Gnoza jest to poznanie niewyrażne do którego należy użyć sił duchowych. Gnostycyzm natomiast jest to system myślowy który ma na celu użycie gnozy w życiu codziennym. Dąży on do sformułowania zasad które są sposobem użytkowania bilateralnego umysłu ludzkiego posługującego się bilateralnym mózgiem. Umysł człowieka składa się z dwóch intelektów z których każdy zarządza swoją półkulą mózgową. Półkule te są połączone spoiwem wielkim, które daje fundament bilateralnej umysłowoąci człowieka. Zostanie ona przedstawiona za pomocą abstrakcji i stopniowej konkretyzacji tu na bazie pentagramu pięciu domen: faktologii, faktualizmu, faktonomii, faktonice oraz faktualności. Gnostyk jest człowiekiem posługującym się bilateralnym umysłem, który kontaktuje się z faktem. W bilateralnym umyśle tkwi cała moc i siła gnostyka. Wspomniana metoda abstrakcji i stopniowej konkretyzacji ułatwi zrozumienie czym jest goza i gnostycyzm i doprowadzi do codziennego praktykowania bilateralnego umysłu w sposób świadomy, oraz pomoże do nawiązania więzi ze Źródłem wszelkiej materii. Abstrakcja językowa jest tylko środkiem służącym praxis gnostycznej polegającej na kontaktowaniu się gnostyka z faktem materialnym jako obiektem oglądanym poprzez gnosis. Gnozeologia w przyjętej tu faktologicznej konwencji terminologicznej przyjmuje nazwę faktualizmu.

 

1. WSTĘP DO GNOSTYCYZMU

METODOLOGIA BADAŃ GNOSTYCZNYCH

Dzięki współczesnej neuronauce dokonuje się rehabilitacja arystotelesowskiej koncepcji bilateralnego umysłu ludzkiego, co staje się podstawą poszukiwania nowego paradygmatu empirycznego opartego na kontaktowaniu z udostępniającym się obiektem poznawanym jako faktem. Arystoteles pojmował umysł ludzki jako dwa współpracujące ze sobą intelekty: nous pathetikos (intelekt gnostyczny) i nous poietikos (intelekt czynny czyli epistemiczny). Przedmiot ich poznania traktował jako substancję, ale w świetle współczesnej nauki obiekt ten możemy potraktować jako jednostkowy fakt materialny. Bilateralność umysłu zgodnie ze współczesną nauką opiera się na jego gnostyczej sferze syntetycznej, która ma swoje siedlisko w prawej półkuli mózgu (PPM), i na epistemicznej sferze analitycznej, której domeną jest lewa półkula mózgu (LPM). Są to jednocześnie dwie funkcje intelektualne o odrębnych zadaniach i przedmiocie działania. W prawej półkuli wykształciła się mocno zaawansowana funkcja intelektualna, za pomocą której człowiek kontaktuje się ze światem zewnętrznym i jego Źródłem. Jej działanie polega na gnostycznym odbiorze informacji całościowej o świecie zewnętrznym i generowaniu gnosis dającej pełną orientację w otoczeniu. Jest ona intelektem syntetycznym (gnostycznym). W lewej półkuli natomiast dokonuje się analityczny zapis szczegółowych informacji o faktach materialnych, a przede wszystkim abstrahowanie od gnostycznych (syntetycznych) treści wygenerowanych przez intelekt w PPM. Zobacz szarzej na ten temat: http://www.neuronauka.sci.pl/index.htm#_Toc1

Abstrahowanie to umożliwia przedstawienie rozumień gnostycznych w formie językowej na terenie mowy wewnętrznej i zewnętrznej LPM. Tworzenie wiedzy to główne zadanie intelektu analitycznego (epistemicznego). Poznanie intelektualne w PPM dokonuje się zatem w postaci gnostycznej (syntetycznej) wyprzedzającej mowę wewnętrzną i wiedzę. Poznanie intelektualne w LPM dokonuje się w sposób analityczny, pojęciowy i szczegółowy ujmujący poszczególne aspekty faktów.

Ta nie nowa sytuacja w rozumieniu funkcji poznawczych człowieka wytworzona dzięki osiągnięciom neuronauki wymaga nowego ujęcia rzeczywistości materialnej i domaga się sformułowania nowej teorii faktu materialnego.

CEL BADAŃ GNOSTYCZNYCH

Celem badań gnostycznych jest zidentyfikowanie kamienia filozoficznego (materii pierwszej) i jego zastosowanie w praktyce życia codziennego. Gnostyk jest praktykiem dlatego potrzebuje bilateralnego paradygmatu postępowania wobec faktu materialnego. Dzięki zastosowaniu bilateralnego paradygmatu fakt materialny przestaje być abstrakcją tworzoną w sferze czysto semantycznej i staje się rzeczywistym konkretnym obiektem dostępnym w praktyce gnostycznej. Gnostyk kontaktuje się z faktem intuicyjnie i ujmuje go syntetycznie, a następnie analizuje go poprzez analityczną abstrakcję i stopniową konkretyzację, aby w końcu otrzymać dla niego gnostyczną formułę.

Motywem wyjściowym Gnostyka jest rozpoznanie struktur wewnętrznych faktów materialnych poprzez rozpoznanie ich przyczyn wewnętrznych i zewnętrznych. Motywem docelowym jest sformułowanie procedury empirycznej dla konkretnego faktu poprzez zastosowanie bilateralnej teorii faktu materialnego przekraczającej zjawiskową powłokę faktów. Głównym celem praktyki gnostycznej jest formułowanie procedur gnozy dla wpływania na fakty i na ich relacje z innymi faktami (interfakty). Gnoza praktyczna za cel stawia sobie opracowanie bilateralnych podstaw metodologicznych posługiwania się pentagramem pięciu domen empirycznych, za pomocą których Gnostyk eksploruje fakty materialne. W gnozie stosuje się prawo czterech pierwszych zasad i prawo czterech domen w ich składowej ontologicznej, epistemologicznej, gnoseologicznej oraz aksjologicznej. Stosuje się również piątą esencję - kwintesencję jako faktualność jedność poznania i faktu. Empiryczne domeny oparte zostaną na identyfikacji przyczyn materialnych i formalnych faktów (faktologia), artefaktów (faktonika), stosowaniu bilateralnych zasad ich poznawania (faktualizm), na wartościowaniu ich relacji realnych z innymi faktami (faktonomia) oraz osiąganiu stanu w pełni adekwatnego kontaktowania z faktami, czyli faktualności.

GNOSTYCZNE PROBLEMY PRAKTYCZNE

Celem działań Gnostyka jest sam fakt materialny, który ma stać się przedmiotem oddziaływań gnostycznych. Cel ten wymaga identyfikacji przyczyn wewnętrznych i zewnętrznych konkretnych faktów i artefaktów materialnych. Narzędziem badań Gnostyka jest zastosowanie bilateralnej metodologii poznania z wykorzystaniem bilateralnego umysłu. Metodologia ta oparta jest: 1) na syntetycznej identyfikacji faktu materialnego, 2) na faktualnej abstrakcji i jej stopniowej konkretyzacji, 3) w końcu na formułowaniu zasad kontaktowania się z nim.

Dzięki bialateralnemu syntetyczno-analitycznemu podejściu fakt materialny stanie się całkowicie dostępny poznawczo i praktycznie w działaniach Gnostyka. Takie postępowanie umożliwia rzeczywiste kontaktowanie się z realną rzeczywistością i wykonywanie działań, w których Gnostyk jest aktywnym uczestnikiem i składnikiem.

Problemy szczegółowe

Gnostyk aby się nauczyć swojej sztuki, musi wykonać następujące czynności:

1. Rekonstrukcję arystotelesowskiej teorii czterech przyczyn zgodnie ze stanem współczesnej wiedzy empirycznej i sformułowanie jej aktualnej formuły przydatnej do empirycznej identyfikacji konkretnych faktów materialnych będących przedmiotem jego działań.

2. Sformułowanie bilateralnej koncepcji umysłu jako podstawy budowy bilateralnej teorii poznania faktu materialnego i kontaktowania z nim (faktualizm).

3. Sformułowanie podstaw bilateralnej teorii aksjologicznej dotyczącej faktu materialnego (faktonomia).

4. Sformułowanie zasady faktualności władz poznawczych polegającej na adekwatności treści poznanych i faktu materialnego (gnoseologia).

5. Sformułowanie zasad poznawczego wyodrębniania faktów użytych do wytwarzania towarów (faktonika).

6. Szukanie konsekwencji kulturowych dotychczasowego ignorowania bilateralności umysłu oraz zasad ich przezwyciężania za pomocą empirii.

7. Formułowanie podstaw oddziaływania empirycznego jako formy usuwania błędów cywilizacyjnych i naprawiania świata.

 

PARADYGMAT GNOZY

1. Przezwyciężenie dotkliwej abstrakcyjności poznawczej obowiązującej w kulturze. Ludzie nie kontaktują się z rzeczywistym faktem, interesuje ich tylko jego abstrakcyjnie ujęty określony aspekt. Uniemożliwia to całościowe syntetyczne rozumienie faktów, w których poszukuje się nowych potrzebnych własności określonych potrzebami cywilizacyjnymi. Powoduje to oddzielenie człowieka od faktów oraz zastój w rozwoju duchowym i ograniczenie jego możliwości praktycznych.

2. Przejście do paradygmatu faktualistycznego, umożliwiającego nawiązanie realnego kontaktu z faktem na sposób rozumienia faktualnego. Ograniczanie się tylko do wybranych aspektów powoduje utratę intuicji twórczych i brak postępu w procesie metafizycznych przemian.

3. Opanowanie gnostycznego rozumienia faktualnego stanowiącego główne centrum gnostycznej inteligencji i codziennej praxis kontaktującej Gnostyka z jednostkowym faktem materialnym. Rozumienie faktualne jest trwaniem Gnostyka przy prawdzie i dobru faktualnym, które są relacyjnymi atrybutami faktu materialnego.

4. Opanowanie stale kultywowanego kontaktu z faktem, który staje się faktualnością polegającą na kierowaniu się Gnostyka do faktów materialnych w sposób wszechstronny. Aby faktualność stała się trwałym wyposażeniem Gnostyka, trzeba jeszcze intelektu analitycznego, który abstrahuje od wygenerowanego przez intelekt syntetyczny rozumienia faktualnego i wytwarza sądy, zdania i rozumowania w postaci formuł gnostycznych.

5. Dystansowanie wiedzy, która nie jest faktualnością, gdyż nie kontaktuje z realnymi faktami za pomocą rozumień faktualnych. Rozumienia faktualne generowane w intelekcie syntetycznym (prawej półkuli mózgu) wyprzedzają wiedzę i są fundamentem wszechstronnego ujmowania faktów materialnych w gnozy. Wiedza nie kontaktuje z rzeczywistością, gdyż jest zawsze abstrakcją od niewyraźnych rozumień faktualnych.

6. Osiąganie adekwatności wiedzy z rozumieniami faktualnymi przez zastosowanie najpierw abstrakcji pojęciowej, a następnie stopniowej konkretyzacji pojmowania faktu i ujmowanie poszczególnych jego aspektów.

7. Stosowanie nowego faktualistycznego paradygmatu alchemicznego polegającego na abstrakcji dokonywanej przez intelekt analityczny od całościowego rozumienia faktu, jakie w kontakcie z faktem generuje intelekt syntetyczny.

SZTUKA GNOZY

Praktyka alchemiczna polega na kontaktowaniu się ze spotkanym faktem materialnym. Kontaktowanie to oparte jest na bilateralności umysłu filozofa, który kontaktuje się z faktem za pomocą intelektu gnostycznego, a następnie abstrahuje od treści faktualnej poszczególne aspekty tego faktu, poprzez które Gnostyk otrzymuje coraz bardziej konkretny obraz faktu. Metoda abstrakcji i stopniowej konkretyzacji polega na kontrolowanym odejściu Gnostyka od realności empirycznej faktu materialnego, aby w jej wyniku otrzymać uproszczony model tego faktu, a następnie stopniowo go uzupełniać poprzez wprowadzanie doń pominiętych uprzednio aspektów empirycznych. Celem tych zabiegów jest otrzymanie dostatecznie dokładnego obrazu faktu materialnego potrzebnego dla gnostycznej praktyki życia codziennego.

Zgodnie z powyższym alchemia faktu materialnego będzie sformułowana jako ciąg modeli, z których każdy następny będzie konkretyzacją poprzedniego o jakiś istotny jego aspekt. Konkretyzując poszczególne modele faktu, uzyskuje się model ostatni dostatecznie bliski empirycznym faktom materialnym, który w założeniu ma być przydatny do życia codziennego Gnostyka. Struktura faktualistycznego empiryzmu polega na tym, że pierwszy model jest najbardziej wyabstrahowany, a kolejne jego konkretyzacje zmierzają do modelu realistycznego, a więc przydatnego w praktyce gnostycznej życia codziennego.

Zastosowana tu zostanie również metoda rekonstrukcji i parafrazy wcześniejszych ujęć i koncepcji filozoficznych przydatnych dla Gnostyka, które opracowane były przez filozofów starożytnych i współczesnych. Rekonstrukcji będzie tu podlegać szczególnie teoria czterech przyczyn Arystotelesa, a parafrazie poddana zostanie arystotelesowska teoria aktu i możności, w której aktem jest materia, a możnością zawartość formalna faktów materialnych.

TEREN DZIAŁAŃ GNOSTYCZNYCH

Terenem działań gnostyka jest obszar funkcjonowania jego umysłu w relacji z faktem materialnym, a następnie struktura wewnętrzna faktu materialnego. Modyfikowanie poprzez działania gnostyczne niektórych własności faktu określonych przez jego przyczyny wewnętrzne, dokonane będzie poprzez odwołanie się do jego przyczyn zewnętrznych.

Centralną sprawą będą tu formuły zachowania faktualności władz poznawczych gnostyka, dzięki którym zachodzi kontaktowanie się z faktem materialnym.

Terenem działań gnostycznych jest zatem bilateralny umysł ludzki: gnostyczny (prawa półkula mózgu) i epistemiczny (lewa półkula mózgu). W ten sposób ujęty zostanie bilateralny (dwustronny) charakter gnostycyzmu wynikający z bilateralności mózgu ludzkiego. W praxis gnostycznej uczestniczy sfera syntetyczna ze swoim siedliskiem w prawej półkuli mózgu, i sfera epistemiczna jako domena lewej półkuli mózgu Te dwie funkcje intelektualne mają odrębne zadania i przedmioty działania:
- funkcja epistemiczna (gnosis) za pomocą której gnostyk kontaktuje się z faktem materialnym poprzez bierne odbieranie informacji całościowej o nim i która generuje rozumienie faktu oraz daje pełną orientację o jego otoczeniu;
- funkcja epistemiczna (episteme) za pomocą której gnostyk dokonuje zapisu szczegółowych informacji o spotkanym fakcie materialnym w formie językowej na terenie mowy wewnętrznej i zewnętrznej co jest wytwarzaniem gnostycznej wiedzy faktualnej w postaci formuł i procedur.

PIĘĆ DOMEN GNOSTYCYZMU

1. FAKTUALIZM FAKTU MATERIALNEGO

Faktologia jako pierwsza domena gnozy praktycznej jest jej ontologią. Intelekt gnostyczny generuje w kontakcie z faktem rozumienie faktualne, które jest empiryczne i z którego abstrahowane są pojęcia faktologiczne. Pojęcia te ujmują poszczególne aspekty faktu, które coraz pełniej odzwierciedlają jego gnostyczne rozumienie. Intelekt epistemiczny (epistemiczny) dokonuje poszczególnych czynności abstrahowania identyfikuje najpierw [1] materię i formę faktu, [2] następnie konkretyzuje je jako jego przyczyny wewnętrzne, aby z kolei [3] szukać ich przyczyn zewnętrznych materialnych i formalnych. Dalsza konkretyzacja polega na [4] identyfikacji atrybutów materii faktualnej jako: jedność, realność, odrębność, aktualność, a następnie przejawów materii faktu jako jego prawdy, dobra i piękna. Kolejny model konkretyzujący [5] identyfikuje własności formalne faktu, przyjmując za punkt wyjścia główne jednostki układu SI. Po ustaleniu czym jest zawartość faktu w jego materii i formie, przystępuje się do [6] identyfikacji relacji realnych faktu, czyli interfaktów materialnych: obecności (aktualność), otwarcia (prawda), akceptacji (realność), oczekiwania (dobro), pojednania (odrębność) oraz [7] interfaktów formalnych: poznania, oddziaływania, współdziałania.

2. Faktualizm faktu materialnego

Faktualizm jako druga domena alchemiczna przedstawia epistemologiczną konkretyzację działań gnostycznych. Identyfikuje on relację realną jako bilateralne poznanie człowieka, które jest podstawą nowego paradygmatu gnostycznego. W nowożytności pojawił się fundamentalny błąd powodujący rozpoczynanie filozofii od poznania. Poznanie jest zawsze wtórne pierwszy jest zawsze fakt materialny. W ten sposób gnostyczne rozumienie faktu w trakcie kontaktowania z nim kieruje do kolejnej konkretyzacji faktologicznej, jaką jest sama [8] relacja poznania. Faktologia identyfikuje tę relację ale jej badanie zostawia teorii poznania, którą tutaj nazwano faktualizmem. Faktualizm oparty jest na empirycznych danych dotyczących umysłu, który zarządza mózgiem składającym się z dwóch półkul inaczej zbudowanych i inaczej funkcjonujących. Faktualizm jest bilateralną teorią poznania epistemiczno-gnostyczną, która jest podstawą działań gnostycznych opartych na ludzkiej praxis czyli kontaktowaniu się z faktem materialnym. Ta praxis jest źródłem ludzkiego poznania gnostycznego (gnosis) i skutkuje abstrahowaniem od niego w postaci wytwarzania abstrahującej od niego wiedzy (episteme).

3. Faktonomia faktu materialnego

Faktonomia jest trzecią domeną w gnozy praktycznej. Jest ona aksjologiczną konkretyzacją działań gnostycznych. Przedstawia ona esencję gnozy, która pozwala na określenie drogi do jej głównego celu, jakim jest mądrość. Ze względu na formułowanie norm faktualnych została ona nazwana faktonomią. Jest ona kolejną konkretyzacją, w której przedmiotem badania jest [9] realna relacja postępowania gnostycznego czyli gnostyczna praxis. Faktonomia jest teorią wartości. Formułuje ona, czym są wartości jako trwanie relacji osobowych i trwanie relacji realnych. Trwanie tych relacji jest wartością, gdyż często podtrzymuje i chroni ludzkie życie, uzdrawia lub wskrzesza do życia, oraz chroni przed cierpieniem i ubóstwem lub czyni bogatszym, wartościowszym. Wartości takie stają się celami gnostycznego działania.

4. Faktualność w poznaniu i oddziaływaniu na fakt materialny

Faktualność to piąta domena gnozy praktycznej. Jest ona gnoseologiczną konkretyzacją działań gnostycznych. Przedstawia ona zagadnienia pozwalające na uszczegółowienie drogi władz poznawczych do prawdy, dobra i piękna faktualnego. Ze względu na formułowanie norm faktualnych jest to zagadnienie faktualności władz poznawczych. Jest ona konkretyzacją faktonomiczną i faktualistyczną. Porusza ona zagadnienia więzi gnostyka z kamieniem filozoficznym na płaszczyźnie ontologicznej, faktonomicznej, faktualistycznej. Ten model jest już kwintesencją rzeczywistej praxis gnostycznej.

5. Faktonika artefaktu materialnego

Faktonika jest czwartą domeną w gnozy praktycznej. Treścią tej domeny są ludzkie wytwory składające się ze skonfekcjonowanej materii faktualnej. Faktonika jest konkretyzacją zagadnień związanych z materią artefaktów materialnych. Jest to bardzo duży obszar cywilizacyjno-kulturowy, który leży poza dotychczas przedstawionymi modelami działań gnostycznych. W modelu tym opracowuje się [10] metody uzyskiwania i weryfikacji wiedzy na temat artefaktów a szczególnie faktów użytych do wytwarzania artefaktów. Faktonika to scjentystyczno-faktologiczny zespół twierdzeń na temat istnienia faktonów jako strukturalnych elementów artefaktów. Dąży się tu do wskazania sposobów realnego kontaktowania się z istniejącymi faktonami w takich artefaktach, jak maszyny, różnego rodzaju towary, surowce mineralne i organiczne, produkty żywnościowe, farmaceutyki. Faktonika na podstawie rozumienia faktualnego ustala poszczególne aspekty faktonów zgodnie z modelami zastosowanymi do analizy artefaktów. Jest to obszar działań gnostycznych dotyczących wszelkich wytworów ludzkich a więc obszar cywilizacyjny i kulturowy. Dzięki faktonice również może on podlegać gnostycznej praxis.

 

2. FAKTOLOGIA

WPROWADZENIE

Uprawianie gnozy jest służbą, misją i powołaniem do pracy dla dobra człowieka i całej ludzkości. Postuluje ona zastosowanie bilateralnego paradygmatu poznawczego i praktycznego w celu poszerzania sfery wolności w życiu społecznym, gospodarczym, politycznym. Wolność to głównie możność kierowania się do realnych faktów materialnych w życiu codziennym.

Gnoza jednak przede wszystkim poszerza znacznie obszar osobistej wolności, przezwyciężając agnostycyzm i zbliżając człowieka do prawdy realnego faktu materialnego. Gnostyk dzięki temu osiąga wysokie szczyty uduchowienia i dochodzi do istoty rzeczywistości materialnej: kamienia filozoficznego. Jego praca gnostyczna z kamieniem filozoficznym ma pozytywne skutki dla społeczności ludzkiej, jak i życia osobistego gnostyka.

 

DEKONSTRUKCJA FAKTUALNA

Koncepcja działań gnostycznych prezentowana w tej pracy jest bilateralnym ujęciem faktu materialnego. Fakt ten jest rośliną, zwierzęciem, człowiekiem lub substancją chemiczną. Ujęcie to wynika z bilateralności samego umysłu, który ma tendencję do tego, aby z jednej strony kontaktować się z faktem poprzez gnostyczne jego rozumienie, a z drugiej aby abstrahować od całościowego rozumienia faktu w postaci pojęć i wiedzy. Pierwsza domena gnostyczna zaprojektowana zgodnie z nowym bilateralnym paradygmatem badawczym i badająca realny, aktualny, odrębny i jednostkowy fakt materialny zostaje tu nazwana faktologią. Narzędziem faktologii staje się tu faktualizm kolejna domena gnostyczna dobrze łącząca syntetyczne poznanie konkretne z epistemicznym poznaniem abstrakcyjnym. Kontaktuje z faktem tylko syntetyczne poznanie konkretystyczne, a epistemiczna abstrakcja odrywa człowieka od faktu. Dzięki stopniowej konkretyzacji ujęć abstrakcyjnych można jednak znacznie przybliżyć wyniki poznania do rzeczywistego faktu i jego gnostycznego rozumienia faktualnego. Ze względu na faktualistyczny paradygmat faktologia ta rezygnuje z wszelkiej sztywnej systemowości poprzez zastosowanie kontaktowania z faktem i dlatego zostaje ona sprowadzona do roli narzędzia ułatwiającego to kontaktowanie oraz nawiązywania z faktem relacji realnych interfaktów. Faktologia nie jest tylko poglądem, jest także oglądem faktów materialnych, które stanowią realną rzeczywistość.

ESENCJA FAKTOLOGII

Faktologia tak ujęta ukazuje to, co podstawowe i wyjściowe w fakcie jako wynik kontaktowania z nim. Ten wynik jest poznaniem gnostycznym będącym skutkiem oddziaływania zawartości faktualnej tego faktu. Faktologia stara się spotkany fakt ująć w sposób wyraźny za pomocą abstrakcji pojęciowej, a następnie poprzez stopniową jej konkretyzację. Źródłem faktologii jest kontaktowanie z faktem, które jako takie można nazwać praktyką faktualną. Fakt w czasie kontaktowania udostępnia się władzom poznawczym, co możemy nazwać jego oddziaływaniem faktualnym. Wynik tego kontaktowania jest poznaniem niewyraźnym w obszarze intelektu gnostycznego. Poznanie gnostyczne jako pozapojęciowe jest generowane przez intelekt gnostyczny w trakcie kontaktowania. Na terenie poznania gnostycznego jest umieszczona całościowa (epistemiczna) informacja udostępniona przez fakt o swojej budowie wewnętrznej. Oddziałujący na władze poznawcze fakt materialny wywołuje kontaktowanie i przekazuje informacje o strukturze swojej formy. Informacje te powodują generowanie poznania gnostycznego, które nie jest pojęciem, lecz faktualnym powodem, skłaniającym władzę decyzyjną do kierowania się ku oddziałującemu faktowi materialnemu. Intelekty i władze decyzyjne nie wytwarzają faktu materialnego, gdyż nie mogą opuścić faktualnego obszaru człowieka. Mobilizują go tylko do korzystania z relacji (interfaktów) formalnych i materialnych, pozwalających na skontaktowanie się z oddziałującym nań faktem. W tym realnym kontakcie z oddziałującym faktem intelekty zastają w nim materię oraz istniejącą w nim formę będącą strukturą elementów składowych w jej wewnętrznej jedności.

Uświadomienie sobie faktualnych skutków realnego kontaktowania dokonuje się dopiero w mowie wewnętrznej w intelekcie epistemicznym. Dokonuje się to przez ujęcie informacji faktualnych w nazwy, zdania i rozumowania. Wskazuje to, że porządek faktualny wyprzedza porządek poznania. Pierwszy jest zatem fakt, a potem konkretna myśl epistemiczna, a następnie pojęcie faktu jako abstrakt od gnostycznego jego rozumienia, które jest rozumieniem faktualnym. Faktualne skutki kontaktowania z faktem doznawane są w sposób całościowy przez intelekt gnostyczny w prawej półkuli mózgu oraz w sposób epistemiczny (szczegółowy) przez intelekt abstrahujący od gnostycznych rozumień w lewej półkuli mózgu. Syntetyczne poznanie faktualne w PPM jest poznaniem przedpojęciowym. Analityczne poznanie pojęciowe jest uświadomieniem sobie niewyraźnych rozumień w sposób abstrakcyjny za pomocą pojęć i nazw przejętych z kultury. Jest ono mową wewnętrzną i zewnętrzną dokonującą się w LPM w jej ośrodkach mowy jako skutek abstrahowania przez intelekt epistemiczny. Komunikacja intelektów dokonuje się przez spoidło wielkie (ciało modzelowate), które służy do wymiany informacji między półkulami mózgu i ich intelektami.

Poznanie wyraźne pojęciowe i językowe jest abstrahującym od całościowego rozumienia ujęciem zawartości faktu materialnego. Aby jednak stało się ono dokładnym ujęciem faktu winno ulegać stopniowej konkretyzacji ukazującej coraz to nowe aspekty faktu. Poznanie wyraźne faktu jest zatem każdorazowo tworzeniem nazw, zdań i rozumowań w intelekcie epistemicznym, które formułują stopniowo coraz bardziej szczegółowe aspekty faktu, przybliżając jego poznanie do rzeczywistości faktualnej faktu. Tworzenie wiedzy o fakcie zależy od sprawności nabywanych przez władze poznawcze w procesie edukacji i w ramach kultury. Systemy edukacyjne mogą jednak powodować odrzucenie empiryzmu i realizmu w zamian za kultywowanie idealistycznych systemów racjonalistycznych oderwanych od faktów, a przywiązanych do tworzenia pojęć. W ten sposób kultura może powodować, że nie wszystko, co jest ujmowane przez intelekt gnostyczny zostanie przejęte przez intelekt epistemiczny. Może to też powodować, że formułuje się ujęcia filozoficzne na miarę modnych tendencji obecnych czasów, a nie na miarę faktu materialnego.

MODELE FAKTOLOGICZNE

Faktologia tu formułowana jest bilateralnym ujęciem skutków praktyki faktualnej jako kontaktowania człowieka z faktem. Praktyka ta jest źródłem poznania i faktologii. Faktologia ma zatem dwie drogi poznania faktu: [1] droga poznania gnostycznego i całościowego mającego swe źródło w kontaktowaniu zmysłowym z faktem, oraz [2] droga poznania analitycznego realizowana za pomocą abstrakcyjnego poznania aspektowego, które na podstawie gnostycznego rozumienia faktu stopniowo konkretyzuje pojęciowo fakt. Taka analiza faktualistyczna ujmuje poszczególne aspekty faktu, które coraz pełniej odzwierciedlają jego gnostyczne rozumienie. epistemiczna czynność abstrahowania identyfikuje najpierw [1] materię i formę faktu, [2] następnie konkretyzuje je jako jego przyczyny wewnętrzne, aby z kolei [3] szukać ich przyczyn zewnętrznych materialnych i foralnych. Dalsza konkretyzacja [4] identyfikuje atrybuty materii faktualnej jako: jedność, realność, odrębność, aktualność, a następnie przejawy materii faktu w jego prawdzie, dobru i pięknie. Kolejny model konkretyzujący [5] identyfikuje własności formalne faktu, przyjmując za punkt wyjścia główne jednostki układu SI. Po ustaleniu, czym jest zawartość faktu w jego materii i formie, przystępuje do [6] identyfikacji jego relacji realnych, czyli interfaktów materialnych: obecności (aktualność), otwarcia (prawda), akceptacji (realność), oczekiwania (dobro), pojednania (odrębność), oraz [7] interfaktów formalnych: poznania, oddziaływania, współdziałania. gnostyczne rozumienie faktu w trakcie kontaktowania z nim kieruje do kolejnej konkretyzacji, jaką jest sama [8] relacja poznania (faktualizm) i [9] relacja postępowania (faktonomia). Konkretyzuje się tu faktualne aspekty gnoseologiczne z poziomu poznania gnostycznego (poznania gnostycznego) i wiedzę jako skutek poznania mowy wewnętrznej i zewnętrznej oraz aspekty aksjologiczne postępowania.

Faktologia opracowuje w końcu [10] metody uzyskiwania i weryfikacji wiedzy na temat artefaktów a szczególnie faktów użytych do wytwarzania artefaktów. Formułuje wtedy faktonikę jako scjentystyczno-faktologiczny zespół twierdzeń na temat istnienia faktonów jako strukturalnych elementów artefaktów. Dąży w tym zakresie do wskazania sposobów realnego kontaktowania się z istniejącymi faktami jako faktonami w takich artefaktach, jak: maszyny, różnego rodzaju towary, surowce mineralne i organiczne, produkty żywnościowe, farmacetyki. Faktonika na podstawie rozumienia faktualnego ustala poszczególne aspekty faktonów zgodnie z modelami [1] [9], posługując się przy tym modelami faktologicznymi do analizy artefaktów.

Faktologia dąży do tego, by to, co wiemy o faktach, było zgodne z samymi faktami rozumianymi w sposób niewyraźny w trakcie kontaktowania z nimi. Faktologia jest zatem bilateralną teorią faktu materialnego. Faktologia posługuje się również faktualizmem jako bilateralną teorią poznania faktu materialnego, opartą na dwóch intelektach gnostycznym i epistemicznym zarządzającymi odpowiednio prawą i lewą półkulą mózgu. Faktualizm jest tu teorią funkcjonowania władz poznawczych i decyzyjnych dążących do kontaktowania z faktem materialnym.

ZNACZENIE FAKTOLOGII

Gnostyk studiujący faktologię staje się dzięki niej przyjacielem faktów materialnych, które tym, że są (materia) i czym są (forma) stają się pięknem filozofii, szczęściem intelektu, faktualnym jego oczyszczeniem. Osiągnięta w ten sposób faktualność poznawcza uwalnia gnostyka od fałszu i zła oraz daje wolność i swobodę w dążeniu do prawdy i dobra faktualnego obecnego tylko w faktach materialnych. Faktologia sytuuje gnostyka wśród faktów: osób, zwierząt, roślin i substancji, z którymi łączy go wierność ich istnieniu i z którymi kontaktują gnostyka relacje materialne, oparte na realności, prawdzie i dobru jako przejawach materii faktualnej.

KONTAKTOWANIE

ŹRÓDŁEM POZNANIA I PRZEDMIOTU FAKTOLOGII

Kontaktowaniem nazywamy każdą więź łączącą dwa fakty materialne. Charakter tej więzi zależy od natury powiązanych ze sobą faktów. Gdy w trakcie kontaktu wiążą się ze sobą dwie osoby więzią opartą na przejawie aktualności, to takie kontaktowanie nazywamy obecnością. Nie każde więc kontaktowanie stanowi obecność. Kontaktowanie rozpoczyna relację udostępniania informacji między faktami i jest źródłem poznania i przedmiotu gnozy w tym jej głownej domeny faktologii. Można je rozważać jako więź między faktem realnym a gnozyem, który jako fakt materialny posiada zdolność odbierania tego, co przekazuje fakt materialny w trakcie kontaktowania z nim. W tym znaczeniu faktologia nie jest Alchemią jej twierdzenia mają sens tylko teraz w kontakcie z faktem dlatego faktologia jest konsekwentnym aktualizmem.

PODSTAWOWE POJĘCIA

Fakt materialny jest tym, co materialnie istnieje, stanowiąc osobną, wewnętrznie skomponowaną jednostkę jako formę. Forma jest zespołem wewnętrznych tworzyw, dzięki którym fakt jest osobnym faktem materialnym.

Materia jest powodem odrębności, realności, aktualności i wewnętrznej jedności wszystkich elementów komponujących formę faktu.

Skutkiem jest zawsze to, co wywołane w drugim fakcie przez fakt oddziałujący.

Fakton jest to element artefaktu w postaci substancji chemicznej, która została użyta przez konstruktora artefaktu jako składnik jego struktury i która zachowuje swoje własności formalne i materialne mimo podporządkowania idei konstrukcyjnej.

MODEL KONTAKTOWANIA

Kontakt z faktem wywołuje w gnostyku uświadomienie pojawienia się w jego władzach poznawczych obrazu tego faktu, który zawiera informację o zmianie wewnątrz tych władz. Nie zmienia się natomiast nic w fakcie, który wywołuje to kontaktowanie. Ten fakt tylko oddziałuje na władze poznawcze gnostyka, co można nazwać jego prawdą. Kontaktowanie polega zatem na następującym kierunku oddziaływań: fakt informujący poprzez swoją prawdę faktualną oddziałuje na fakt odbierający informację, czyli gnostyka, która odbierana jest na gruncie gnostycznego poznania gnostycznego. Ten kierunek wywoływania informacji nazywamy realizmem:

poznanie syntetyczne <=== realizm <=== prawda faktualna

Idealizm to kierunek odwrotny. gnostyk poznający kieruje się do faktu poznawanego i wybiera sobie interesujące go informacje:

mowa wewnętrzna ===> idealizm ===> aspekt faktu

OBECNOŚĆ FAKTU

Poznanie syntetyczne jest obszarem poznania gnostycznego, w którym gnostyk nie produkuje jeszcze pojęć, lecz reaguje realnymi odniesieniami na realne działanie prawdy materialnej faktu, który z kolei za pomocą tej własności prawdy przekazuje informacje o sobie.

Więzi osobowe oparte są na atrybutach i przejawach materialnych faktów. Aktualność faktów powoduje obecność, realność łączy poprzez jej akceptację, a prawda i dobro powodują wzajemne otwarcie i oczekiwanie. Takie więzi jak poznanie powodują tylko kontaktowanie się faktów. Na wywołane przez aktualność faktu kontaktowanie gnostyk reaguje uobecnieniem. Spełnia się ono w odniesieniu do wszystkich aktualnych faktów.

Gdy realistyczne poznanie zostaje zakłócone przez dominujący w kulturze idealizm ignorujący prawdę i dobro faktów ludzkich może dojść w wyniku zastąpienia faktologii polemologią do zamiany współprzebywania w agresję. Wówczas współoczekiwanie zostanie wypełnione beznadzieją i zastąpione współzabijaniem, a współotwarcie zamieni się w negację i walkę pełną nienawiści.

ISTOTA FAKTU A POZNANIE

Forma faktu jest tym, co wyznacza tożsamość faktu. Ponieważ kontaktowanie owocuje doznaniem zmysłowym i rozumieniem intelektualnym, to w poznawanej formie rozróżniamy jej strukturę elementów składowych, które wyznaczają charakter i specyfikę całego faktu. Specyfika faktu wskazuje na typ faktu, tzn. na te elementy strukturalne, które pozwalają zaliczyć go do danej grupy, do osobnego gatunku, który jest abstraktem faktu w postaci pojęcia gatunkowego, np. człowieka. Forma faktu identyfikowana jest tylko jako ten jeden niepowtarzalny fakt w sposób niewyraźny i konkretystyczny zarazem, bo tę cechę wnosi cecha identyczności. W ten sposób fakt jest pewną faktycznością określoną. Rozpatrywanie formy w tym, czym ona jest, w jej złożonej strukturze wewnętrznej daje tylko układ zdań przedstawiających poszczególne aspekty faktu w postaci jego stopniowej konkretyzacji. Ten pełny obraz formy możliwy jest zatem do uzyskania dopiero na terenie intelektu analitycznego w sposób abstrahującej konkretyzacji aspektowej. Całościowy obraz formy uzyskujemy już w intelekcie gnostycznym jeszcze przed uświadomieniem jej sobie w mowie wewnętrznej. Jest to droga do odkrycia w fakcie jego urealniającej materii oraz jego zewnętrznej przyczyny Materii Pierwszej.

MATERIA FAKTUALNA A POZNANIE

Materia jest w fakcie jego pierwszym elementem strukturalnym powodującym jego realność, aktualność, odrębność i jedność wewnętrznego tworzywa formalnego. Materia wraz z formą stanowią fakt. Wszystko, co jest odrębne, aktualne, realne i przejawia wewnętrzną jedność treści jest materialne i dlatego istnieje. To, co materialne przejawia się poprzez prawdę faktualną, która udostępnia fakt w trakcie kontaktowania. To udostępnianie jest skutkiem prawdy jako atrybutu materii faktualnej. Fakt w trakcie kontaktowania nadaje informacje całą swoją zawartością formalną. To powoduje u człowieka skierowanie się do faktu oddziałującego poprzez rozumienie faktualne wygenerowane w intelekcie gnostycznym. To skierowanie powoduje zastanie formy faktu dzięki jego atrybutom materialnym: aktualności, jedności, odrębności i realności. Materia faktu wywołuje zdumienie, że to, co poznawane znajduje się na zewnątrz w fakcie oddziałującym. Za pomocą intelektu analitycznego poprzez stopniową konkretyzację człowiek zaczyna porządkować te doznania i nazywać elementy zastane w oddziałującym na niego fakcie. Aktualność, jedność, odrębność i realność nie są elementami formy. Tym elementem przejawiającym te własności jest materia urealniająca ten fakt, która znajduje się tak blisko formy, że ogarnia ją swoimi atrybutami i przejawami, oraz współkomponuje się z formą w jeden fakt. Fakt, który nie byłby odrębny od innych faktów nie posiadałby jedności wewnętrznych elementów, nie byłby aktualny i realny. Forma związana z materią współstanowi fakt. Materia, która urealnia formę staje się tylko jej właściwą materią.

2. STRUKTURA FAKTU

PRZYCZYNY FAKTU UJĘCIE STRUKTURALNE

Na strukturę faktu składają się różnorakie elementy składowe, które identyfikujemy za pomocą jej stopniowej konkretyzacji. Te, od których zależą realność i tożsamość faktu nazywa się przyczynami wewnętrznymi faktu. Przyczyny te możemy ująć ze względu na strukturę faktu i ze względu na jego genezę. Pierwsze ujęcie ukazuje powiązania między przyczynami wewnętrznymi, drugie ujęcie ukazuje ich wzajemne zależności. Ujęcie strukturalne ujmuje fakt jako materię i formę.

Materia jest elementem faktu, który czyni ten fakt czymś rzeczywistym. Czyniąc to nie jest jednak czynnością, procesem, relacją. Jest wewnątrz faktu tym tworzywem, które aktualizuje wszystkie własności formy zdeterminowane przyczynami zewnętrznymi, które są jej elementami składowymi, urealniając je, czyli wiążąc ze sobą. W ten sposób staje się niepowtarzalnym elementem faktu , który zostaje prze nią zapoczątkowany.

Forma jest powodem tożsamości faktu i ze względu na to jest inna w każdym fakcie. Ta inność wskazuje na wewnętrzne zróżnicowanie formy.

Przejawem materii jest aktualność, realność, jedność i odrębność faktu.

Przejawów formy jest wiele, ale przede wszystkim są to własności zdefiniowane w układzie SI: czasowość [s], przestrzenność [m], termalność [K], ilość [kg], jakość [mol], elektryczność [A], świetlistość [Cd]. Materia nie posiada atrybutów przestrzenności i czasowości, gdyż w stanie osobliwym przed wielkim wybuchem nie było jeszcze przestrzeni i czasu. Czas i przestrzeń to atrybuty formalne powstałe 13,5 mld lat temu.

PRZYCZYNY FAKTU UJĘCIE GENETYCZNE

Ujęcie genetyczne uwzględnia powiązania i realność między wewnętrznymi przyczynami faktu. Pierwszą w fakcie jest zapoczątkowująca go materia, która aktualizuje, jednoczy i urealnia fakt, a więc wszystkie współstanowiące go elementy formalne. Ta materia jest zależna od formy, którą urealnia, i jako źródło realności formy materia wyłania jej treść, która formalnie indywidualizuje samą tę materię. W ten sposób forma staje czymś współstanowiącym fakt razem z materią. Forma powoduje tożsamość i określoność faktu. Forma w substancjach chemicznych i organizmach wywołuje własności SI, w człowieku poza nimi wywołuje własności intelektualno-zmysłowe i wegetatywne, w zwierzęciu własności zmysłowe i wegetatywne, w roślinie tylko własności SI i funkcje wegetatywne.

Urealnienie faktu przez materię polega na zapoczątkowaniu go i urzeczywistnieniu. Jedność materialna powoduje ogarnianie wszystkiego, co urealnione i związane ze sobą, co powoduje, że fakt staje się strukturalną jednością. Ta jedność przejawia w fakcie materię i jej dominującą rolę pierwszego elementu strukturalnego. Uaktualnienie to takie zachowanie się materii faktu, że wszystko, co w fakcie urealnione staje się teraz. Dzięki ogarnięciu przez materię wszystkiego, co w fakcie zaktualizowane, fakt staje się strukturalną jednością. Ujęcie genetyczne faktu materialnego wskazuje, że pierwszym elementem strukturalnym faktu jest materia, która zapoczątkowuje fakt i rozwija swą cechę zależności ze związaną z sobą sferą formalną. Urealnia ją i aktualizuje, powodując wyłonienie się jej zróżnicowanej i zindywidualizowanej treści ogarniętej jednością. Ta zróżnicowana treść jest ważna i istotna, jest formą faktu, która decyduje o wewnętrznej tożsamości faktu materialnego. Mówimy zatem, że fakt materialny jest materią i formą. Formę charakteryzują własności poszczególnych elementów strukturalnych, które ogarniane przez materię otrzymują od niej strukturalną aktualność, jedność, odrębność i realność. Te cztery wyżej wymienione przejawy materii stają się podmiotem materialnych relacji między faktami. Poprzez te relacje człowiek doznający tych przejawów materialnych oddziałującego na niego faktu spotyka się z zawartością tego faktu. Dzieje się to w nim na poziomie poznania gnostycznego. W poziomie mowy analitycznej zwraca uwagę to związanie materii z urealnioną formą i jej elementami składowymi. Jest to zależność w poziomie skutków. Forma jest powiązana z materią w poziomie przyczyn. Materia udziela formie realności, ale nie otrzymuje swej realności od formy.

PRZYCZYNY ZEWNĘTRZNE

Nie można jednak przyjąć, że manifestującą materię realność i jedność materia zawdzięcza tylko sobie. W fakcie obok materii i formy nie ma innych podstawowych elementów strukturalnych, a to powoduje zgodnie z zasadą niesprzeczności, że w fakcie musi działać jaki czynnik materialny zewnętrzny wobec faktu. Ten zewnętrzny czynnik jest materią samą w sobie, gdyż wskazuje na to sprawiony skutek. Przyczyna musi być bowiem tym, co sprawia. Odkryta wcześniej zależność materii od formy domaga się takiej zależności materii faktu od materii zewnętrznej samej w sobie, która jest materią w swej formie, czyli materią samoistną Materią Pierwszą.

[Cztery postacie materii] Materia sama w sobie, która jest materią w swej formie (materia i jej forma jest tożsama), nie zależy od przyczyn, gdyż jest pierwszą przyczyną każdego faktu jest materią faktualną. Materia faktualna jest przyczyną wszystkich zależnych faktów materialnych. Jako materia sama w sobie jest materią samoistną, niestwarzalną i niezniszczalną oraz realną przyczyną zależnych faktów materialnych, które powstały po wielkim wybuchu. Materia Pierwsza początkowo istniała w stanie osobliwym, a obecnie po wielkim wybuchu istnieje w stanie faktualnym zapoczątkowującym wszystkie fakty materialne w rozszerzającym się wszechświecie. Materia faktualna 380 milionów lat po wielkim wybuchu wygenerowała pierwszą formę, jaką posiadają atomy wodoru. Atomy wodoru są przyczynami formalnymi wszystkich innych form materialnych. Aktualnie materia wodorowa stanowi 95% masy wszechświata. Ponadto duża część materii to tzw. ciemna materia, która jest trzecią postacią materii. Być może ciemna materia to skupiska materii w stanie osobliwym, w których nie ma jeszcze żadnych własności formalnych typu SI i dlatego jest ona niewidoczna i niewykrywalna, ale oddziałuje intensywnie na dany nam wszechświat quasi-grawitacyjnie.

W danym nam empirycznie wszechświecie zależna materia wraz z formą współstanowi fakty materialne jako ich wewnętrzne tworzywo. Z tego wynika, że pierwsza materia faktualna pozostała po wielkim wybuchu jest przyczyną powstania aktualnie zależnej od formy materii wtórnej, która jest czwartą postacią materii. To przyczynowanie przez materię faktualną jest urealnieniem i zapoczątkowaniem faktu materialnego - nie jest jego stwarzaniem.

PRZYCZYNA MATERIALNA

Zapoczątkowanie faktu nie jest procesem, lecz mocą powodowaną przez Pierwszą Materię, która sprawia, że zależna materia jest skutkiem wskazującym na swą przyczynę. Ta zależność od przyczyny jest wewnątrz zapoczątkowanej materii jej cechą. Nie zmienia więc natury materii samoistnej, która składa się z jednego prostego elementu strukturalnego. Zależna materia pozwala nam odkryć Materię Pierwszą, która tłumaczy pojawienie się zależnej materii zapoczątkowującej fakt materialny. Cały fakt nabywa cechy skutku i zależnoci od faktualnej Materii Pierwszej. Ta przyczyna powoduje zgodnie ze swą naturą tylko zależną materię faktów, która urealnia i aktualizuje formy faktów. Materia zależna nie konstytuuje formy faktów, ale tylko ją urealnia i aktualizuje. Forma sama z siebie nie może konstytuować faktu, gdyż byłaby przyczyną siebie. Przyczyną byłaby wtedy, gdy jeszcze nie istniała, a wówczas fakt i nie-fakt byłby tym samym, co naruszałoby zasadę niesprzeczności. Wynika z tego, że konstytuowanie formy wymaga także zewnętrznych przyczyn. A zatem natura formy wskazuje na właściwe jej przyczyny zewnętrzne. Nie są to przyczyny sprawcze formy, gdyż urealnia je i aktualizuje w fakcie jej materia. Zewnętrzne przyczyny formalne mogą być tylko jej wzorem, modelem, miarą o charakterze przyczyny aktualizowanej przez wewnętrzną w fakcie materię. Formy faktów otaczających konkretny fakt nazywa się przyczynami formalnymi. Znaczy to, że wyznaczają treść tego, czym jest fakt już po jego urealnieniu i zaktualizowaniu.

PRZYCZYNY FORMALNE

Przyczyny formalne nie są tworami myślowymi. Przyczyny te są formami, które realnie wpływają na fakt materialny. Wywołuje to takie realne upodobnienie i wymierzenie przyczynowanej formy, że jej materia musi to podobieństwo i miarę zaktualizować. Dla wyjaśnienia wpływu przyczyn formalnych rozważmy przyczyny formy człowieka. Strukturalnie istota człowieka składa się z części psychicznej i fizycznej. Taką budowę wyznaczają formy zewnętrzne czyli rodzice konkretnego faktu ludzkiego. Rodzice przekazali potomstwu swój kod genetyczny i poprzez wychowanie ukształtowali wraz z wpływem kultury sferę psychiczną. Dla sfery fizycznej przyczyny formalne zawierają się w kodzie genetycznym rodziców i cząstkach materii, takich jak: tlen, woda, aminokwasy, witaminy, sole mineralne. Rodzice i otoczenie innych osób są przyczynami formalnymi dla sfery psychicznej dziecka, a substancje są przyczynami formalnymi dla sfery fizycznej.

FORMALNY UKŁAD PRZYCZYN

Formalny układ przyczyn to bezpośrednie i wystarczające przyczyny zewnętrzne wewnętrznych przyczyn faktu. Wewnętrzną przyczyną faktu jest jego materia i wyzwolona w fakcie przez materię współstanowiąca ten fakt forma. Kompozycję formy wyznaczają przyczyny formalne, a aktualizuje i urealnia tę kompozycję materia faktualna. Przyczyną materialną tej materii jest faktualna Materia Pierwsza. Wskazanie na zewnętrzną wobec faktu Materię Pierwszą uwalnia nas od tezy, że materia zależna jest samoistna. Gdyby nie miała swej zewnętrznej przyczyny byłaby samoistna i zarazem zależna, gdyż ograniczona przez formę. Byłaby więc czymś i zarazem tym czymś by nie była to naruszałoby zasadę niesprzeczności a taki fakt nie mógłby być realny. Materia zależna gdyby była przyczyną siebie, wskazywałaby na to, że jeszcze nie istniejąc, jednak istnieje, skoro działa. Przyjmowalibyśmy tezę, że niemateria i materia są tym samym, a to naruszałoby zasadę niesprzeczności.

3. INTERFAKT

PODZIAŁ RELACJI

Wszelkie powiązania łączące dwa realne fakty są relacjami, a niektóre z nich nazywa się interfaktami. Interfakty mogą być materialne lub formalne. Interfakty materialne budują się na przejawach materii dwóch faktów. Interfakty formalne oparte są na własnościach formy. Niecały fakt jest bezpośrednim podmiotem relacji. Tym bezpośrednim podmiotem jest poszczególna własność.

BUDOWA INTERFAKTÓW

Interfakt jest niesamodzielnym faktem występującym pomiędzy dwoma samodzielnymi faktami. Jako fakt niesamodzielny wspiera się na tych faktach, które łączy. To swoiste bytowanie "pomiędzy" nazywa się faktem relacyjnym jako przyporządkowanie jednego do drugiego. Jeden fakt jest podmiotem lub przyczyną działania - nadawania relacji. Fakt odbierający działanie jest kresem podstawą doznawania tego działania. Interfakt zawsze wskazuje na podmiot, który go nadaje, oraz na kres, który go odbiera. Interfakt łączy dwa fakty, gdy już istnieją. Terminy podmiot i kres nie są zamienne z terminami przyczyna i skutek. Relacja nadawana przez podmiot nie stwarza i nie tworzy kresu jako skutku swego działania. Ten kres już istnieje i dlatego może nawiązać więź z oddziałującym na kres podmiotem.

NATURA INTERFAKTU

Podmiot i kres relacji wyznaczają naturę interfaktu, jego istotną zawartość. Można więc rozpoznać interfakt i jego naturę, odwołując się do podmiotu i kresu relacji. Podmiot i kres są podstawą wykrycia interfaktu i określenia jego natury, tego więc, czym on jest jako powiązanie między dwoma faktami. Zdarza się często, że staramy się określić relację samą w sobie bez odwoływania się do jej podmiotu i kresu. Powoduje to, że relacje są wtedy czymś tylko wymyślonym. Może z tego powodu sądzi się powszechnie, że relacje są tylko myślne. Aby je usprawiedliwić, szuka się dla nich osobnego powodu ich występowania. Powoduje to, że wyznaczona przez właściwy jej powód relacja jest osobną strukturą, która może łączyć dowolne dwa fakty. Relacje stają się wtedy paradoksalne, a ponadto, jeżeli są to relacje poznania, można to poznanie przypisać faktom, w których nie ma w ogóle władz poznawczych. Prawidłowe określenie interfaktów wymaga wskazania najpierw na podmiot i kres, które wyznaczają naturę interfaktu.

RELACJE WEWNĄTRZFAKTUALNE

Nie wszystkie relacje są interfaktami. Są relacje, które są zawsze realne i łączą wewnętrzne tworzywa faktu, tzn. stanowiące fakt jego elementy strukturalne. Podmiotem tych relacji jest materia, a kresem forma faktu. Materia wywołuje w formie skutki zgodne z tym, czym jest. Forma wywołuje w materii skutki zgodne z tym, czym jest. Ten skutek ze strony materii to urealnienie i aktualizowanie formy i jej elementów strukturalnych. Ten skutek ze strony formy to ograniczenie i indywidualizowanie materii faktu, czyli uczynienie materią tylko tej formy współstanowiącej z tą konkretną już materią faktu materialnego. Te skutki zachodzą między wszystkimi wewnętrznymi elementami faktu, także więc głównie między materią i formą.

INTERFAKTY ZEWNĽTRZFAKTUALNE

Nie wszystkie relacje zewnątrzfaktualne są interfaktami, gdyż mogą one być myślne i realne. gnostyk nie zajmuje się relacjami myślnymi, ale tylko zewnątrzfaktualnymi relacjami realnymi, czyli interfaktami. Wyróżnia się cztery rodzaje relacji myślnych ze względu na podmiot i kres:

    podmiot i kres relacji są myślne,

    jeden kres relacji jest myślny,

    kresem relacji jest niebyt,

    relacja jest ujęciem realnego podmiotu i kresu jako rodzaju (roślina) i gatunku (drzewo dąb).

gnostyk zajmuje się relacjami realnymi zewnątrzfaktualnymi, czyli interfaktami. Interfakty zgodnie z wewnętrzną strukturą faktu są formalne i materialne. Interfakty materialne budują się na własnościach materialnych, a interfakty formalne budują się na własnościach formalnych.

INTERFAKTY SPRAWCZE

Interfakt sprawczy jest jednokierunkową relacją zachodzącą między Materią Pierwszą a materią zapoczątkowującą fakt materialny. Jest to interfakt, który jest cechą lub skutkiem spowodowanym przez Materię Pierwszą w materii zapoczątkowującej fakt. Jest on cechą pochodności zależnej materii. Fakt materialny zapoczątkowany przez w nim zawartą materię wskazuje tą swoją realną materialnością na pochodność od Materii Pierwszej. Interfakt sprawczy ma zatem postać skutku w materii zapoczątkowanej. Interfakty te są każdorazowo powodowaniem materialnej formy faktu. Interfakt ten działa w taki sposób na formę, że jednoczy, urealnia, aktualizuje i wyodrębnia zewnętrzne wobec niej tworzywo, które jest jej zewnętrzną przyczyną formalną. Komponowanie artefaktów z wcześniej materialnych tworzyw nazywamy wytwarzaniem. Relacja sprawcza jest więzią zapodmiotowaną w samoistnej Materii Pierwszej, której zdekompresowana pozostałość po wielkim wybuchu wypełnia wszechświat jako materia faktualna. Materia pierwsza uformowała w gwiazdach znany nam wszechświat w postaci pierwszych czterdziestu pierwiastków chemicznych oraz wolnych cząstek elementarnych, które następnie stały się podstawą formowania kolejnych czterdziestu dwu pierwiastków w układach planetarnych i materii międzygwiezdnej. Sprawstwo pierwszej materii faktualnej nie jest niczym dowolnym i dokonuje się zgodnie z zasadami determinizmu i prawami odkrytymi przez naukę. Pierwsza Materia faktualna jest obecna w całym wszechświecie, gdyż przyczyna jest zawsze tam, gdzie działa i jest tym, co sprawia. Materia faktualna jest samoistnym faktem prostym i koniecznym, którego materię stwierdzono na podstawie skutków, które sprawia.

INTERFAKTY OSOBOWE

Interfakty osobowe są dwukierunkowe, tzn. jedna osoba jest podmiotem, a druga kresem tych relacji, a zarazem druga osoba jest podmiotem relacji skierowanych do osoby, która teraz jest kresem, a przedtem była nadawcą relacji osobowych. Jest siedem interfaktów osobowych opartych na własnościach materialnych: realności (akceptacja), prawdy (otwarcie), dobra (oczekiwanie), aktualności (obecność), odrębności (szacunek), jedności (pojednanie) i piękna (podziw). Osoba swoimi własnościami materialnymi oddziaływa na podobną własność drugiej osoby. To oddziaływanie stanowi nadawanie relacji poprzez jej podmiot, którym dla każdej relacji jest jaką własnością faktu. To oddziaływanie własnościami materialnymi na takie same własności innych osób dzieje się niezależnie od poznania i decyzji. Poznanie i decyzje tylko skłaniają je do używania tych relacji, chronią je lub niszczą. Chronienie i niszczenie oznacza tu pogłębianie relacji osobowych ich narastającą intensywność, a nie ich unicestwienie. Nawet zabójstwo wynika z akceptacji realności.

INTERFAKTY A PRAXIS

Gdy fakty przejawiają swoje własności materialne w trakcie ich kontaktowania się, nawiązują się wówczas między nimi relacje materialne, a między osobami relacje osobowe. Relacje materialne wyprzedza relacja istotowa kontaktowania się za pomocą własności formalnych. Jest ta relacja podstawą praktyki zespołu relacji realnych kontaktujących fakty. Na jej gruncie tworzą się relacje materialne. Relacje materialne nie są w faktach wcześniej niż relacje formalne. Jest tu pewna równowaga, gdyż fakt jest formą materialną. Własności materialne są pierwsze i podstawowe, gdyż właśnie pierwsza i podstawowa jest materia przejawiająca się we własnościach materialnych: realności, prawdzie, dobru, aktualności, odrębności, jedności, pięknie. Już zastajemy je w fakcie, gdy wywołane doznaniem elementów formalnych rozumienie faktualne skieruje nas w mowie wewnętrznej do oddziałującego na nas faktu. Wola zastaje te relacje na granicy faktualnego obszaru osoby i skłania do kontaktowania się z faktem. Kontaktowanie polega w poziomie poznania gnostycznego na akceptującym skierowaniu się do doznawanych elementów strukturalnych formy faktu i jego przejawów materii. Z pomocą relacji materialnych wiążemy się z przejawami materii drugiego faktu i poprzez te przejawy odnosimy się z podziwem do zapoczątkowującej ten fakt materii.

INTERFAKTY OBECNOŚCI

Interfakty osobowe stanowią podstawowe i pierwotne środowisko osób. Świat i przyroda są środowiskiem wtórnym, chroniącym materię osób, ale wystarcza tylko faktom nieosobowym. Osobom potrzebne jest przebywanie wśród osób. Relacje osobowe oparte są na własnościach materialnych.

UOBECNIENIE to przebywanie wśród osób jest ich obecnością opartą na własności aktualności, która jest fundamentalną własnością interfaktyczną. Relacje osobowe są więc postacią obecności sprawują obecność i ją wyrażają. Tylko aktualność powoduje współobecność faktów dokonującą się poprzez kontaktowanie. Kontaktowanie jest podstawowym interfaktem istotowym dzięki niemu tworzone są interfakty osobowe.

AKCEPTACJA własność realności dwu faktów osobowych powoduje relację życzliwego współprzebywania, czyli akceptacji. Realność jest podstawą współprzebywania, i jako taka staje się żródłem wartości, gdy się spełnia we wzajemnej akceptacji.

POJEDNANIE własność odrębności i jedności wywołuje dążenie do jednoczenia osób we wspólnotach komórkowych (rodzina, związki partnerskie), regionalnych (wspólnota mieszkaniowa, miejska), globalnych (ludzkość). Jedność jako podstawa ludzkiej tożsamości nieustannie motywuje do likwidacji osobności i oddzielenia oraz jest podstawą dążeń do pojednania ludzkości przez przezwyciężanie kulturowych artefaktycznych przeszkód rozłamowych.

OTWARCIE tworzy się na podstawie oddziaływania osób swą własnością prawdy. Sama własność jest otwarciem się osób na siebie, udostępnianiem się sobie.

OCZEKIWANIE powstaje w dwóch osobach na podstawie własności dobra i piękna, które jest ufnym powodem potrzeby trwania we wzajemnej akceptacji i otwarciu. Jest nadzieją, że każda osoba będzie zaakceptowana i obdarzona zaufaniem. Dobro jest tą własnością, która wywołuje w drugiej osobie zgodę na współprzebywanie i wzajemne otwarcie się na siebie. Dążenie do znalezienia się w powiązaniach przez akceptację i otwarcie stanowi nadzieję.

INTERFAKTY ISTOTOWE

Interfakty formalne są oparte na własnościach formalnych i są jednokierunkowe. Budują się przez oddziaływanie faktów na jakieś inne fakty, które odbierają ten wpływ swoimi elementami strukturalnymi. Jest to wpływ przyczyn formalnych na konstytuowanie się formy faktu. Np. fakty rozumne uzyskują wiedzę, fakty nierozumne doznają wrażeń, fakty wegetatywne doznają skutków katalizujących przemiany, substancje chemiczne w wyniku powinowactwa otrzymują nowe własności. Interfakty formalne są podstawą kontaktowania z innymi faktami, które odbierają ich wpływ swoimi elementami strukturalnymi, a poprzez to oddziaływanie aktualizują się relacje materialne pod postacią obecności. Interfakty formalne różnią się od materialnych tym, że wywołują skutki różne od siebie. Są jednak ważne i potrzebne, gdyż wspierają w trwaniu relacje osobowe, a także materialne. Potrzebne są do chronienia relacji osobowych, chronienia istnienia materialnego faktów i ich materialnych własności.

4. MATERIA FAKTUALNA

PRZEJAWY MATERII

Przejawy materii nie zależą od doznającego je faktu, lecz wyłącznie od faktu, którego materię przejawiają. Są one zamienne z faktem, tzn. że istniejący fakt zawsze przejawia swoją materię i że gdy jest są w nim jego przejawy. Nie zachodzi jednak zależność odwrotna: same przejawy materii: realność, aktualność, jedność, odrębność, prawda, dobro, piękno, nie występują poza faktem i nie są z nim tożsame. Gdy pod wpływem rozumienia faktualnego skierujemy się do oddziałującego na nas faktu, odkrywamy, że ten fakt jest wobec nas otwarty, skoro spowodował kontaktowanie i poznanie go i że zwracając się do niego, odbieramy go jako dobro, gdyż akceptujemy go i chcemy z nim nawiązać kontakt. Otwarcie się ku nam faktu i jego udostępnianie się nam przez poznanie stanowi w fakcie materialną własność prawdy. Powodując pośrednio przez rozumienie faktualne nasze skierowanie się do faktu, ten fakt ujawnia materialną własność dobra. Realność, prawda i dobro faktu stanowią te przejawy jego materii, które możemy nazwać jego oddziaływaniem faktualnym. W materializmie można podzielić przejawy materii na dwie grupy: [1] ujawniające fakt w sobie (odrębność, aktualność, jedność, realność), [2] ujmujące fakt w odniesieniu do nas (prawda, dobro, piękno).

JEDNOŚĆ

Jedność jest w fakcie materialnym przejawianiem się podporządkowaniu materii faktualnej wszystkich stanowiących go elementów strukturalnych formy. Ujawnia więc, że materia jako element strukturalny faktu zapoczątkowuje fakt i w nim dominuje, że wobec tego urealnia cały fakt i aktualizuje w nim całą wewnętrzną strukturę formy. Ta formalna struktura wyraża właśnie jedność podporządkowań, co oznacza, że forma i jej przejawy nie mogą wyprzedzać materii, że materia ją urealnia. Zdanie ujawniające jedność faktu stanowi zasadę tożsamości materialnej faktu. Wyraża ono wewnętrzną zależność od materii zespołu elementów strukturalnych formy. Jest więc zdaniem na temat wewnętrznej zawartości faktu i taka powinna być jego materialistyczna nazwa zasada jedności materialnej faktu.

REALNOŚĆ

Realność jest w fakcie materialnym przejawianiem się jego materii w jego funkcji urealniania całej wewnętrznej zawartości faktu. Realność jest taką własnością, która w obszarze faktu wyklucza nicość nazywaną niebytem. Ujawnia i powoduje, że to, co urealniła i zaktualizowała materia jest faktem i że po prostu jest. Realność ujawnia najwyraźniej, że fakt jest. Własność ta staje się treścią zasady racji dostatecznej faktu, która wyraża to, że tylko to, co materialne, co jest, stanowi przyczynę faktu, zarówno przyczynę wewnętrzną, jak i zewnętrzną. Tylko fakt jest przyczyną faktu. Niebyt nie może być przyczyną faktu materialnego. Żaden fakt materialny nie może być przyczyną siebie musiałby wówczas istnieć przed swoim zmaterializowaniem. Przypisywanie faktowi materialnemu pozycji przyczyny siebie powodowałoby traktowanie nicości jako czegoś materialnego. Nawet samoistna Materia Pierwsza nie jest przyczyną siebie. Po prostu jest wieczną, niezniszczalną materią samą w sobie.

ODRĘBNOŚĆ

Odrębność jest w fakcie materialnym tym przejawem materii, który wyznacza granicę obszaru stanowiącego cały fakt materialny. Jest to obszar osobny, niepowtarzalny, pozwalający w mowie wewnętrznej na sformułowanie zdania, że fakt odrębny nie jest zarazem drugim faktem. Własność odrębności jest więc treścią zdania nazywanego w logice zasadą niesprzeczności faktu, a w materializmie zasadą niesprzeczności materialnej faktu. Własność odrębności ujawnia zarazem, że konieczne elementy strukturalne faktu materia i forma stanowią fakt, są wewnętrznymi przyczynami wyłącznie tego faktu. Własność odrębności ujawnia zarazem, że fakt materialny posiada swe wewnętrzne przyczyny niezależnie od naszego ich poznania. Dlatego, że fakt jest materialny, następuje jego udostępnianie, kontaktowanie i poznanie.

AKTUALNOŚĆ

Aktualność jest to przejaw w fakcie materialnym jego materii. Polega ona na mocy wywoływania tego, co w tym fakcie aktualne, teraźniejsze, faktyczne, rzeczywiste, dominujące. W fakcie materialnym aktualność jest tym przejawem materii, który powoduje, że fakt jest teraz i tylko teraz. Fakt nie istnieje ani w przeszłości, ani w przyszłości, wyznacza granicę obszaru stanowiącego cały uobecniający się nieustannie fakt materialny. Teraz jest to obszar pozwalający na sformułowanie zdania, że fakt istnieje teraz albo nie istnieje i jest to zasada aktualności materialnej faktu. Własność aktualności jest więc treścią zdania nazywanego w logice zasadą wyłączonego środka. Własność aktualności ujawnia też, że czas nie istnieje, że jest własnością formalną faktu mierzoną tylko TERAZ od jego początku do jego końca. W aktualnym TERAZ nieistniejąca przyszłoć przechodzi w nieistniejącą przeszłość.

PRAWDA I FAŁSZ

Prawda jest w fakcie materialnym przejawianiem się jego zawartości, która urealniana i aktualizowana jest przez jego materię. Prawda faktu przejawia materialną zawartość jego treści, którą jest jego forma. Prawda powoduje udostępnianie się faktu innym faktom. Własność prawdy jest niezależna od jej poznawania ona je wyprzedza wprost umożliwia poznanie faktu. Fałsz nie jest przeciwieństwem prawdy jest tylko brakiem zgodności wiedzy z przekazaną przez fakt informacją o swoich elementach strukturalnych jest cechą zdań. Fałsz nie jest nawet cechą pojęć, czyli ujętych w znaki naszych rozumień. Fałsz jest groźny w obszarze mowy wewnętrznej, gdyż w niej powstają pojęcia i sądy jako znaczenia nazw i zdań.

DOBRO I ZŁO.

Dobro jest w fakcie materialnym przejawianiem się materii jako powodu zachęcania, byśmy odnieśli się ufnie do oddziałującego faktu. Ta własność nie powstaje dopiero w czynnościach wyboru faktu. Uprzedza te czynności. Fakt ma więc taką własność dobra, że powoduje odnoszenie się do niego zawsze życzliwie. Jest to dobro materialne. Możemy wyodrębnić jeszcze inne rodzaje dóbr. Dobro fizyczne dobro ujęte ze względu na jego rolę w fakcie, czyli ze względu na posiadanie przez fakt właściwej mu treści w postaci poszczególnych elementów składowych formy. Dobro moralne dobro ujęte ze względu na jego rolę wobec innych faktów, czyli zgodność z faktem jego natury, a zarazem naszych zachowań, gdy są one czynnością chronienia faktu w jego materii i formie i ich przejawach.

Zło jako takie nie jest faktem ani elementem faktu, ani jego własnością. Jest brakiem dobra zarówno w sensie faktualnym, jak i fizycznym i moralnym. Jest obmyślanym przez nas celem, który zlecamy faktom do wykonania. Jest więc zło narzuconym faktowi zadaniem. To zadanie wynika z wykluczenia celów pozytywnych chroniących materię faktów. Zło fizyczne jest brakiem potrzebnych faktowi, zgodnych z jego formą elementów składowych. Zło moralne jest brakiem zgodności faktu z jego naturą i spełnianiem działań niszczących fakty. Niszczących zarazem relacje chroniące materię faktu i jej przejawy w fakcie.

PIĘKNO I INTELIGIBILNOŚĆ

Piękno jest w fakcie materialnym przejawianiem się jego materii, ukazującej siebie i cały fakt w jego odrębności, aktualności, jedności, realności, prawdzie i dobru. Piękno jest przejawem inteligibilności materii wskazują na to cechy piękna. Jest ono jawieniem się faktu w jego całości, doskonałości jako spełnienia się i dokonania wewnętrznej struktury faktu, która jest harmonijna, wyznaczona jednością wszystkich jego elementów składowych formy. Dominująca w fakcie materia powoduje w jego formie swoistą prostotę i jasność oraz przejrzystość intelektualną jej struktury. Występuje też pogląd, że piękno jest łącznym przejawianiem się prawdy i dobra. Gdy ujmiemy zarazem prawdę i dobro faktu, doznajemy jego piękna. Znany jest też pogląd, że piękno wyprzedza wszystkie inne przejawy materii i doznaje go intelekt, zanim zacznie doznawać innych jego przejawów. Wynika on z tego, że piękno przejawia się zarówno wtedy, gdy ujmujemy fakt sam w sobie i zarazem odniesiony do nas. Ponieważ piękno jest doznawane przez intelekt, można je potraktować jako inteligibilność materii.

JEDNOŚŚĆ ARTEFAKTU

Jedności przejawiającej materię faktów materialnych nie należy mylić z jednością spełniającą się w ludzkich wytworach artefaktach, która polega na przyznaniu każdemu elementowi strukturalnemu wytworu artefaktu tej samej pozycji elementu niezależnego od innych. Przypisuje się zatem temu elementowi pozycję samodzielności, co powoduje, że artefakt jest sumą samodzielnych elementów. Nie mogą one tworzyć jednego o wewnętrznej jedności samodzielnego faktu. Nie stanowią one faktualnej kompozycji. Stanowią one sumę faktów powiązanych relacjami, wyznaczonych naturą elementów. Człowiek połączył te elementy na miarę celu, który wyznaczył tej kompozycji. Artefakt realizuje ten cel, a więc zgodnie z nim funkcjonuje. Ta funkcja staje się pozorną formą artefaktu, pozwalającą go rozpoznać i używać. Zależąc od twórczości człowieka, artefakt powstaje mechanicznie na sposób dodawania części. Termin "addycja" wyraża to dodawanie i dlatego przypisujemy artefaktom strukturę addycyjną. Komponowane wytwory na podstawie pomysłu nigdy nie są faktami, lecz mechanicznie scaloną strukturą faktów materialnych. Zajmuje się nimi estetyka i logika. Faktologia zajmuje się tylko faktami. Identyfikuje jednak również artefakty i przestaje się nimi zajmować. Rozpoznaje je jako dzieła mechaniczne tworzone przez intelekt lub inne fakty, gdy np. pełnią rolę katalizatora mechanicznych połączeń cząstek materii w kamieniu. Jedność addycyjna artefaktu nie może być podstawą i treścią zasady jedności materialnej faktu (tożsamości). Odsyła ona bowiem do samodzielnych faktów o strukturze wewnętrznie podporządkowanych elementów i wyraża tę strukturę. Wyraża ona jedność przejawiającą całość zamysłu konstrukcyjnego wytwórcy artefaktu.

PIERWSZE ZASADY

Należy odróżnić przejawy materii od pierwszych zasad faktologii. Przejawy materii odsyłają do swego źródła, czyli do materii faktualnej, która zapoczątkowuje fakt. Przejawy materii są wobec tego sposobem jawienia się faktu innym faktom. Są wyrazem istnienia wśród innych faktów w postaci faktualnej aktualności, odrębności i realności odznaczającej się wewnętrzną jednością formalnych treści. Pierwsze zasady jako pierwsze zdania opisujące fakt nie wyrażają formalnych elementów faktu. Są zdaniami ujmującymi przejawy materii, sposób istnienia faktu. Te przejawy materii są treścią pierwszych zasad faktologii. Wypływają one z filozofii pierwszej, jaką jest gnostyka Arystotelesa: aliquis, unitum, realis, aktualis cztery przejawy każdej materialnej rzeczy: odrębność, jedność, realność, aktualność to przejawy istnienia każdej rzeczy.
Empiryczne zasady logiczno-ontologiczne odpowiednio dla powyższych przejawów to:
- ALIQUIS: odrębność zasada niesprzeczności: byt nie jest niebytem, niebyt nie jest bytem;
- UNITUM: jedność zasada tożsamości: byt jest bytem, niebyt jest niebytem;
- REALIS: realność zasada racji dostatecznej: byt ma rację, czyli powód swego bytu;
- ACTUALIS: aktualność - zasada wyłączonego środka: albo coś jest teraz, albo nie jest.

ZASADY FAKTOLOGII

Przyjęcie tezy, że byt i niebyt materii są tym samym naruszałoby zasadę niesprzeczności. Wykluczenie tej zasady dawałoby prawdzie i fałszowi tę samą pozycję. Nie możemy więc uznać, że nicośœć jest przyczyną istnienia materii faktu. Prawdziwa jest tylko teza, że fakt materialny jest przyczyną istnienia materialnego. Tę tezę chroni zasada racji dostatecznej. Informuje nas ona także o tym, że zachodzi proporcjonalność między skutkiem a przyczyną. Ponieważ w fakcie materialnym są różne elementy strukturalne, muszą one zależeć od właœciwych sobie przyczyn zewnętrznych. Wewnętrzna w fakcie materia wskazuje na zewnętrzną wobec siebie Materię Pierwszą jako swą przyczynę. Materia pierwsza musi być tym, co sprawia, czyli materia i forma w Materii Pierwszej są tym samym. Twierdzenie to jest podstawą faktologii Archefaktu.

WNIOSKI PRAKTYCZNE

Pierwsze zasady są powszechnie obowiązujące w realnym œwiecie. Są one atrybutami pierwszej materii, która jest kamieniem filozoficznym. Są również zasadą istnienia materialnego wszystkich faktów. Zestawienie pierwszych liter ich łacińskich nazw pozwala na przypadkowe zidentyfikowanie istnienia aury ontologicznej, która jest podstawową rzeczywistością dla działań gnostycznych. AURA ontologiczna jest zbudowana analogicznie do aury ekologicznej. Wszystkie przejawy istnienia materialnego są współzależne i stanowią naturalne œśrodowisko działania gnostyka. Dzięki bilateralności umysłu gnostyk jest na stałe powiązany z AURĄ ontologiczną, w niej działa, porusza się i istnieje. Z niej również czerpie siłę i moc swojej praktyki gnostycznej. Analogicznośœć można przedstawić na podstawie wizualizacji aury ekologicznej.

 

 

5. MATERIA PIERWSZA

STRUKTURA MATERII PIERWSZEJ

Fakt materialny ujęty w przyczynach wewnętrznych odnosi gnostyka do przyczyn zewnętrznych. Materia faktu zależy od formy, którą urealnia i aktualizuje. Jest ona realna i wskazuje na swą naturalną przyczynę sprawczą – Materię Pierwszą jako samoistną. Poznanie tego, że istnieje Materia Pierwsza – fakt samoistny – jest pośrednie. Materia faktualna nie tłumaczy się samo przez się w tym, że jest. Jako podlegająca formie, która ją ogranicza, podlega przyczynom. Z tego względu także to, że istnieje wymaga przyczyny. Teza, że Materia Pierwsza jest samoistna i niezniszczalna oraz stanowi przyczynę sprawczą materii zależnej jest empirycznym wnioskiem materialistycznym. Należy ona do faktologii i wskazuje na przyczynę, która jest zewnętrzną przyczyną wszystkich zależnych materii faktualnych. Materia Pierwsza jako samoistna jest materią bez konkretnej formy (na co wskazuje materia w stanie osobliwym przed wielkim wybuchem). Stwierdzamy to na podstawie skutku, którym jest zależna materia faktualna. Materia pierwsza jest materią prostą, która zawsze jest przyczyną realności. Nie musi i nie może mieć przyczyn, które by ją wyjaśniały, gdyż to ona właśnie stanowi przyczynę wyjaśniającą realność wszystkich faktów. Nie pochodzi od przyczyn, nie jest przyczyną siebie, nie sprawia jej nicośœć. Jest sama z siebie samoistną materią, jest faktem pierwszym niezróżnicowanym formalnie – Archefaktem. Jako materia przejawia się we własnościach materialnych. Stanowią one atrybuty materii samoistnej. To, czy Materię Pierwszą można zinterpretować jako rodzaj energii, stanowi ważny problem œświatopoglądowy faktologii. Materia pierwsza – jako samoistna i niezniszczalna jest faktem o niepowtarzalnej jednorodnej strukturze.

obecność MATERII PIERWSZEJ

Arystoteles definiował pierwszą przyczynę jako pierwszego poruszyciela, który następnie stracił kontakt z Kosmosem. Była to jeszcze filozofia pojęć. Faktologia nie zajmuje się pojęciami, ale realnymi faktami materialnymi. Na terenie faktologii po dokonaniu rekonstrukcji arystotelesowskiej teorii czterech przyczyn pojawia się zagadnienie kontaktowania Materii Pierwszej z faktem. Po przyjęciu zasady kauzalizmu przyjmującej empiryczną tezę, że przyczyna jest tym, co sprawia, i jest tam, gdzie działa – poszukuje się przyczyny materii faktualnej. Ma to swoje usprawiedliwienie na terenie poznania gnostycznego. Rozumienie faktualne – wygenerowane w wyniku oddziaływania na nas formalnych treści – kieruje nas do dobra faktu poprzez relacje materialne. W tym kontakcie z faktem doznajemy zdumienia, że zastajemy w fakcie jego materię. Gdy wiążemy ją z treściami formalnymi, zaczynamy uprawiać faktologię. Gdy ujmujemy materię faktu osobno (abstrahowanie), zaczynamy uprawiać materializm. Abstrahowanie jest czynnością intelektu analitycznego. Ta materia ujęta w poznaniu gnostycznym za pomocą rozumienia faktualnego nie jest dla nas Materią Pierwszą, gdyż spotykamy tu jedynie materię, która urealnia formę tego konkretnego faktu. W wyniku rozumowania dochodzimy do wniosku (na podstawie teorii przyczyn), że pochodzi ona od Materii Pierwszej, której istotą jest sama materia jako prosta i samoistna.

ATRYBUTY MATERII PIERWSZEJ

Materia samoistna, którą zgodnie z materializmem utożsamiamy z faktem pierwszym – przejawia się we własnościach materialnych, które są jej atrybutami. Atrybutami materii są realność, aktualność, jedność, odrębność, prawda, dobro i piękno. Atrybuty te ukazują sposoby kontaktowania się Materii Pierwszej z innymi faktami, gdy te fakty już istnieją. Istota Materii Pierwszej tożsama z jej istnieniem nie podmiotuje własności formalnych. Są w Materii Pierwszej tylko własności materialne. Nie ma podstaw do orzekania o materii formalnej (związanej z formą) takich własności, jak: niezniszczalnoœć, wiecznoœć, koniecznoœć, nieskończonoœć czy też prostota, dlatego te własności łączymy tylko z Materią Pierwszą, nie są one jednak atrybutami materii. Te własności formułujemy w wyniku porównania pierwszej materii faktualnej z innymi faktami złożonymi z zależnej materii faktualnej – związanej z formą. Formy faktów materialnych są zniszczalne, nie są wieczne, są niekonieczne i skończone. Materia samoistna ujęta w odniesieniu do skutków jawi się jako przyczyna faktualna, która zapoczątkowuje poza sobą zależną i pochodną materię zapoczątkowującą fakty.

IDENTYFIKACJA MATERII PIERWSZEJ

Identyfikacji Materii Pierwszej dokonuje się na podstawie rozpoznanych skutków przyczynowania, czyli istnienia materii faktów materialnych. Te pochodne i zależne fakty materialne swą realnością wskazują na Materię Pierwszą – samoistną – jako na przyczynę sprawczą. Nie wskazują one na inną aktualizowaną przez Materię Pierwszą jej zawartość. Wskazują jednak na własności materialne jako jej atrybuty i podstawy relacji przyczynowania z faktami. Własności te wskazują, że mogą wiązać fakt z Materią Pierwszą relacje materialne. Materia pierwsza nie stanowi elementu strukturalnego żadnego faktu. Jest jednak tam, gdzie działa. Przebywa w faktach na sposób obecności (jako skutku własności aktualności). Przebywa w całym fakcie materialnym i we wszystkich jego elementach strukturalnych. Materia Pierwsza wiąże się z każdym faktem przez relację przyczynowania, zgodnie ze swoją naturą samoistnej materii uobecnia się w jego realności. Nie ma żadnych warunków powstania interfaktów przyczynowania – one zachodzą każdorazowo, gdy jest fakt.

FAKTUALIZACJA MATERII

Materia zapoczątkowując fakt, utrzymuje więź z faktem zapoczątkowanym w relacji przyczynowania poprzez własność aktualności. Jest to przyczynująca więź Materii Pierwszej z faktem, którą można nazwać faktualizacją jako realną więzią faktu z Materią Pierwszą i której skutkiem jest naturalna więź z każdym innym napotkanym faktem. Staje się zatem faktualizacja zespołem realnych relacji materialnych łączących fakty za pośrednictwem interfaktów. Mimo że początkowo identyfikacja tej więzi jest wynikiem uprawiania faktologii i dzieje się ona w zespole pojęć, to jednak jest realnym interfaktem. Jest wówczas więzią realnych faktów za pomocą realnych relacji materialnych. Ludzkie poznanie i decyzje mogą mieć tu o tyle istotną rolę, że chronią ze strony człowieka trwanie tych relacji, ale ich nie tworzą.

TRANSGRESJA W KIERUNKU RELIGII NATURALNEJ

gnostyka może stać się podstawą swoistej transgresji w kierunku religii naturalnej. Zidentyfikowana przez gnostykę Materia Pierwsza może być potraktowana jako Bogini Matka, która była obiektem kultu religijnego ludzi pierwotnych żyjących w epoce matriarchatu. Masońska niwelacja tej idei dokonana w ostatnich czasach wynika z przyczyn czysto ideologicznych mających na celu wyeliminowanie wszelkich religii z kultury ludzkiej. Badania gnozy empirycznej tu przedstawione wskazują jednak na Byt Pierwszy jako byt konieczny. Kult Wielkiej Bogini ma swoje uzasadnienie w przedstawionych tu empirycznych badaniach gnostycznych jak również w badaniach archeologicznych Johanna Jakoba Bachofena, który w 1861 roku opublikował książkę pt. " Matriarchat". Dzięki tej transgresji możemy przedstawić uzupełnioną wersję pentagramu pięciu domen ontologicznych dla których pierwszą przyczyną jest Bogini Matka Materia.

 

 

6. FAKTUALIZM

DEKONSTRUKCJA FAKTUALISTYCZNA

Koncepcja działań gnostycznych (praxis) polega na bilateralnym ujęciu faktu materialnego. Ujęcie to wynika z bilateralności samego umysłu, który ma tendencję, aby z jednej strony kontaktować się z faktem poprzez gnostyczne jego rozumienie, a z drugiej, aby abstrahować od całościowego rozumienia faktu w postaci pojęć i wiedzy. Dziedzina gnozy badająca poznanie bilateralne zostaje tu nazwana faktualizmem. Staje się ona narzędziem gnostyka w dobrym łączeniu gnostycznego poznania konkretnego z epistemicznym poznaniem abstrakcyjnym. Człowieka gnostyka kontaktuje z faktem tylko syntetyczne poznanie konkretystyczne, a epistemiczna abstrakcja odrywa człowieka od faktu. Dzięki stopniowej konkretyzacji gnostyk może jednak znacznie przybliżyć się poznawczo do rzeczywistego faktu i jego gnostycznego rozumienia faktualnego. Ze względu na faktualistyczny paradygmat faktualizm rezygnuje z wszelkiej sztywnej systemowości poprzez zastosowanie kontaktowania z faktem. Faktualizm zostaje tu sprowadzony do roli narzędzia ułatwiającego to kontaktowanie oraz nawiązywania z faktem relacji realnych – interfaktów. Faktualizm nie jest tylko poglądem, jest narzędziem ułatwiającym ogląd faktów materialnych, które stanowią realną rzeczywistość.

ESENCJA FAKTUALIZMU

gnostyk w kontaktowaniu z faktem posługuje się epistemologią faktualną, czyli faktualizmem. Faktualizm ukazuje to, co podstawowe i wyjściowe w fakcie jako wynik kontaktowania z nim. Ten wynik jest poznaniem gnostycznym będącym skutkiem oddziaływania zawartości faktualnej tego faktu. Faktualizm stara się spotkany fakt ująć w sposób wyraźny za pomocą abstrakcji pojęciowej poprzez stopniową jej konkretyzację. Źródłem faktualizmu jest kontaktowanie z faktem, które jako takie można nazwać praktyką faktualną. Fakt w czasie kontaktowania udostępnia się władzom poznawczym, co możemy nazwać jego oddziaływaniem faktualnym. Wynik tego kontaktowania jest poznaniem niewyraźnym (intuitywnym) w obszarze intelektu gnostycznego. Poznanie gnostyczne jako pozapojęciowe jest generowane przez intelekt gnostyczny w trakcie kontaktowania. Na terenie poznania gnostycznego (gnostycznego) jest umieszczona całościowa (epistemiczna) informacja udostępniona przez fakt o swojej budowie wewnętrznej. Oddziałujący na władze poznawcze fakt materialny wywołuje kontaktowanie i przekazuje informacje o strukturze swojej formy. Informacje te powodują generowanie poznania gnostycznego (intuitywnego), które nie jest pojęciem, lecz faktualnym powodem, skłaniającym władzę decyzyjną do kierowania się ku oddziałującemu faktowi materialnemu. Intelekty i władze decyzyjne nie wytwarzają faktu materialnego, gdyż nie mogą opuścić faktualnego obszaru człowieka. Mobilizują go tylko do korzystania z relacji (interfaktów) formalnych i materialnych, pozwalających na skontaktowanie się z oddziałującym nań faktem. W tym realnym kontakcie zaskakuje i zdumiewa człowieka to, że w oddziaływającym fakcie zastaje materię aktualizującą w nim formę będącą strukturą elementów składowych w jej wewnętrznej jedności.

Uświadomienie sobie faktualnych skutków realnego kontaktowania dokonuje się dopiero w mowie wewnętrznej w intelekcie epistemicznym. Dokonuje się to przez ujęcie informacji faktualnych w nazwy, zdania i rozumowania. Wskazuje to, że porządek faktualny wyprzedza porządek poznania. Pierwszy jest zatem fakt, a potem konkretna myśl epistemiczna, a następnie pojęcie faktu jako abstrakt od gnostycznego intuitywnego jego rozumienia. Faktualne skutki kontaktowania z faktem doznawane są w sposób całościowy przez intelekt gnostyczny w prawej półkuli mózgu oraz w sposób epistemiczny (szczegółowy) przez intelekt abstrahujący od gnostycznych rozumień w lewej półkuli mózgu.

Syntetyczne poznanie faktualne w PPM jest poznaniem przedpojęciowym. Analityczne poznanie pojęciowe jest uświadomieniem sobie niewyraźnych rozumień w sposób abstrakcyjny za pomocą pojęć i nazw przejętych z kultury. Jest ono mową wewnętrzną i zewnętrzną dokonującą się w LPM w jej ośrodkach mowy jako skutek abstrahowania przez intelekt epistemiczny. Komunikacja intelektów dokonuje się przez spoidło wielkie (ciało modzelowate), które służy do wymiany informacji między półkulami mózgu i ich intelektami.

Poznanie wyraźne – pojęciowe i językowe – jest abstrahującym od całościowego rozumienia ujęciem zawartości faktu materialnego. Aby jednak stało się ono dokładnym ujęciem faktu, winno ulegać stopniowej konkretyzacji ukazującej coraz to nowe aspekty faktu. Poznanie wyraźne faktu jest zatem każdorazowo tworzeniem nazw, zdań i rozumowań w intelekcie epistemicznym, które formułują stopniowo coraz bardziej szczegółowe aspekty faktu, przybliżając jego poznanie do rzeczywistości faktualnej faktu. Tworzenie wiedzy o fakcie zależy od sprawności nabywanych przez władze poznawcze w procesie edukacji i w ramach kultury. Systemy edukacyjne mogą jednak powodować odrzucenie empiryzmu i realizmu w zamian za kultywowanie idealistycznych systemów racjonalistycznych oderwanych od faktów, a przywiązanych do tworzenia pojęć. W ten sposób kultura może powodować, że nie wszystko, co jest ujmowane przez intelekt gnostyczny zostanie przejęte przez intelekt epistemiczny. Może to też powodować, że formułuje się ujęcia filozoficzne na miarę modnych tendencji obecnych czasów, a nie na miarę faktu materialnego.

TEORIA POZNANIA FAKTU

Faktualizm dąży do tego, by to, co wiemy o faktach było zgodne z samymi faktami rozumianymi w sposób niewyraźny w trakcie kontaktowania z nimi. Faktualizm jest zatem bilateralną teorią poznania faktu materialnego. Faktualizm jest usługową nauką bilateralną wobec faktologii, która jest bilateralną teorią faktu materialnego oraz wszystkich jego relacji. Faktualizm zajmuje się tylko relacją poznania opartą na dwóch intelektach – gnostycznym i epistemicznym – zarządzającymi odpowiednio prawą i lewą półkulą mózgu. Faktualizm jest zatem faktualną teorią funkcjonowania władz poznawczych i decyzyjnych dążącą do harmonijnej współpracy bilateralnych władz poznawczych kontaktujących się z faktem materialnym.

ZNACZENIE FAKTUALIZMU

gnostyk posługujący się faktualizmem staje się dzięki niemu przyjacielem faktów materialnych, które w tym, czym są stają się treścią poznania, które dzięki swej prawdziwości staje się szczęściem intelektów, faktualnym ich oczyszczeniem od błędu i fałszu. Osiągnięta w ten sposób faktualność poznawcza daje wolność i swobodę w dążeniu do prawdy i dobra faktualnego obecnego tylko w faktach materialnych. Faktualizm sytuuje człowieka wśród faktów: osób, zwierząt, roślin i substancji, z którymi łączy go wierność ich istnieniu, i z którymi kontaktują człowieka relacje materialne, oparte na realności, prawdzie i dobru jako przejawach materii faktualnej. Faktualizm pozwala demaskować fałsz i zło powiązane z faktem w relacjach kulturowych. Ma ono charakter czysto myślowy, dlatego jest w bezpośredniej mocy gnostyka, aby ten fałsz i zło niwelować.

KONTAKTOWANIE

ŹRÓDŁEM POZNANIA I PRZEDMIOTU FAKTUALIZMU

Kontaktowaniem nazywamy każdą więź łączącą dwa fakty materialne. Charakter tej więzi zależy od natury powiązanych ze sobą faktów. Gdy w trakcie kontaktu wiążą się ze sobą dwie osoby więzią opartą na przejawie aktualności, to takie kontaktowanie nazywamy obecnością. Nie każde więc kontaktowanie stanowi obecność. Kontaktowanie rozpoczyna relację udostępniania informacji między faktami i jest źŸródłem poznania i przedmiotu gnozy. Można je rozważać jako więź między faktem realnym a człowiekiem, który jako fakt poznający posiada zdolność odbierania tego, co przekazuje fakt materialny w trakcie kontaktowania z nim. W tym znaczeniu faktualizm dając kontakt z faktem, jest fundamentem gnozy.

SKUTKI KONTAKTOWANIA

(MODEL BILATERALNY )

Władze poznawcze człowieka są bilateralne i rozmieszczone w dwóch półkulach mózgu, prawej i lewej. Najwcześniej poznawane jest to, co odbierają władze zmysłowe. Władze zmysłowe lewej półkuli są analityczne i rejestrują tylko szczegóły. Władze zmysłowe prawej półkuli są syntetyczne i identyfikują tylko całościowe informacje faktualne. Wszystko, czym jest fakt informujący o sobie przez te władze przechodzi w sposób bilateralny. Uświadamianie treści poznawczych dokonuje się odmiennie w intelektach prawej i lewej półkuli mózgu, gdyż również jest bilateralne. W intelekcie gnostycznym poznanie dokonuje się w sposób niewyraźny – gnostyczny i całościowy. Poznanie gnostyczne jest generowaniem rozumienia faktualnego kontaktującego się faktu. Nie znaczy to jednak, że odbierane treści zmysłowe są pierwszym skutkiem wywołanym przez fakt udostępniający się. Uświadamiane to jest później. To, co uświadamiane musi najpierw znaleŸć się we władzach poznawczych, by mogło stać się przedmiotem uświadamienia. Dlatego należy odróżnić treści poznane jeszcze nieuświadamione od tych treści, które są kolejno uświadamiane. Treœci poznane, ale jeszcze nieuświadamiane są poznaniem gnostycznym – niewyraźnym. Obszar poznania gnostycznego przejmuje treść i zawartość oddziałującego konkretnego faktu. Uświadomienie treści poznania gnostycznego następuje na terenie mowy – wewnętrznej w intelekcie epistemicznym. Kontaktowanie charakteryzuje się zatem z jednej strony oddziaływaniem faktu i poznaniem niewyraźnym faktu informowanego. Treść poznania gnostycznego uświadamiana jest stopniowo i porządkowana najpierw na terenie mowy wewnętrznej, która może zostać zakomunikowana w kulturze w postaci mowy zewnętrznej. Poznanie analityczne dzieje się w obszarze intelektu analitycznego – jest on bowiem obszarem mowy wewnętrznej i zewnętrznej. W czasie kontaktowania dociera do władz poznawczych informacja o materialnym wyposażeniu faktu – co jest skutkiem jego własności prawdy jako zdolności udostępniania informacji o sobie. Dociera wówczas informacja od faktu realnego, aktualnego, odrębnego odznaczającego się jednością wszystkich wewnętrznych elementów składowych stanowiących jego formę. Ta realność, aktualność, odrębność i jedność są przejawami istnienia jego materii. Te treści będące wewnętrznym tworzywem faktu odebranym wraz z treściami zmysłowymi odebrał intelekt gnostyczny, który jest obszarem poznania gnostycznego. Treścią poznania gnostycznego jest [1] skierowanie się do faktu, który je wywołał, [2] rozumienie faktualne, czyli gnostyczne rozumienie faktu, [3] wygenerowanie mowy ciała jako skutek rozumienia faktualnego.

Pierwszym skutkiem kontaktowania z faktem jest skierowanie się człowieka do tego faktu. To skierowanie jest skutkiem rozumienia faktualnego, które jest zawartością poznania gnostycznego w intelekcie gnostycznym. Istotowe wyposażenie faktu – w jego jedności – odbiera poprzez zmysły intelekt gnostyczny na terenie PPM – w sposób niewyraźny. Informacje te nie zostały jeszcze uświadomione, gdyż uzyskuje się to dopiero na terenie intelektu analitycznego w obszarze mowy wewnętrznej w LPM. Zostały one jednak przejęte przez intelekt gnostyczny, który pod ich wpływem generuje rozumienie faktualne w PPM. Jest ono motywem, który wpływa na władze decyzyjne i powoduje, że kierują człowieka do oddziałującego faktu. Intelekty i władze decyzyjne nie opuszczają obszaru człowieka w trakcie skierowania się do faktu materialnego. Powodują jedynie, że na przejawach materii współstanowiącej fakty – za pomocą jej zdolności wpływania na władze poznawcze (prawdy), budują się więzi ze spotkanym faktem. Są one sposobem zetknięcia z oddziałującym faktem. Te więzi to:

Współprzebywanie – pełna życzliwoœci – AKCEPTACJA lub pełna nienawiści – AGRESJA;

Współotwarcie na prawdę i udostępnianie prawdy o sobie – OTWARCIE;

Współoczekiwanie dobra – NADZIEJA lub – BEZNADZIEJA.

 

SKUTKI KONTAKTOWANIA

MODEL METAFIZYCZNY

Kontakt z faktem wywołuje w człowieku uświadomienie pojawienia się w jego władzach poznawczych obrazu tego faktu. Nawiązuje się relacja realna zapoczątkowana przez Pierwszą Materię. Materia ta przyczynuje również obydwa kresy tej relacji. Przyczynowanie to realna relacja powodowania jakiegoœś skutku.

 

 

gnostyk stosując bilateralność umysłu trwa w stale trwającej relacji z Materią Pierwszą. Znając Materię Pierwszą jako Ÿźródło wszelkich faktów oraz źŸródło ich prawdy, dobra i piękna, może modyfikować metodą teurgiczną wszelkie przejawy fałszu, zła, brzydoty w kontaktujących się z nim faktach i relacjach ich wiążących. Wykorzystuje przy tym całe zasoby pięciu domen gnostycznych.

FAKTUALIZM WIEDZY

Kontaktowanie jest relacją realną – interfaktem, który owocuje poznaniem i wiedzą, w tym też poznaniem niewyraźnym, czyli rozumieniem faktualnym. Kontaktowanie z faktem wyznacza faktualność wiedzy ze wszystkimi odmianami poznania. Faktualność wiedzy jest dowiadywaniem się, że fakt jest tym, czym jest. Empiria jako nabyte doświadczenie jest początkowym etapem i sprawdzianem prawdziwości poznania – jest ona warunkiem i sprawdzianem prawdziwości twierdzeń formułowanych w kontakcie z faktem udostępniającym się poprzez poznanie na wszystkich jego poziomach, ale głównie na poziomie poznania gnostycznego. Fakt przekazuje informacje o sobie na drodze poznania zmysłowego. Jednak człowiek nie uświadamia sobie tego podczas ujmowania faktu przez zmysły. Nie uświadamia sobie zarazem odbioru przez intelekt dostępnych mu treści. Kontaktowanie z faktem po prostu przymusza do skierowania się w stronę oddziałującego faktu i do niemylenia go z innym faktem. Wynika z tego, że w samych doznaniach zmysłowych fakt przekazuje człowiekowi informacje o swojej formie i materii. Pierwsze więc w kolejnoœci intelektualnego kontaktowania z faktem jest doznanie jego formy i jego obecności. W samym fakcie zawarta jest jego forma i jego aktualność i realność, skoro najpierw one wywołują oddziaływanie. Można też powiedzieć, że intelekt reaguje na formę faktu i jej aktualność i realność jako atrybuty materii faktualnej oraz że to forma wraz z materią jest właściwym przedmiotem tego ujęcia.

KOLEJNOŒŚĆ POZNANIA ELEMENTÓW FAKTU

Na poziomie zmysłowym najpierw uœwiadamianym gnostyk poznaje przede wszystkim własności formalne faktu. Na poziomie poznania gnostycznego za pośrednictwem poznania zmysłowego doznaje najpierw przejawów materialnych, takich jak: aktualność, jedność, odrębność. Towarzyszą one doznawanym przez intelekt przejawom formy. Poznanie syntetyczne ujawnia głównie porządek faktualny, a nie porządek poznawania. Formy faktualne są różne i mają typowe dla siebie przejawy, rozumność, zmysłowość, wegetatywnośœć, przestrzenność, czasowość, barwnoœść, zapachowośœć. Własności materialne razem z formalnymi najpierw doznawane na poziomie poznania gnostycznego wywołują w intelekcie rozumienie faktualne jako powód skierowania się do faktu. W ten sposób prawda faktu spotkanego skłania do kontaktowania się z nim. Ten kontakt nawiązujemy przez relacje materialne, których podmiotem są własności materialne faktu. Kolejność ich uświadamiania jest następująca: aktualność, odrębność, jedność, realność, prawda, dobro, piękno. Własności te pojawiają się jednoczeœśnie, gdyż materia przejawia się w fakcie. Jest ich siedem, gdyż forma faktu pozwala na tyle tylko sposobów przejawiania się materii. Ponieważ jest to doznawanie przejawów formy, uwyraźŸnia się najpierw ich realność. gnostyk doznaje tej realności, a nie tworzy jej za pomocą czynności poznania. Ta realność przejawów formy ujawnia zarazem jedność, odrębność i aktualność formy faktu oddziałującego na władze poznawcze.

7. FAKTONOMIA

DEKONSTRUKCJA FAKTONOMICZNA

Faktonomia ustala wartości, które powstają w trakcie trwania więzi łączących gnostyka z faktami materialnymi. Więzi te powstają w trakcie kontaktowania z faktami, które jest sednem ludzkiej praxis, poznania i postępowania. Potrzeba zatem nauki bilateralnej oceniającej wartość tych więzi, aby te, które są najcenniejsze chronić i kultywować – a więc chronić same fakty. Nawiązywanie z faktami relacji realnych – interfaktów – analizuje faktologia, ale to, które z nich są szczególnie wartościowe dla gnostyka ustala faktonomia. Faktonomia jest poglądem na to, które więzi z faktami materialnymi trzeba chronić, aby chronić samą materię ludzi i cennych dla nich innych faktów materialnych. Postulaty faktonomiczne mają czysto praktyczny charakter i są skierowane do polityków, ekonomistów, ekologów i technologów oraz gnostyków, którzy aktywnie mogą oddziaływać na urzeczywistnienie realnych wartości.

ESENCJA FAKTONOMII

Faktonomia ułatwia kontaktowanie z faktem materialnym poprzez zalecanie posługiwania się epistemologią faktualną, czyli faktualizmem. Faktonomia ukazuje to, co wartościowe w kontaktowaniu z faktem poprzez wartościowanie wyników kontaktowania z nim. Faktonomia stara się kontaktowanie faktów ująć w sposób wyraźny za pomocą abstrakcji pojęciowej, aby potem poprzez stopniową jej konkretyzację ukazać cennoœć lub szkodliwoœć interfaktów wiążących fakty. Podstawą faktonomii jest poznanie interfaktów jako więzi realnych łączących fakty materialne. Źródłem faktonomii jest kontaktowanie z faktami, które jako takie można nazwać praktyką faktualną. Fakty w czasie kontaktowania udostępniają się władzom poznawczym, zmysłowym, trawiennym (wegetatywnym), powodując określone pozytywne lub negatywne skutki. Te skutki możemy nazwać ich oddziaływaniem faktualnym. Wynik tego kontaktowania jest podtrzymywaniem lub szkodzeniem formie faktualnej, może rozwijać lub degradować fakt materialny. Oddziałujący fakt materialny wywołuje kontaktowanie i przekazuje treści, które mogą stać się przyczynami formalnymi dla faktu oddziaływanego (np. tlen z powietrza podtrzymuje poprzez oddychanie proces życiowy ludzi i zwierząt). Relacja oddychania jest najcenniejszą chwilową wartością – dlatego tak ważnym postulatem faktonomicznym jest ochrona czystości powietrza. Informacje, które formułuje faktonomia przypominają często o najważniejszych wartościach dla adepta gnozy, których on często sobie nie uświadamia. Kontakt z tlenem lub z wodą może stać się jedną z najdonioœślejszych wartości egzystencjalnych, przywracających prawidłową hierarchię wartości. Faktonomia mobilizuje gnostyka do korzystania z wartości podstawowych – do korzystania z relacji (interfaktów) formalnych i materialnych, pozwalających na przeżywanie szczęścia w trakcie kontaktowania się z oddziałującymi nań faktami materialnymi.

Syntetyczne poznanie faktualne w PPM jest poznaniem przedpojęciowym, które na gruncie faktonomicznym może stać się przeżywaniem szczęścia wynikającego z doznawania niezwykle cennych więzi z kontaktującymi się z gnozyem faktami. Analityczne poznanie pojęciowe nie jest w stanie adekwatnie oddać treści doznawanych w trakcie gnostycznych i niewyraźnych rozumień faktów materialnych, pozwala ono jednak zatrzymać uwagę na doznawanych wartościach, przeżywaniu ich dobra i piękna faktualnego, a przede wszystkim chronić samą więź łączącą gnostyka z doznawanym faktem. To ostatnie jest przejawem osiągnięcia celu gnozy, którą jest mądrość faktualna – ona z kolei jest naczelną zasadą faktonomii. Faktonomia jest kwintesencją całej bilateralnej gnozy, dzięki której gnostyk osiąga cel w postaci realizacji wartości.

TEORIA WARTOŚŒCIOWANIA

Faktonomia tu formułowana jest bilateralnym ujęciem skutków praktyki faktualnej jako kontaktowania gnostyka z faktem. Faktonomia dąży do tego, by to, co gnostyk wie o faktach było przełożone na relacje między samymi faktami w trakcie kontaktowania z nimi. Faktonomia jest zatem bilateralną teorią oceniającą wartość interfaktów łączących fakty materialne. Faktonomia jest nauką bilateralną nadbudowaną na faktologii – bilateralną teorią wartości doceniającą relacje chroniące i wzmacniające fakty materialne i dyskredytującą relacje niszczące fakty. Faktonomia zajmuje się treścią relacji postępowania oraz trwaniem relacji materialnych, takich jak: współakceptacja, współotwarcie, współoczekiwanie i uobecnienie. Faktonomia jest zatem faktualną teorią wartościowania relacji kontaktujących się faktów materialnych.

ZNACZENIE FAKTONOMII

gnostyk posługujący się faktonomią staje się dzięki niej przyjacielem faktów materialnych, które w tym, czym są stają się szczęściem intelektów, faktualnym ich uwzniośleniem i uwolnieniem od fałszu i zła. Osiągnięta w ten sposób faktualność poznawcza daje wolność i swobodę w dążeniu do prawdy i dobra faktualnego obecnego tylko w faktach materialnych. Faktonomia sytuuje gnostyka wśród faktów: osób, zwierząt, roślin i substancji, z którymi łączy go wierność ich istnieniu, i z którymi kontaktują gnostyka relacje materialne oparte na realności, prawdzie i dobru jako przejawach materii faktualnej. Faktonomia to dyscyplina gnostyczna, która daje orientację w wartoœciowaniu działań gnostycznych, pozwala zidentyfikować wartości życia codziennego, które trzeba chronić. W tym znaczeniu faktonomia jest etyką i aksjologią – jej twierdzenia mają sens tylko teraz w kontakcie z faktem – dlatego faktonomia jest konsekwentnym aktualizmem.

8. METAFIZYCZNE DEKONSTRUKCJE

Centralna pozycja faktu w rzeczywistości wymaga nieustannej jego identyfikacji i kontaktowania z nim. A taka formuła zadań poznawczych to esencja prezentowanych tu domen gnostycznych. Domeny te dają narzędzia poznawcze pozwalające na kontaktowanie się z realnymi faktami i ich adekwatną identyfikację w działaniach praktycznych. Wymagają one porzucenia dotychczasowych metod gnozy, czyli dokonania jej całkowitej dekonstrukcji. Dekonstrukcja ta musi iœść jeszcze dalej. gnostyka bowiem oferuje narzędzie poznawcze dokonujące dekonstrukcji artefaktów, co jest spowodowane tym, że fakty są często składnikiem mieszanin faktów (np. tlen w powietrzu) albo składnikiem artefaktów, takich jak: maszyny, leki, kosmetyki, surowce. W związku z tym konieczna jest dekonstrukcja artefaktów i mieszanin faktów. Wiele procesów wytwórczych w przemyśle to operacje na mieszaninach i artefaktach, a te dla zapewnienia w pełni œświadomego sprawstwa wymagają dekonstrukcji myślowej surowców, maszyn, procesów w taki sposób, aby możliwa była ich faktologiczna identyfikacja, a same działania zachowały swój realistyczny i empiryczny oraz faktualny przebieg. Narzędziem takiej identyfikacji faktów będących składnikiem artefaktów jest faktonika. Celem faktoniki jest zatem identyfikacja materialna artefaktów. Jest ona czwartą – bardzo potrzebną domeną metafizyczną. Domeny metafizyczne pozwalają dokonać dekonstrukcji systemów myślowych, aby te pomagały intelektom w łatwej identyfikacji i kontaktowaniu z faktami. Tylko dzięki takiej dekonstrukcji myślenie zachowuje swoją realną i empiryczną treść i przywraca kulturę naukową i filozoficzną do realnej rzeczywistości. Kontakt z faktem ma fundamentalne znaczenie dla gnostyka ze względu na to, że to właśnie tylko w fakcie gnostyk ma do czynienia z prawdą, dobrem oraz pięknem kamienia filozoficznego (Materii Pierwszej). Tylko fakt uwalnia gnostyka od agnostycyzmu, relatywizmu i woluntarystycznego decydowania, co jest dla niego prawdą i dobrem.

Dekonstrukcja faktualistyczna

Identyfikacja faktu wymaga określenia jego przyczyn wewnętrznych i zewnętrznych. Przedstawiona w poprzednich rozdziałach identyfikacja faktu w procesie poznania bilateralnego jest właśnie dekonstrukcją faktualistyczną. Faktualizm jako bilateralna teoria poznania intelektualnego i zmysłowego powiązanego z realnym, jednostkowym, aktualnym i odrębnym faktem jest dekonstrukcją poznania faktu w trakcie kontaktowania się z nim. Konstrukcja tego poznania wywołana jest przez neuronowo-sensoryczną strukturę władz poznawczych gnostyka. Faktualizm jest teorią kontaktowania się z faktem w celu adekwatnego poznania jego treści oraz kultywowania i weryfikowania tych treści w kontakcie z faktem. Faktualizm stosuje zatem metodę dekonstrukcji w celu ustalenia struktury i wzajemnych zależnoœci władz poznawczych gnostyka kontaktujących się z faktem i, co najważniejsze dla gnostyka – pod wpływem informacji nadawanych przez fakt, które są jego własnością prawdy – udostępniania informacji o materii i formie faktu.

Dekonstrukcja faktonomiczna

Identyfikacja faktu wywołuje nawiązanie z nim relacji materialnych otwarcia (prawda), akceptacji (realność), oczekiwania (dobro), obecności (aktualność) oraz formalnych poznania i działania. Rozumienie spotkanych faktów polega głównie na gnostycznym identyfikowaniu ich przyczyn wewnętrznych i zewnętrznych, które po ich uświadomieniu mogą się stać motywem do trwałego wiązania się z kontaktującymi się faktami. Podstawową faktualną więzią gnostyka z faktem zawieraną od pierwszej chwili samodzielnego życia jest więź z tlenem. Jest to relacja podtrzymująca życie – realizowana poprzez działanie będące oddychaniem. Ta relacja istotowa jest najcenniejsza dla gnostyka i powinna być œświadomie ceniona i chroniona poprzez wielorakie działania mające na celu chronienie atmosfery ziemskiej. Wiꟼ z tlenem jest jeszcze wspanialsza po identyfikacji jego przyczyny materialnej. Ustala ona, że przyczyną tlenu jest Materia Pierwsza, która zapoczątkowała materię tlenu w syntezie formy atomowej z kilku atomów helu we wnętrzu gwiazd. A ponieważ przyczyna jest zawsze tam, gdzie działa i jest tym, co sprawia – więź z tlenem staje się podstawą relacji materialnej gnostyka z rzeczywistością kamienia filozoficznego. Sama relacja przyczynowania staje się kolejną cenną relacją – wartością, którą należy chronić, aby zachować własną materię istnienia. Dekonstrukcja faktonomiczna pozwala gnostykowi na wejście w sferę najwyższych wartości i nawiązania realnych więzi z otaczającą rzeczywistością faktów materialnych.

Dekonstrukcja artefaktyczna – fakton

Życie gnostyka przebiega wśród artefaktów, które stanowią jego nowe sztuczne śœrodowisko w postaci kultury lub stare naturalne œśrodowisko w postaci natury. Artefakty nie mają własnej przyczyny sprawczej poza działalnoœcią człowieka, zwierząt, sił natury, a więc nie istnieją realnie. Jest to oczywiste w stosunku do takich artefaktów jak państwo, polityka, rynek ekonomiczny, pieniądz itd. Większoœć artefaktów jednak składa się ze skomponowanych według jakiejśœ zasady mieszanin faktów. Są to gwiazdy, planety, morza, góry, budynki mieszkalne – œściany – powłoki malarskie, pośœciel sypialna, napoje, żywnoœć i wiele innych. Nie można ignorować zawartości faktualnej artefaktów naturalnych i kulturalnych i dlatego trzeba dokonywać ich faktologicznej i organoleptycznej dekonstrukcji. Taka myśœlowa separacja nie pozwala na identyfikację samodzielnych faktów, z których składają się artefakty, ale umożliwia jednostkową i konkretną identyfikację zawartości faktycznej, którą można nazwać faktonem. Fakton jest fragmentem realnego faktu zaanektowanym w procesie wytwarzania jako składnik artefaktu. Fakton ma strukturę faktu, z którego pochodzi, i po nim dziedziczy część jego materii i formy. W ten sposób dokonując dekonstrukcji artefaktów, życie gnostyka toczy się bliżej natury, powoduje ekologiczne nastawienie i dążenie do segregacji i reparacji zużytych artefaktów. Recykling artefaktów jest szacunkiem do realnego œświata faktualnego, jest przejawem trwania więzi z faktami w postaci relacji akceptacji i szacunku dla otaczających nas faktów.

Dekonstrukcja archefaktyczna

Każda identyfikacja materii dokonana dzięki umiejętnośœciom dekonstrukcji faktualnej może stać się podstawą więzi faktualnych. Dotyczy to również materii faktonów. Dzięki koncepcji faktonowej możliwe jest zachowanie poczucia jedności życia codziennego dokonującego się w dwóch odrębnych dotychczas sferach – kulturze, będącej dziedziną artefaktu, i naturze, będącej dziedziną faktu. Fakton istnieje, mimo że posiada amorficzną postać gazu lub występuje w mieszaninie faktów. Tlen atmosferyczny jest faktonem wyprodukowanym przez plankton przyswajający dwutlenek węgla i uwalniający tlen do atmosfery, a rzeczywisty fakt tlenu jest niebieskim kryształem o temperaturze topnienia ˗218 stopni Celsjusza. Przykładowo więź z Materią Pierwszą dokonującą się w chwili odbioru promieniowania cieplnego i œświetlnego ze Słońca dokonuje się dzięki rozumieniu syntezy faktonowej pierwiastków dokonywanej wewnątrz centralnej gwiazdy naszego układu planetarnego – Słońca. Fakton istnieje – nie ma co prawda samodzielnej i odrębnej postaci, wiemy jednak o nim na podstawie fizyki, chemii, materiałoznawstwa, kosmologii, mikroskopii. Taka dekonstrukcja daje niezwykle dojmujące przeżycie aktualności, realności i jedności materialnej œświata jako wspólnoty faktów materialnych oraz więzi z faktualną rzeczywistością w każdej chwili życia codziennego.

9. FAKTUALNOŒĆ

Cztery ujęcia faktualności

1. Ujęcie z pozycji osiągniętego celu – faktualność jest takim zespołem podejmowanych czynności, które utrwalają więzi gnostyka z prawdą i dobrem. – Jawi się ona tu jako ochrona interfaktu odnoszącego gnostyka do tego, co prawdziwe i dobre. Faktualność to nie relacja, ale zespół czynności podejmowanych przez gnostyka, który chce zachować wierność faktom.

2. Faktualność to proces doskonalenia powiązań między gnozyem oraz prawdą i dobrem faktów materialnych. Nie może być ona jednak doskonaleniem samej więzi z faktem, jest raczej zmianą relacji, porzuceniem tego, co nie jest prawdziwe i dobre w fakcie.

3. Faktualność jako zespół czynności utrwalających relacje wymaga wskazania podmiotu i kresu relacji. Podmiotem jest gnostyk, a kresem jest prawda i dobro faktów, na które reagują w gnostyku jego intelekt i władze decyzyjne. Wyzwala się w wyniku tej relacji umiejętnoœć sprawnego rozpoznawania prawdy i zarazem rozpoznawania wywołanych przez tę prawdę dobrych skutków. Faktualność jest usprawnieniem gnostyka w umiejętności utrwalania więzi z prawdą i dobrem faktu materialnego.

4. Faktualność jako utrwalanie wolności, która oznacza, że gnostyk jest podmiotem wszystkich podejmowanych czynności, jego wolność polega na wierności prawdzie i dobru faktu materialnego.

FAKTUALNOŒĆ

Faktualność władz poznawczych jest skutkiem uprawiania faktualizmu, który wiąże władze poznawcze i decyzyjne gnostyka z faktem w trakcie gnostycznej praxis. Faktualność pełni ważną rolę w odniesieniu do metafizki i jej czterech domen gnostycznych. Faktualność jest skutkiem ludzkiej praxis – wiązania się gnostyka z faktem. Faktualność władz poznawczych jest uzyskiwaniem usprawnień zalecanych przez faktonomię i służy uzyskiwaniu przez gnostyka dojrzałej osobowości, wskazuje na czynności, dzięki którym realizuje się faktualność intelektu i wychowanie władzy decyzyjnej.

Faktualność władz poznawczych jest praktykowaniem zasady wyboru czynności usprawniających intelekty gnostyka w wierności prawdzie oraz władze decyzyjne w wierności dobru aż do poziomu prawości. Faktualność jest praktykowaniem zasad wyboru czynności wspierających więź z prawdą i dobrem faktów. Za pomocą faktualności realizują się naprawcze działania gnostyka – jako czynności powodującej zmianę relacji z tym, co fałszywe i złe, by przejść do stałej więzi z prawdą i dobrem faktów materialnych.

Metoda osiągania faktualności

Faktualność posługuje się metodą polegającą na poszukiwaniu ze względu na skutek jego właściwej przyczyny, wskazuje zatem na czynności, dzięki którym realizuje się faktualność władz poznawczych i decyzyjnych. Aby określić skutki prakseologiczne, trzeba odsłonić czynności, dzięki którym gnostyk osiągnął tę faktualność i wskazać na zasady jako swoiste przyczyny lub normy wyboru czynności, dzięki którym ją osiąga. Faktualność wyraża się w [1] nabytej sprawności trafnego rozpoznawania faktów w ich wewnętrznej strukturze oraz rozpoznawania przejawów materii i formy współstanowiących każdy fakt materialny; [2] trafnym rozpoznawaniu prawdy i dobra jako przejawów istnienia każdego faktu materialnego, [3] w sprawności trwałego wiązania się gnostyka z prawdą i dobrem. Faktualność dotyczy władz umysłowych gnostyka i funkcjonowania władz zmysłowych. W obszarze poznawczych i pożądawczych władz zmysłowych dotyczy powodowania ich nawyku podporządkowania się władzom umysłowym, co oznacza powodowanie nawyku tych władz wierności przedmiotowi ich doznań – faktowi materialnemu.

Faktualność władz umysłowych

Władze umysłowe to: intelekt gnostyczny, intelekt epistemiczny, władze decyzyjne. Intelekt gnostyczny jest główną intelektualną władzą poznawczą kontaktującą gnostyka z realnymi faktami. Jego faktualność następuje przez wiedzę i mądrość. Drogą do tego wykształcenia jest właściwe temu intelektowi doznawanie elementów składowych współstanowiących fakt materialny, którymi są materia i forma faktu. Jako zasadą kontaktującą ten intelekt z tymi elementami jest rozumienie faktualne.

Intelekt epistemiczny pracuje na treściach œświadomośœci. Faktualność jego to usprawnienie w mądrości. Nie odbiera on elementów składowych faktu, chodzi o to, aby zgodnie z mądrością wiązał się w kulturze z tym, co prawdziwe i dobre. Umysłowa władza pożądawcza podlega usprawnieniu w wyborze faktu ukazanego jej przez intelekt gnostyczny jako dobra i wyborze z kultury tego, co dobre dla intelektu analitycznego.

Faktualność poznawczych władz zmysłowych

Poznawcze władze zmysłowe to: zmysły zewnętrzne (wzrok, słuch, poznanie, smak, dotyk) i wewnętrzne [zmysł wspólny, wyobraźnia czynna, wyobraźnia bierna (pamięć), władza konkretnego osądu (zmysł rozumny )]. Faktualność zmysłów zewnętrznych to wyćwiczenie ich w wierności faktowi, w dokładności recepcji tego, co poznają, aby w proces recepcji nie włączały się działania zmysłów wewnętrznych. Faktualność zmysłów wewnętrznych polega na wierności faktowi: zmysł wspólny ma tylko scalić wszystkie odebrane informacje wywołane przez oddziałujące fakty zewnętrzne, wyobraźnia czynna ma wydobyć zespoły wrażeń dla pełnienia roli fizycznego znaku treści intelektualnych, wyobraźnia bierna (pamięć) ma przechowywać kompozycje znaków i znaczeń. Te kompozycje ma utworzyć władza konkretnego osądu -– zmysł rozumny. Jako władza zmysłowa działa on mechanicznie jednak zgodnie z nabytym nawykiem. Wpływa na nią intelekt w większym stopniu niż na inne zmysły wewnętrzne, gdyż swoiście współpracuje ona z intelektem epistemicznym. Zmysł ten łączy bowiem ze znakiem wewnętrznym te treści intelektualne, które stawia wobec niego intelekt epistemiczny. Zmysł ten swoiście naœladuje myślenie i dlatego nazywa się zmysłem rozumnym. Łączy on ze sobą znaki i znaczenia, tworząc pojęcia powszechne, gatunkowe i rodzajowe. Może on pomylić rodzaje i gatunki i w związku z tym najtrudniej jest o jego faktualność w prawidłowym działaniu.

Faktualność zmysłowych władz pożądawczych

Władzami tymi są fascynacje, pragnienia i uczucia. Poznanie zmysłowe przyjmuje w nas najpierw postać wyobrażeń, a pożądanie zmysłowe przybiera postać pragnień. Wyobrażenia dodane do wrażeń powodują fascynacje, pragnienia wiązane z wyobrażeniami wyzwalają uczucia. Tych połączeń dokonuje zmysłowa władza łączenia prawej półkuli mózgu PPM. Faktualność władz pożądawczych polega na [1] wiązaniu się z wyobrażeniami wiernymi wrażeniom zmysłów poddanych jako postać zmysłowa działaniu usprawnionemu intelektowi analitycznemu wrażliwemu nie tylko na elementy kultury, ale także na rozumienia faktualne w intelekcie gnostycznym; [2] uzyskaniu nawyku reagowania sfery pożądliwości na konkretne dobro fizyczne i reagowaniu na wyobrażenia nie w sposób dowolny, którym byłoby dodawanie do wrażeń wyobrażeń wziętych z pamięci. Takie zareagowanie może powodować, że gnostyk kieruje się uczuciem do tegoœ, czego nie ma; uczucie powinno być reagowaniem na faktyczne dobro fizyczne; [3] tym, aby nie dominowały w gnostyku działania władz zmysłowych, co uniemożliwia zgodne z prawdą poznanie i zgodne z dobrem decydowanie; [4] zmniejszeniu działań zmysłowej władzy łączenia PPM przejawiającym się w nieopanowanej potrzebie łączenia z gnozyem wszystkiego, co poznaje, i poddaniu tej władzy działaniu intelektu i władzy decyzyjnej. Uczucie jest zareagowaniem emocjonalnym na wyobrażenie cech faktu i drugiej osoby. Projekcje złych wyobrażeń przez zmysłową władzę łączenia PPM może gnostyka wprowadzić w błąd i spowodować lęk.

Zasady faktualności

Określenie zasad faktualności chroni gnostyka przed dowolnością. Faktualność władz poznawczych, która jest celem faktualizmu polega na wybieraniu czynności zgodnych z treścią faktów, a drogą do tego są zasady opracowane na gruncie faktonomii. Formułuje ona trzy zasady ogólne: [1] zasada mądrości jako kierowania się prawdą i dobrem; [2] zasada otwarcia się na prawdę – tym samym wkład intelektu w proces faktualizacji; [3] zasada cierpliwości jako zdolność doznania dobra faktu jako sprawności będącej odpowiednikiem intelektu gnostycznego na terenie władzy decyzyjnej. Faktualność władz wymaga wyróżnienia dwóch zasad szczegółowych: [1] zasadę wierności prawdzie, czyli zgody na to, co prawdziwe i dobre, i odrzucenie tego, co fałszywe i złe; [2] zasadę opanowania opartego na kierowaniu się tylko do realnych faktów materialnych, a przede wszystkim do osób, a nie do artefaktów mentalnych: idei, wytworów kulturowych, atrakcyjnych stanowisk itd. Nie jest ono wyrzeczeniem się artefaktów w dziedzinie fizycznej, nie jest też wykluczeniem erudycji w dziedzinie intelektualnej. Chodzi w nim o to, aby artefakty służyły osobom, a erudycja służyła ukazywaniu usprawnień intelektu i władzy decyzyjnej.

 

10. FAKTONIKA

PODSTAWY FAKTONIKI

Koncepcja faktoniki prezentowana w tej pracy jest zastosowaniem teorii faktu materialnego w odniesieniu do naturalnych mieszanin faktów, a przede wszystkim do całej dziedziny wytwórczoœci ludzkiej, która wytwarzając towary posługuje się faktami materialnymi. Fakt materialny poddawany obróbce to zazwyczaj substancja chemiczna. Można też przetwarzać substancje roślinne i zwierzęce. Ujęcie to wynika z potrzeby identyfikacji rzeczywistości materialnej, która pozwala na osiągnięcie prawdziwej orientacji w otoczeniu kulturowym i cywilizacyjnym. Taka orientacja jest coraz bardziej utrudniona z powodu samych wytwórców, którzy nadając znaki towarowe, ukrywają zawartość swoich produktów. Takie postępowanie wytwórców narusza podstawową potrzebę człowieka do poznania prawdy o swoim otoczeniu, co często towarzyszy ukrywaniu prawdziwych właściwości wytworzonych produktów. Ułatwia ten proceder produkcyjny wszechwładnie panujący idealizm, który odrywa ludzi od realnej rzeczywistości i ogłupia ludzi. Ogłupianie to polega głównie na pozbawieniu ludzi umiejętności posługiwania się bilateralnym umysłem, który z jednej strony kontaktuje człowieka z faktem poprzez gnostyczne jego rozumienie, a z drugiej posługuje się wiedzą w postaci abstrakcyjnych pojęć umożliwiających szybką klasyfikację zjawisk i zagrożeń w życiu codziennym. Domena gnostyczna zaprojektowana, aby zgodnie z prawdą identyfikować rzeczywisty, aktualny, odrębny i jednostkowy fakt materialny użyty do produkcji towarów nazwana tu jest faktoniką. Przedmiotem jej badań są faktony, czyli fakty materialne użyte do produkcji rozmaitych towarów: budynków, dróg, mostów, ubrań, żywności, leków, napojów. Narzędziem faktoniki jest materiałoznawstwo i towaroznawstwo, które bazują na chemii i inżynierii materiałowej. Podstawą faktoniki jest faktologia i faktualizm – pierwsze dwie domeny metafizyczne, które dobrze łączą syntetyczne poznanie konkretne z epistemicznym poznaniem abstrakcyjnym. Bardzo przydatna jest tu również faktonomia, która wartościuje kontakt z faktem ze względu na jego skutki. Reklama wprowadza dzisiaj w błąd ludzi, nie ukazując szkodliwego wpływu wielu towarów. Faktonika nie jest tylko nauką teoretyczną, jest także nauką praktyczną wskazującą, jak żyć i działać wśród rozmaitych wytworzonych towarów.

 

ESENCJA FAKTONIKI

Faktonika w kontaktowaniu z faktem posługuje się zasadami realizmu opracowanymi na gruncie faktologii i faktualizmu. Faktonika dokonuje analizy towarów, szukając w nich realnych rzeczywistych faktów. Ich identyfikacja może być dokonana za pomocą skomplikowanej analizy oglądowej opartej na współczesnej wiedzy chemicznej i inżynieryjnej. Celem faktoniki jest dotarcie do faktonu, który jest dobrem dla nas i czymś realnym w wyidealizowanym przez reklamę towarze. Faktonika ukazuje to, co podstawowe i wyjściowe w towarze w postaci faktonu, a to umożliwia samą rzeczywistą identyfikację towaru w postaci rzeczywistego kontaktowania z nim. Towar jest często ideą oderwaną od rzeczywistości jako wykreowana przez marketing potrzeba. Faktonika oferuje poznanie syntetyczne będące skutkiem oddziaływania zawartości faktonowej towaru. Faktonika stara się spotkany towar ująć w sposób wyraźny za pomocą abstrakcji pojęciowej poprzez identyfikację faktonów, które są jego jedynym rzeczywistym składnikiem. Źródłem faktoniki jest kontaktowanie z towarem, który składa się z realnych faktonów, będących realną podstawą tego towaru. W ten sposób faktonika wyprowadza gnostyka z obszaru idealnego rynku towarowego do rzeczywistych faktów (faktonów), czyli do realnej praktyki faktualnej.

Poznanie artefaktu materialnego

Artefakt materialny w czasie kontaktowania udostępnia się władzom poznawczym, co możemy nazwać jego oddziaływaniem faktualnym. Wynik tego kontaktowania jest tylko dlatego poznaniem niewyraźnym w obszarze intelektu gnostycznego, że jego treścią są faktony jako składniki wkomponowane przez wytwórcę artefaktu. Poznanie gnostyczne jako pozapojęciowe jest generowane przez intelekt gnostyczny w trakcie kontaktowania. Na terenie poznania gnostycznego jest umieszczona całościowa (epistemiczna) informacja udostępniona przez artefakt o swojej budowie wewnętrznej. Oddziałujące na władze poznawcze faktony wywołują to kontaktowanie i przekazują informacje o strukturze swojej formy nadanej przez wytwórcę. Informacje te powodują generowanie poznania gnostycznego, które nie jest pojęciem, lecz faktualnym powodem, skłaniającym władzę decyzyjną do kierowania się ku oddziałującemu artefaktowi materialnemu. Intelekty i władze decyzyjne nie wytwarzają faktu materialnego, gdyż nie mogą opuścić faktualnego obszaru gnostyka. Artefakt materialny został wytworzony przez producenta i mocą zawartych w nim faktonów mobilizuje władze decyzyjne do korzystania z relacji (interfaktów) formalnych i materialnych, pozwalających na skontaktowanie się z oddziałującymi na nie faktonami. W tym realnym kontakcie zaskakuje i zdumiewa gnostyka to, że w oddziaływającym towarze zastaje materię faktonową aktualizującą formę nadaną mu przez producenta. Od producenta zależy ukazanie piękna faktonów zawartych w strukturze wytworu. Projektowanie artefaktów materialnych jest swoistą sztuką ukazywania piękna faktonów użytych do ich wytworzenia.

Uświadomienie sobie faktualnych skutków realnego kontaktowania z artefaktem materialnym dokonuje się dopiero w mowie wewnętrznej w intelekcie epistemicznym. Dokonuje się to przez ujęcie informacji udostępnianych przez faktony użyte do jego wytworzenia. Wskazuje to, że porządek faktualny wyprzedza porządek poznania. Pierwszy jest zatem fakton, a potem konkretna myśl epistemiczna, a następnie pojęcie (idea) wytworu zawarte w kulturze materialnej. W ten sposób kultura materialna (cywilizacja) staje się pośrednio poprzez faktony piątym przedmiotem działań gnostycznych. Syntetyczne poznanie faktonowe w PPM jest nadal poznaniem przedpojęciowym. Artefakty materialne poznawane są tak samo jak fakty materialne dzięki faktonowej zawartości. W tym poznaniu zawarta jest również idea zawarta w artefakcie przez wytwórcę. Dlatego trzeba o tym pamiętać, aby nie pomylić realizmu z idealizmem poznania. W artefakcie materialnym realne są tylko faktony. Analityczne poznanie pojęciowe uwyraźnia różnicę między realnymi faktonami i idealną formą nadaną wytworowi przez producenta.

Poznanie wyraźne – pojęciowe i językowe jest abstrahującym od całościowego rozumienia ujęciem zawartości artefaktu materialnego. Aby jednak stało się ono dokładnym ujęciem faktu, winno ulegać stopniowej konkretyzacji ukazującej coraz to nowe aspekty artefaktu. Poznanie wyraźne artefaktu jest zatem każdorazowo tworzeniem nazw, zdań i rozumowań w intelekcie epistemicznym, które formułują stopniowo coraz bardziej szczegółowe jego aspekty, którymi są faktonowe składowe wytworu. Tworzenie wiedzy o artefakcie materialnym zależy od sprawności nabywanych przez władze poznawcze w procesie edukacji adepta sztuki gnostycznej.

Modele faktonowe i faktualistyczne

Faktonika tu formułowana jest bilateralnym ujęciem skutków praktyki faktualnej jako kontaktowania gnostyka z faktonami. Praktyka ta jest Ÿźródłem faktoniki. Faktonika ma zatem dwie drogi poznania faktonu: [1] droga poznania gnostycznego i całościowego, mającego swe Ÿródło w kontaktowaniu zmysłowym z faktonem, oraz [2] droga poznania analitycznego realizowana za pomocą abstrakcyjnego poznania aspektowego, które na podstawie gnostycznego rozumienia faktonu stopniowo konkretyzuje pojęciowo artefakt materialny. Taka analiza faktonowa ujmuje poszczególne aspekty artefaktu materialnego, które coraz pełniej odzwierciedlają jego gnostyczne rozumienie. epistemiczna czynność abstrahowania identyfikuje podstawowe elementy artefaktu materialnego ujmowane przez faktonikę: najpierw [1] materię i formę faktonów wkomponowanych w artefakt zgodnie z przyczyną wzorczą, [2] następnie konkretyzuje je jako jego elementy kompozycyjne, po czym [3] szuka wzorczych przyczyn zewnętrznych powodujących wykorzystywanie określonych własności faktonów nadających artefaktowi jego wartości użytkowe. Dalsza konkretyzacja faktonowa [4] identyfikuje atrybuty materii faktonowej, które powodują realność i użyteczność artefaktu. Kolejny model faktonowy [5] identyfikuje własności formalne faktonów komponujących nadanych im przez wytwórcę. Po ustaleniu, czym jest zawartość artefaktu w jego materii i formie, przystępuje do [6] identyfikacji jego relacji realnych i myślnych sformułowanych w koncepcji wytwórczej artefaktu, powodujących spełnianie przezeń zadanych mu funkcji użytecznościowych. Ostatni model faktonowy określa rzeczywistą wartość aksjologiczną artefaktu materialnego, która jest spełnianiem przez niego zadanych mu cennych funkcji, takich jak: podtrzymywanie życia, leczenia w chorobie, ochrony przed zimnem itd.

Faktonika w budowaniu swoich modeli faktonowych posługuje się scjentystycznymi zespołami twierdzeń na temat różnorodnych własności fizycznych, chemicznych, biologicznych faktonów jako strukturalnych komponentów artefaktów. Dąży w tym zakresie do wskazania sposobów realnego kontaktowania się z istniejącymi faktonami w takich artefaktach, jak: maszyny przemysłowe i rolnicze, drogi, domy, różnego rodzaju towary życia codziennego, np. produkty żywnościowe, farmaceutyki, urządzenia gospodarstwa domowego. Faktonika łączy rozumienia faktualne w trakcie identyfikacji faktonów z najnowszą wiedzą naukową dotyczącą ich rozmaitych cennych właściwości powodujących ich użyteczność materialną.

ZNACZENIE FAKTONIKI

gnostyk posługujący się faktoniką staje się dzięki wiedzy o faktonach przyjacielem artefaktów materialnych, które dzięki temu, czym są, stają się treścią praktyki gnostycznej. gnostyk wykorzystuje faktony w praktyce gnostycznej. Dzięki swym właściwościom zapewniają i warunkują szczęście ludzi, którzy się nimi posługują, aby chronić i podtrzymywać swoje życie, zapewniają poczucie bezpieczeństwa i dają nadzieję na dostatnie i długie życie. Faktonika pozwala osiągnąć taką faktualność poznawczą, która daje wolność i swobodę w dążeniu do prawdy i dobra faktualnego obecnego w wypełniających Ziemię faktach materialnych w postaci substancji chemicznych. Faktonika sytuuje gnostyka wśród substancji chemicznych, które dają życie ludziom, zwierzętom i roślinom wypełniających planetę Ziemia. Dzięki faktonice gnostyk docenia materię substancji chemicznych, z którymi łączą go wielorakie relacje bardzo wartościowe – opierające się na ich realności, prawdzie i dobru jako przejawach materii faktualnej.

KONTAKTOWANIE FAKTONOWE

Kontaktowaniem faktonowym nazywamy każdą więź łączącą gnostyka z faktonem zawartym w artefakcie materialnym. Charakter tej więzi zależy od własności faktonu w nim zawartego. Może to być wdychanie, spożywanie, ubieranie, ochranianie i wszelkiego rodzaju użytkowanie. Prawie całe życie codzienne we współczesnej cywilizacji – nie biorąc pod uwagę relacji międzyludzkich, polega na kontaktowaniu faktonowym. Zabawna zbieżnoœć słów jest tu bardzo przydatna – cywilizacja wytwarza coraz więcej “faktów” nowych, czyli artefaktów. Dzięki dominującej współczeœnie filozofii idealistycznej, która nadaje atrybut realności wytworom myślowym, artefakty stają się iluzorycznymi “nowymi faktami”.

PODSTAWOWE POJĘCIA

Fakt materialny jest tym, co materialnie istnieje, stanowiąc osobną, wewnętrznie skomponowaną jednostkę jako formę. Forma jest zespołem wewnętrznych tworzyw, dzięki którym fakt jest osobnym faktem materialnym.

Materia jest powodem odrębności, realności, aktualności i wewnętrznej jedności wszystkich elementów komponujących formę faktu.

Skutkiem jest zawsze to, co wywołane w drugim fakcie przez fakt oddziałujący.

Fakton jest to element artefaktu w postaci substancji chemicznej, która została użyta przez konstruktora artefaktu jako składnik jego struktury i zachowuje swoje własności formalne i materialne mimo podporządkowaniu idei konstrukcyjnej.

FAKTONOWY MODEL KONTAKTOWANIA

Kontakt z faktonami wywołuje w gnostyku uświadomienie pojawienia się w jego władzach poznawczych obrazu artefaktu materialnego, który zawiera informację o zawartych w nim faktonach. Identyfikacja faktonów składających się na artefakt materialny możliwa jest zazwyczaj dzięki specjalistycznej wiedzy z obszaru wielu nauk technicznych i teoretycznych. Producenci wielu wytworów skrzętnie ukrywają rzeczywistą zawartość swoich towarów, ale gnostyk powinien znać zawartość przedmiotów, którymi się posługuje. Artefakt, który wywołuje to kontaktowanie, oddziałuje z jednej strony swoją wymyśloną przez projektanta użyteczną strukturą, a z drugiej swoją rzeczywistą zawartością materialną, która składa się z obrobionych faktów, czyli faktonów. Fakton nie jest już faktem, gdyż fakty są odrębnymi strukturami materialnymi o określonej dla siebie formie materialnej. Jednak to ten fakton oddziałuje na władze poznawcze gnostyka, dzięki realnej zawartości poddanej obróbce przez producenta – wytwórcę. Kontaktowanie faktonowe polega zatem na następującym kierunku oddziaływań: fakton informujący poprzez swoją szczątkową prawdę faktualną oddziałuje na fakt odbierający informację, czyli gnostyka. Ta informacja jest przekształcona kulturowo i cywilizacyjnie, dzięki zastosowanej przez producenta technologii obróbki. Taki proces przekazywania informacji można nazywać realizmem faktonowym:pojęcia tego realizmu to: fakty ; obróbka ; faktony ; komponowanie; wytwór ; użyteczność faktonowa ; prawda faktonowa

Faktonowa praktyka materialna

Władze poznawcze gnostyka są bilateralne i rozmieszczone w dwóch półkulach mózgu – prawej, PPM, i lewej, LPM. Najwcześniej poznawane jest to, co odbierają władze zmysłowe. Władze zmysłowe lewej półkuli są analityczne i rejestrują tylko szczegóły. Władze zmysłowe prawej półkuli są syntetyczne i identyfikują tylko całościowe informacje faktualne. Wszystko, czym jest wytwór informujący o sobie przez te władze przechodzi w sposób bilateralny. Uświadamianie treści poznawczych dokonuje się odmiennie w intelektach prawej i lewej półkuli mózgu, gdyż również jest bilateralne. W intelekcie gnostycznym poznanie dokonuje się w sposób niewyraźny – gnostyczny i całościowy. Poznanie gnostyczne jest generowaniem rozumienia faktualnego kontaktującego się wytworu. Nie znaczy to jednak, że odbierane treści zmysłowe są pierwszym skutkiem wywołanym przez wytwór udostępniający się. Uświadamiane to jest później. To, co uświadamiane musi najpierw znaleŸć się we władzach poznawczych, by mogło stać się przedmiotem uświadamienia. Dlatego należy odróżnić treści poznane jeszcze nieuświadamione od tych treści, które są kolejno uświadamiane. Treœci poznane, ale jeszcze nieuświadamiane są poznaniem gnostycznym – niewyraźnym. Obszar poznania gnostycznego przejmuje treść i zawartość oddziałującego konkretnego wytworu. Uświadomienie treści poznania gnostycznego następuje na terenie mowy – wewnętrznej w intelekcie epistemicznym poprzez rozpoznanie jego użyteczności. Kontaktowanie charakteryzuje się zatem z jednej strony oddziaływaniem wytworu i poznaniem niewyraźnym intelektu gnostycznego. Treść poznania gnostycznego uświadamiana jest stopniowo i porządkowana najpierw na terenie mowy wewnętrznej, która może zostać zakomunikowana w kulturze w postaci mowy zewnętrznej. Poznanie analityczne dzieje się w obszarze intelektu analitycznego, jest on bowiem obszarem mowy wewnętrznej i zewnętrznej. W czasie kontaktowania dociera do władz poznawczych informacja o użytkowym wyposażeniu wytworu oraz o materialnym wyposażeniu wytworu. Identyfikacja wytworu jest skutkiem jego własności użytkowych jako zdolności zaspokajania określonych potrzeb. Dociera także informacja od wytworu do jego adresata o jego zawartości materialnej. Te treści będące wewnętrznym tworzywem wytworu odebranym wraz z treściami nadanymi przez projektanta odbiera intelekt gnostyczny. Pierwszym skutkiem kontaktowania z wytworem jest skierowanie się gnostyka do jego własności użytkowych. Dopiero po jego użyciu nasuwa się poznanie jego zawartości materialnej, co jest skutkiem rozumienia faktualnego rozpoznającego fakty użyte do wytworzenia wytworu. Istotowe wyposażenie wytworu zostało przejęte przez intelekt gnostyczny, który pod ich wpływem generuje rozumienie faktualne w PPM. Jest ono motywem, który wpływa na władze decyzyjne i powoduje, że kierują gnostyka do oddziałującego faktonu, który jest jedyną realną zawartością wytworu. W ten sposób na przejawach materii współstanowiącej wytwór – za pomocą jej zdolności wpływania na władze poznawcze (prawdy) – budują się więzi ze spotkanym faktonem. Są one sposobem zetknięcia z oddziałującym wytworem, czyli praktyką materialną gnostyka.

FAKTUALIZM WIEDZY

Kontaktowanie z wytworem jest relacją realną -– interfaktem tylko dzięki zawartym w nim faktonom. Kontaktowanie z wytworem jest dowiadywaniem się, że wytwór jest tym, czym jest -– kompozycją faktonów skomponowanych zgodnie z ideą konstrukcyjną. Empiria jako nabyte doświadczenie jest początkowym etapem i sprawdzianem prawdziwości poznania – jest ona warunkiem i sprawdzianem prawdziwości twierdzeń formułowanych w kontakcie z artefaktami udostępniającymi się poprzez poznanie na wszystkich jego poziomach, ale głównie na poziomie poznania gnostycznego. Artefakty przekazują informacje o sobie drogą poprzez zmysły. Kontaktowanie z artefaktem determinuje atrakcyjna jego forma zewnętrzna podyktowana względami marketingowymi. Ale w samych doznaniach zmysłowych artefakt przekazuje gnostykowi informacje nie tylko o swoich własnościach użytkowych, ale również o materii, z której został wykonany. Można też powiedzieć, że intelekt reaguje na formę wytworu i jego materię faktualną i to forma użytkowa wraz z materią jest właściwym przedmiotem tego ujęcia.

 

PODSUMOWANIE

Gnoza jest wąską œcieżką duchową, dlatego wymaga œcisłego wytyczenia swego szlaku. Można tego dokonać tylko za pomocą œścisłego języka abstrakcyjnego, który mimo oderwania od konkretu konsekwentnie jednak prowadzi do celu. Dokonano tego w dziesięciu rozdziałach tego dziełka.

Gnoza nie jest nową dziedziną działań człowieka – tu jednak jej novum oparte zostało na konsekwentnym i bilateralnym empiryzmie genetycznym.

 

ŚŒcieżka gnostyka jest wyznaczona przez cztery pierwsze zasady, które wyznaczone sa przez cztery atrybuty Pierwszej Materii: odrębność (aliquis) jedność (unitum), realność (realis), aktualność (aktualis), które dziedziczone są przez wszystkie przez nią zapoczątkowane fakty. Dzięki temu funkcjonuje w realnej rzeczywistości dostępnej dla gnostyka AURA ontologiczna całowicie zależna od Pierwszej Materii. Staje się ona Archefaktem i kamieniem filozoficznym całej działalnoœci gnostycznej. AURA ta jest analogiczna w stosunku do empirycznie dostępnej aury ekologicznej. Dla gnostyka AURA ontologiczna jest jedynym rzeczywistym kontekstem działań gnostycznych. Widać z tego, że gnostyk musi dotrzeć do Źrodła całej rzeczywistości i na nim musi się skupić w swym życiu. Ilustruje to dobrze rysunek, w którym gnostyk ciągle zmierza do ródła.

 

Podstawą tej œścieżki gnostycznej jest ontologiczna, epistemologiczna oraz aksjologiczna identyfikacja faktualnej treści faktu materialnego. Wyklucza ona agnostycyzm, woluntaryzm i relatywizm etyczny, które dotychczas stały na straży podstaw wolności w cywilizacji nowożytnej. gnostyk potrzebuje pluralizmu i realizmu jako podstawy swoich działań gnostycznych. Trudność jednak polega na tym, że współczesne agnostyczne ideologie i filozofie nie są zainteresowane poznawaniem realnych faktów materialnych, a to powoduje abstrakcyjność wszelkich działań, których cele określa się w sposób dowolny i woluntarystyczny. gnostyk dąży zatem do ugruntowania realistycznego wszelkich swoich działań praktycznych i połączenia ich z realną zawartością faktów materialnych. Dlatego jego gnostyczna œścieżka jest faktualizmem.

Faktualizm jako domena gnostyczna jest podstawą wierności i jest tym, czego gnostyk nieustannie potrzebuje. Faktualizm chroni gnostyka przed idealizmem, dlatego jest on wyznacznikiem jego œścieżki duchowej. Oparta ona jest na współczesnym materializmie, bilateralnym mózgu i bilateralnym poznaniu prawdy i dobra faktów materialnych.

 

Gnoza to nauka egzoteryczna, która oparta jest na bilateralności umysłu. Wiąże ona gnostyka z rzeczywistością i otaczającymi faktami materialnymi. gnostyka bilateralna pozwala przezwyciężyć problemy życia codziennego, poszerzając znacznie obszar osobistej wolności. Dzięki gnozy można uzyskać wpływ na artefakty, które wypełniają życie codzienne człowieka w postaci [1] wytworów materialnych (cywilizacyjnych), [2] tworów naturalnych i [3] utworów mentalnych (kulturowych). Wśœród wytworów cywilizacyjnych toczy się realne życie człowieka, a są nimi infrastruktura techniczna, drogi, budynki, porty morskie i lotnicze, fabryki, kopalnie, elektrownie i maszyny, takie jak: samochody, samoloty, statki, kombajny rolnicze i górnicze, maszyny przetwórcze, reaktory, turbogeneratory, urządzenia gospodarstwa domowego. Artefakty to również twory naturalne, które składają się z przetworzonych składników rośœlinnych, zwierzęcych i mineralnych, które są przyczynami formalnymi chroniącymi trwanie ciała człowieka. Są to głównie powietrze, wody powierzchniowe i głębinowe, pokarmy mięsne i roślinne, napoje, farmaceutyki, tkaniny, paliwa kopalne, surowce mineralne. Utwory mentalne to bogata zawartość kultury w postaci ważnych spraw, dzieł, dziedzin, takich jak: język i obyczaje, państwo i prawo, władze polityczne i programy polityczne, instytucje i organizacje edukacyjne i ich programy, dzieła artystyczne, plastyczne, filozoficzne, których przyswojenie sobie dzięki rozumnośœci i wolności kształtuje osobowośœć człowieka. Artefakty i ich pozycja w kulturze równiż podlegają wpływom operacji gnostycznych, dlatego są istotną treścią domeny gnostycznej: faktoniki.

gnostyk nie jest zatopiony w starożytnych dziełach – on jest człowiekiem współczesnym. Dzieki niemu i sama gnostyka staje się czꜶcią współczesnoœci. Bo współczesnośœć to zespół obiektów, które ludzie wybierają sobie œświadomie lub dziedziczą określone rozumienia, czyniąc je wyznacznikami swego kręgu kulturowego i cywilizacyjnego. Ten krąg wraz z tym, co aktualnie wykonane, nazywa się współczesnośœcią, to zbiór spraw, którymi aktualnie żyje człowiek. Nasza współczesnoœść charakteryzuje się przesunięciem akcentu z prawdy i dobra faktów materialnych na sferę artefaktu, którą charakteryzuje pragmatyzm i użyteczność jako kryteria wartościowania. W ten sposób w kulturze współczesnej dokonuje się przeciwstawienie artefaktów i faktów materialnych. Objawia się to wielkimi obszarami niedostatku ekonomicznego (głód i nędza) i klęski ekologicznej. gnostyka to dziedzina, która chroni naturalną sferę faktów materialnych i dlatego rozwija pięć domen gnostycznych. Pierwsza z nich to nowa faktualna aksjologia w postaci faktonomii, która precyzuje zasady ochrony faktów materialnych w sferze cywilizacyjnej, kulturowej i ekologicznej. Faktologia to domena gnostyczna, która odróżnia kulturę od natury, która jest zespołem istniejących faktów materialnych i ich interfaktów, które istnieją niezależnie od twórczoœci ludzkiej. Utwory kulturowe, które również nazywa się faktami, nie istnieją – są głównie zdarzeniami. Faktualizm metafizyczny oparty jest na bilateralnym umyœśle, nie jest teorią ontologiczną opartą na zdarzeniach - taki faktualizm jest po prostu ewentyzmem. Faktualizm metafizyczny oparty na faktach materialnych jest materializmem teoriopoznawczym. Tylko fakty materialne istnieją, a są to substancje chemiczne, roœśliny, zwierzęta, ludzie, oraz interfakty, które je łączą.

gnostyk kultywuje swoje powołanie jako służbę dla współczesnoœści. Współczesnośœć to to, czym żyje aktualnie człowiek, czyli jego życie codzienne. Polega ono na kontaktowaniu z faktami materialnymi, a w dalszej kolejnoœści na przyswajaniu sobie artefaktów. Ponadto artefakty są bardzo często przetworzonymi faktami konfekcjonowanymi w postaci wszechobecnych towarów. gnostyk nie żyje artefaktami, ale żyje faktami – prawdą i dobrem faktualnym. Życie codzienne gnostyka musi być związane z tym, kim jest rzeczywiœście jako fakt materialny – rozumny i wolny. Jest to dla niego sumą tego, co prawdziwe i dobre w faktach materialnych. Życia gnostyka nie można wiązać z utworami, ideami, teoriami, z aktualnymi modnymi, dominującymi celami, z użytecznoœścią jako wartością. Jego życie codzienne to trwanie w aktualnych i rzeczywistych relacjach z faktami materialnymi i ich źródłem – Materią Pierwszą, która jest dla niego kamieniem filozoficznym. gnostyk wpływa na najpilniejsze w danym czasie sprawy, dzieła i dziedziny oraz potrzeby, wynikające z jego powiązań z ludŸźmi oraz innymi faktami materialnymi.

gnostyk nie ucieka od realnej rzeczywistości – dla niego liczą się tylko fakty. Uważa, że pierwsze są realne materialne fakty poznawane przez intelekt gnostyczny, że myśl jest wtórna wyzwolona w intelekcie epistemicznym przez abstrahowanie i stopniowe konkretyzowanie, i że w kulturze wiele dzieł człowieka nie dotyczy rzeczywistości materialnej. Są to dzieła wymyœślone, które często prowadzą do celów nie zawsze zgodnych z dobrem faktów – w tym człowieka. gnostyk zabiega o tworzenie takich dzieł, takich teorii postępowania i działania, by służyły dobru wszystkich faktów, a przede wszystkim ludzi. Tworzenia tych dzieł nie chce oprzeć na dowolnych celach, lecz na prawdzie i dobru realnych faktów materialnych. Takie ukierunkowanie kultury można nazwać faktonomicznym. Faktonomia jako wierność wartoœściom faktualnym jest tym, czego człowiek i kultura nieustannie potrzebują. gnostyk zawsze chroni samą faktonomię przed woluntaryzmem i relatywizmem oraz prowadzi działania edukacyjne informujące o współczesnym materializmie, bilateralnym mózgu i bilateralnym poznaniu prawdy i dobra faktów materialnych.

SŁOWNIK STOSOWANYCH TERMINÓW

AKCEPTACJA – interfakt wsparty na materialnej własności realności – więź łącząca dwa fakty i wynikający ze współprzebywania faktów i polega na wzajemnej życzliwośœci.

AKTUALIZOWANIE – przejaw mocy materii, powodujący wiązanie z sobą w jeden fakt materialny wszystkiego, co ukonstytuowało się w formie pod wpływem przyczyn zewnętrznych formalnych. Dotyczy to faktów zapoczątkowanych przez zależną materię faktualną (czwarta postać materii obok pierwszej materii faktualnej, Materii Pierwszej w stanie osobliwym oraz czarnej materii).

AKTUALNOŒĆ – przejaw w fakcie materialnym jego materii. Polega na mocy wywoływania tego, co w tym fakcie aktualne, teraŸźniejsze, faktyczne, rzeczywiste, dominujące.

Gnoza

postnaukowa praktyka łącząca elementy zawarte w chemii, fizyce, sztuce, semiotyce, psychologii, parapsychologii, metalurgii, medycynie, astrologii, mistycyzmie i religii. Reaktywowana w latach 1254–-1274 przez Thomasa Landulfa, dzięki któremu odrodziła się jak feniks z popiołów w europejskiej kulturze. Tutaj reprezentowane jest jej nowe empiryczne otwarcie oparte na zrekonstruowanej gnozy Arystotelesa oraz na pentagramie pięciu domen gnostycznych: faktologii, faktonomii, faktualizmie, faktonice i faktualności.

ARTEFAKTY

to wielka ilość obiektów stanowiących życie codzienne człowieka w postaci [1] wytworów materialnych (cywilizacyjnych), [2] tworów naturalnych, i [3] utworów mentalnych (kulturowych). Wœród wytworów cywilizacyjnych toczy się realne życie człowieka, a są nimi infrastruktura techniczna, drogi, budynki, porty morskie i lotnicze, fabryki, kopalnie, elektrownie, i maszyny, takie jak: samochody, samoloty, statki, kombajny rolnicze i górnicze, maszyny przetwórcze, reaktory, turbogeneratory, urządzenia gospodarstwa domowego. Artefakty buduje się z tworów naturalnych, które składają się z przetworzonych składników rośœlinnych, zwierzęcych i mineralnych, które są przyczynami formalnymi chroniącymi trwanie ciała człowieka. Są to głównie powietrze, wody powierzchniowe i głębinowe, pokarmy mięsne i roślinne, napoje, farmaceutyki, tkaniny, paliwa kopalne, surowce mineralne. Utwory mentalne to bogata zawartość kultury w postaci ważnych spraw, dzieł, dziedzin, takich jak: język i obyczaje, państwo i prawo, władze polityczne i programy polityczne, instytucje i organizacje edukacyjne i ich programy, dzieła artystyczne, plastyczne, filozoficzne, których przyswojenie sobie dzięki rozumnośœci i wolności kształtuje osobowośœć człowieka. Artefakty to wszystko, co ludzkoœść wytworzyła i przyswoiła sobie z natury jako kształt swego duchowego i materialnego życia.

ARYSTOTELIZM

pojawiająca się w danej epoce historycznej odmiana teorii czterech przyczyn oraz aktu i możności jako podstawy faktualnego poznania. Wyznacza tę odmianę erudycja filozofów w danych czasach, schematy myśœlowe i samo rozumienie aktu i możności oraz formy i materii. Pierwsi uczniowie Arystotelesa traktowali pierwszą przyczynę jako przyczynę ruchu, następni jako przyczynę formy, następni jako przyczynę materii. Tutaj przeprowadzono eksperyment myślowy polegający na uznaniu aktu jako materii, a możności jako formy faktu. W ten sposób substancja staje się faktem materialnym. Materia i forma mają nadal status przyczyn wewnętrznych faktu. Zgodnie z arystotelesowską teorią poznania naukowego poznanie faktu to zidentyfikowanie jego przyczyn wewnętrznych, a następnie zewnętrznych. Takie podejœcie wynika ze zmiany paradygmatu naukowego w nowożytności, w której główną rolę w fakcie naukowym odgrywa materia, a podrzędną forma będąca elementem ewoluującym. Taki uwspółczeœniony i zmaterializowany arystotelizm stał się fundamentem tutaj prezentowanych badań faktologicznych.

AURA ONTOLOGICZNA.

Podstawowa rzeczywistość, w której żyje gnostyk. Wyznaczona ona jest przez pierwsze zasady jako pierwsze zdania opisujące fakt. Zasady te nie wyrażają formalnych elementów faktu. Są zdaniami ujmującymi przejawy materii, sposób istnienia faktu. Te przejawy materii są treścią pierwszych zasad faktologii. Wypływają one z filozofii pierwszej, jaką jest gnostyka Arystotelesa.

–ALIQUIS: odrębność – zasada niesprzeczności: byt nie jest niebytem, niebyt nie jest bytem;
–UNITUM: jedność – zasada tożsamości: byt jest bytem, niebyt jest niebytem;
–REALIS: realność – zasada racji dostatecznej: byt ma rację, czyli powód swego bytu;
–ACTUALIS: aktualność – zasada wyłączonego œśrodka : albo coœś jest teraz, albo nie jest.

AURA nie jest tworem pojęciowym – to realna rzeczywistość wypełniona faktami materialnymi i łączącymi je realnymi reakcjami – interfaktami. Podstawą AURY jest jej Pierwsza Przyczyna, jako jej konstytuanta. Do niej odwołuje się gnostyk w swoim opus magnum.

DOBRO – przejaw w fakcie materialnym jego materii. Polega na mocy wywoływania w innych faktach odniesień pozytywnych. Nazywamy to dobrem faktualnym. W sensie fizycznym dobrem jest posiadanie przez fakt właœciwych mu elementów jego formy. W sensie moralnym jest zgodnośœcią wyboru działań z faktualnością osób. Jest podstawą rozpoznania zła jako: braku dobra, braku wyposażenia formalnego, niezgodnoœści wybranych działań z faktualnością osób.

FAKTONAUKI – zbiór pięciu domen poznawczych będących narzędziami metafizycznymi. Zostały sformułowane na bazie myśœli arystotelesowskiej przyjmującej uwspółczeœnioną wersję gnozy w wersji ontologicznej faktologii: teorii aktu jako materii i możności jako formy, teorii czterech przyczyn jako podstawy faktualnego trwania i poznania faktu materialnego, teorii praktyki jako kontaktowania się faktów, któremu nie towarzyszy żaden cel wytwórczy, teorii kategorii jako własności atrybutywnych materialnych i formalnych każdego faktu materialnego. W zakresie teoriopoznawczym jako faktualizm, czyli koncepcję bilateralnego umysłu ludzkiego złożonego z intelektu gnostycznego i analitycznego, które są przedmiotem dwóch nauk teoriopoznawczych – epistemologii i gnoseologii. Pierwsza formułuje teorię wytwarzania wiedzy za pomocą teorii abstrakcji i stopniowej konkretyzacji, a druga teorę rozumienia faktualnego jako poznania gnostycznego. Zgodnie z zasadami faktualizmu intelekt epistemiczny wytwarza w trakcie praktyki wiedzę poprzez stopniową konkretyzację rozumień zawartych w intelekcie gnostycznym. Faktonauka zawiera również realistyczną i materialistyczną etykę i aksjologię opartą na wartoœściowaniu relacji realnych między faktami. Metafizyczne faktonauki wyznacza erudycja filozofów nowożytnych, którzy preferowali materialny charakter wszelkich przemian badanych naukowo. Materia jako współtworzywo faktu jest w faktonaukach elementem czynnym, trwałym, niezniszczalnym, niewyczerpalnym, generującym materię każdego faktu i jego formę. Jest to postawienie arystotelesowskiej koncepcji rozumienia faktu z głowy na nogi. Jest to ostateczne wyeliminowanie wpływów idealizmu platońskiego w postaci aktywnej formy i zbudowanie faktu na jego materialistycznym fundamencie. Faktonauka to ostateczna rezygnacja z idealizmu i przejœście do konsekwentnego realizmu materialistycznego. Materia jest w niej czymś rzeczywistym, a nie tylko jakąœś idealistyczną kategorią oznaczającą obiektywną rzeczywistość daną nam we wrażeniach. Taki uwspółcześœniony arystotelizm przy jednoczesnym zastosowaniu teorii czterech przyczyn staje się tu fundamentem badań gnostycznych i podstawą praktyki gnostycznej.

FAKTUALIZM

domena gnostyczna, jako bilateralna teoria poznania ujmująca dwie sfery poznawcze w człowieku: [1] znajdującą się w prawej półkuli mózgu (PPM) sferę poznania gnostycznego, opartego na poznaniu angażującym sferę emocjonalną do identyfikowania treści poznawanych, i [2] znajdującą się w lewej półkuli mózgu (LPM) sferę poznania analitycznego, pojęciowego i abstrakcyjnego wyraŸźnie ujmującego to, co poznawane za pomocą sądów, zdań, rozumowań ułożonych w strukturę definiującą poszczególne aspekty faktu. Faktualizm jest tu działaniem polegającym na dobrym połączeniu jednego i drugiego sposobu poznania.

FAKTOLOGIA

domena gnostyczna, która zgodnie z właściwym przedmiotem intelektów analitycznego i gnostycznego stawia sobie następujące zadania:

1) identyfikacja wewnętrznych i zewnętrznych przyczyn faktu jako materii i formy,

2) identyfikacja materii jako przyczyny istnienia faktów oraz ich relacji materialnych (interfaktów),

3) ujęcie formy w sposób atrybutywny za pomocą własności fizycznych (podstawowe jednostki układu SI) okreœlających formę faktu,

4) identyfikacja rodzajów faktów: osobowe, zwierzęce, roślinne, związki oraz substancje (pierwiastki chemiczne i ich związki),

5) identyfikacja zewnętrznej przyczyny sprawczej materii zapoczątkowującej fakt, czyli Materii Pierwszej,

6) sformułowanie teorii własności formalnych i relacji formalnych,

7) sformułowanie podstaw poznania i postępowania faktualnego.

FAKT – to, co realne dzięki stanowiących go materii i formie, co materialnie istnieje jako struktura formalna. Fakt materialny w stanowiących go przyczynach wewnętrznych i zewnętrznych jest przedmiotem faktologii.

FAKT KONIECZNY – Materia Pierwsza – fakt pierwszy – materia amorficzna, której forma jest tożsama z materią, niepodlegająca przyczynom i niezależna od innych faktów. Jest ona ukonstytuowana z jednego podstawowego tworzywa, z samej materii i dzięki temu niezależna od przyczyn. Materia pierwsza jest samoistna, niezniszczalna, wieczna. Mocą Materii Pierwszej jest urealnianie, aktualizowanie, zapoczątkowywanie odrębnych faktów materialnych. Materia pierwsza w sobie posiada cztery atrybuty, które są dziedziczone przez fakty: realność, aktualność, odrębność, jedność. Te atrybuty identyfikowane empirycznie są podstawą sformułowania pierwszych zasad faktualnych: realności, aktualności, odrębności i jedności materii.

FAKT ZALEŻNY – zawierający w sobie zależną i pochodną materię. Jest on ukonstytuowany z materii i formy, które są jego przyczynami wewnętrznymi. Fakt ten posiada również przyczyny zewnętrzne, które są przyczynami jego materii i formy.

FAKTON – składnik artefaktu, który zbudowany został z wielu faktów materialnych jako jego części konstrukcyjnych. Faktony są identyfikowane w artefaktach za pomocą faktoniki.

FAKTONIKA

domena gnostyczna, która dąży do wskazania sposobów realnego kontaktowania się z istniejącymi faktonami w takich artefaktach, jak: maszyny przemysłowe i rolnicze, drogi, domy, różnego rodzaju artykuły życia codziennego, np. produkty żywnościowe, farmaceutyki, urządzenia gospodarstwa domowego. Faktonika łączy rozumienia faktualne w trakcie identyfikacji faktonów z najnowszą wiedzą naukową dotyczącą ich rozmaitych cennych właściwości powodujących ich użyteczność materialną.

FAKTONOMIA

domena gnostyczna jako zgodna z właściwym przedmiotem intelektu analitycznego i gnostycznego wskazuje w obszarze mowy zewnętrznej na zasady wyboru działań chroniących wszystkie fakty, przede wszystkim osobowe, oraz precyzuje teorię wartości. Ponieważ wartości są trwaniem interfaktów, czyli relacji faktualnych, aksjologia ukazuje też sposoby i skutki wiązania się z faktami za pomocą interfaktów jako realnych relacji materialnych i formalnych. Faktonomię stanowi zespół zasad wyboru działań chroniących fakty i sposobów ochrony trwania interfaktów, czyli jest domeną opartą na wartościach.

FAKTUALIZM

(1) – domena gnostyczna jako bilateralna teoria poznania faktu uznająca poznawcze skutki bilateralności budowy mózgu złożonego z dwóch półkul inaczej zbudowanych i inaczej funkcjonujących. Faktualizm przyjmuje arystotelesowską teorię dwóch intelektów gnostycznego i analitycznego, która została potwierdzona empirycznie przez neuronaukę współczesną. Uznaje zatem poznanie gnostyczne intelektu gnostycznego, zarządzającego prawą półkulą mózgu, i poznanie wyraźne intelektu analitycznego wytwarzającego pojęcia, sądy, zdania i rozumowania. Poznanie gnostyczne kontaktujące z faktem jest syntetyczne i konkretystyczne. Poznanie wyraźne nie kontaktuje z faktem – abstrahuje od faktu i jest analityczne – poznaje tylko aspekty faktu. Prawdziwe poznanie jest tylko bilateralne – z jednej strony kontaktuje z faktem, jest niewyraźnym odbiorem jego prawdy, a z drugiej strony jest abstrahowaniem od faktu za pomocą pojęć, które ujmują poszczególne aspekty faktu w postaci wiedzy. Poznanie wyraźne za pomocą stopniowej konkretyzacji dochodzi do wiedzy coraz bardziej zbliżonej do prawdy.

(2) jest uznaniem, że pierwsze są realnie istniejące fakty materialne poznawane przez intelekt gnostyczny, myśl jest wtórna wyzwolona w intelekcie epistemicznym przez abstrahowanie i stopniowe konkretyzowanie. W kulturze wiele dzieł człowieka nie dotyczy rzeczywistości materialnej. Są to dzieła wymyœślone, które często prowadzą do celów nie zawsze zgodnych z dobrem faktów, w tym człowieka. Trzeba zabiegać o tworzenie takich dzieł, takich teorii postępowania i działania, by służyły dobru wszystkich faktów, a przede wszystkim ludzi. Tworzenie tych dzieł trzeba oprzeć nie na dowolnych celach, lecz na prawdzie o realnych faktach materialnych. Takie ukierunkowanie kultury można nazwać faktualizmem. Faktualizm jako wierność faktom (w tym osobom) jest tym, czego człowiek i kultura nieustannie potrzebują. Aby chronić sam faktualizm przed idealizmem trzeba działań edukacyjnych informujących o współczesnym materializmie, bilateralnym mózgu i bilateralnym poznaniu prawdy i dobra faktów materialnych.

FORMA

powód tego, czym fakt jest – urealniona, zaktualizowana, wyodrębniona przez materię jednostkowa treść ukonstytuowana pod wpływem zewnętrznych przyczyn formalnych. Są to główne, konieczne w formie własności, które sprawiają, że fakt zachowuje tożsamość mimo zmian i jest tym, czym jest. Forma zatem to to, co materia urealnia w fakcie jako strukturę własności powstałą pod wpływem przyczyn formalnych zewnętrznych. Materia aktualizuje formę w ten sposób, że wyznacza jej szczegółowośœć. Forma ogranicza materię faktualną, to znaczy czyni ją materią urealniającą tylko tę formę. Forma jest wewnątrz faktu, urealnionym i zaktualizowanym przez właœciwą faktowi zapoczątkowującą go materię, powodem – przyczyną jego identyczności w postaci wyznaczonej przez wpływ faktów zewnętrznych jako przyczyn formalnych. Forma odciska piętno na materii – zapieczętowuje jej jednostkowe trwanie, które po zniszczeniu faktu materialnego trwa nadal jako akt – (gr.) energa – gdyż materia jest niezniszczalna i niewyczerpalna.

FAKTUALNY UKŁAD PRZYCZYN

zależność materii i formy jako wewnętrznych przyczyn faktu, od zewnętrznych przyczyn bezpoœśrednio sprawiających swój skutek jako fakt. Np. zależna materia jest bezpoœśrednio sprawiana przez Materię Pierwszą bez pośœrednictwa tzw. przyczyn poœśrednich Ten układ przyczyn polega na bezpoœśrednim sprawianiu skutku przez przyczynę, która jest jedyną i główną przyczyną tego skutku.

Faktualność to prawdziwa zawartość władz poznawczych kontaktujących się z faktem. Na terenie faktonomii – teorii wartości jest trwaniem cennej relacji, która jest faktualnością praktyczną, czyli stałą skłonnośœcią władz decyzyjnych, gdy pobudzi ją wygenerowane w intelekcie gnostycznym rozumienie faktualne, do kierowania człowieka ku faktom materialnym jako “dobra dla nas”. Dobrem dla nas jest fakt, który nas chroni, a nie niszczy.

GENETYCZNE UJĘCIE FAKTU – ukazywanie zewnętrznych przyczyn faktu, które wyjaœniają jego zawartość w postaci przyczyn wewnętrznych – materii i formy.

IDEALIZM KULTURY

idealizm kultury współczesnej polega na uznaniu za pierwsze tego, co znajduje się we władzach poznawczych człowieka, czyni on zatem zawartą tam wiedzę za samodzielną i pierwszą. Intelekt epistemiczny ma pierwszeństwo w tworzeniu założeń różnych systemów wyjaśœnień. Pierwszeństwo przypisuje się wiedzy, którą intelekt epistemiczny buduje w ogólne kompozycje. Platon i Hegel mówią, że pierwsza jest instytucja państwa. Na pierwszym miejscu nie są fakty, ale artefakty mentalne, czyli wytwory, według których mierzy się pozycje człowieka. Nie ma tu prawdy (agnostycyzm) – funkcjonuje tu tylko pewnoœść, która oparta jest na decyzji (woluntaryzm) usytuowania na pierwszym miejscu koncepcji tworzonych przez myśl oderwaną od rzeczywistości. Funkcjonuje w tej kulturze relatywizm, sceptycyzm i racjonalizm. Agnostycyzm to uznanie niepoznawalnośœci prawdy jako własności faktu materialnego, trzeba tworzyć artefakty i dowolne o nich twierdzenia, to pełna wolność człowieka, czyli “dowolnoœść”. Sceptycyzm to konsekwencja powyższego i jest zawierzeniem decyzji. Idealizm opiera swą negację faktu materialnego na wykluczeniu poznania generowanego przez intelekt gnostyczny w kontakcie z prawdą faktu materialnego. Rozumiejąc to wszystko, trzeba w kulturze powrotu realizmu, materializmu i faktualizmu.

IDENTYFIKACJA

(identyfikowanie) – metoda faktualizmu jako sposób postępowania gnostycznego, które polega na:

kontaktowaniu się z faktem za pomocą rozumienia faktualnego (doznawanego przez intelekt gnostyczny w trakcie kontaktowania z oddziałującym na niego faktem),

abstrahowaniu od faktu za pomocą pojęć ujmujących jego poszczególne aspekty,

przestrzeganiu odrębności materii i formy faktu jako jego przyczyn wewnętrznych,

niepomyleniu skutków z przyczyną i okreœślaniu przyczyn za pomocą materialnego i formalnego układu przyczyn i skutków,

ujmowaniu materii, formy i faktów w sobie, a nie w odniesieniu do nas,

niemyleniu własności materialnych z własnościami formalnymi,

na stosowaniu realizmu i aktualności we wszystkich odmianach poznania – w porządku rozumień faktualnych, abstrahowania i konkretyzowania,

na stosowaniu pierwszych zasad, wyrażających atrybuty materii jako sposobów istnienia materii faktu.

gnostyk nie stosuje ujęcia faktu wyłącznie “dla nas”, gdyż myli wtedy materię i formę i ich przejawy, nie stosuje liniowego układu przyczyn, nie sytuuje się w idealizmie, gdyż kryterium uznawania zdań faktologii nie jest intelekt, lecz dostępna empirycznie materia i forma faktu.

INTELEKT gnostyczny

umysłowa władza poznawcza, która posiada zdolność doznawania i syntezowania informacji jako nadrzędna umysłowa władza poznawcza. Jako podmiot doznawania przyczyn wewnętrznych każdego faktu czyni człowieka podmiotem rozumiejącym. Reagując na spotkany fakt, rodzi rozumienie faktualne. Działa w obszarze syntetycznej mowy wewnętrznej, w której narzędziem identyfikacji intelektualnej są emotiony – elementarne jednostki poznawcze zastosowane do gnostycznego poznania intelektualnego zapisywane w ośrodkach rozpoznawania gnostycznego w prawej półkuli mózgu (oœrodki analogiczne do lewopółkulowych oœrodków mowy). Jednostki te nie mogą być mylone z emocjami i uczuciami funkcjonującymi w podkorowych ośrodkach zmysłów pożądawczych.

INTELEKT epistemiczny

umysłowa władza poznawcza wydobywająca z intelektu gnostycznego i zmysłów wewnętrznych informacje o własnościach formalnych faktów doznawanych przez zmysły zewnętrzne. Wydobywanie z intelektu gnostycznego jego rozumień faktualnych polega na odrywaniu aktualnie potrzebnych ich aspektów. Działa w obszarze mowy wewnętrznej, w której narzędziem identyfikacji intelektualnej są abstrakcyjne wyrażenia językowe zapisane w ośrodkach mowy – zmysłowej władzy pamięci – z którymi intelekt epistemiczny łączy swoje pojęcia.

INTERFAKT

fakt niesamodzielny – relacja wiążąca dwa fakty. Jeden z tych faktów jest podmiotem lub nadawcą relacji. Drugi jest przedmiotem, kresem lub odbiorcą relacji. Interfakt stanowi odniesienie jednego faktu do drugiego. Interfakt wyznacza i określa tylko jej podmiot i kres. Interfakty ujęte same w sobie nie pozwalają określić ich podmiotu i kresu. W idealizmie pomijając podmiot i kres, szuka się dla relacji jej racji dostatecznej, różnej od podmiotu i kresu. W faktologii wyróżnia się relacje realne – interfakty i relacje myślne -– artefakty. Relacjami myślnymi zajmuje się logika i nauki społeczne i nauki techniczne. Faktologia bada relacje realne – interfakty. Są one wewnątrzfaktualne i zewnątrzfaktualne. Zewnątrzfaktualne są materialne (sprawcze, osobowe, nieosobowe) i formalne (poznanie, postępowanie).

INTERFAKT MATERIALNY – fakt niesamodzielny – interfakt, którego podmiotem i kresem jest przejaw materii. Odróżnia się materialny interfakt przyczynujący od interfaktów materialnych zachodzących w trakcie praktyki.

INTERFAKT FORMALNY – fakt niesamodzielny, którego podmiotem, a więc nadawcą, jest każdy fakt samodzielny (a także forma lub materia faktualna), oddziałujące przez zmysły na umysłowe władze poznawcze, pobudzające władze wolitywne lub wegetatywne do nawiązania kontaktu z oddziałującym faktem. Kresem interfaktu lub ich odbiorcą jest więc bezpoœrednio: intelekt gnostyczny (osoba), władza zmysłowa (zwierzę), władza wegetatywna (roœlina), substancja chemiczna –- powinowactwo chemiczne.

INTERFAKT OSOBOWY – fakt niesamodzielny, którego podmiotami i kresami są przejawy materii osób. Istnieje tyle relacji osobowych, ile jest przejawów materii faktualnej. Wyróżnia się między innymi: osobową relację akceptacji wspartą na materialnej własności realności, osobową relację otwarcia wspartą na materialnej własności prawdy, osobową relację oczekiwania wspartą na materialnej własności dobra. Relacje osobowe są postaciami więzi wynikających z materialnej własności odrębności, która powoduje osobnośœć – przeżywanie materialnego oddzielenia. Relacje osobowe przezwyciężają oddzielenie, powodując współobecnoœść. Inne relacje są postaciami kontaktowania.

INTERFAKT REALNY – fakt niesamodzielny, którego podmiot i kresy są realnymi faktami lub ich przyczynami.

INTERFAKT WEWNĄTRZFAKTUALNY – fakty niesamodzielne wiążące materię i formę faktu. Są w fakcie mocą urealnienia i aktualizowania przez materię formy faktu oraz są mocą formy indywidualizowania materii faktualnej.

JEDNOŚŒĆ – przejaw w fakcie jego materii. Wskazuje na moc wyznaczenia przez tę materię formy faktu, gdyż nie ma jej bez urealnienia. Jedność uwyraźnia w fakcie samodzielnie materię wewnętrznej struktury faktu jako formy. Jest treścią zasady tożsamości (zasady wewnętrznej tożsamości faktu).

JEDNOŚŒĆ ADDYCYJNA – dotyczy artefaktów, czyli wytworów myślowych i polega na mechanicznym scaleniu faktów w jedną strukturę przez oddziałanie na ich własności za pomocą wymyśœlonego projektu. Jest ona przypisaniem równej pozycji i funkcji w wytworzonej strukturze wszystkim stanowiącym ją elementom. Tę jedność addycyjną błędnie przypisuje się faktom realnym, zapoczątkowanym przez dominującą w nich materię, która wyznacza jedność faktualną.

JEDNOŚŒĆ FAKTUALNA – skutek w fakcie jego materialnej własności jedności, polegający na podporządkowaniu wewnętrznych własności formalnych materii faktu. Wewnętrzny ład faktu wyraża jego samodzielnoœść.

KONTEMPLACJA – teoretyczny ogląd faktu dokonujący się w poziomie poznania gnostycznego jako wywołane w woli rozumienie faktualne wywołujące jej skierowanie się do oddziałującego na władze poznawcze faktu. Jest ona poprzez relacje materialne wsparta na przejawach materii faktu. Towarzyszy jej radujące współprzebywanie z wywołującym tę więź faktem. Jest ona odpowiednikiem bios theoretikos Arystotelesa, a więc radującym œświadczeniem o bezpoœrednim poznawaniu i trwaniu w kontakcie z faktem, oraz o skutkach tego kontaktowania zawartych we władzach poznawczych i pożądawczych. Jest to najwyższy poziom teoretycznego poznania intelektualnego, w którym intelekt gnostyczny usprawnia się w mądrości i dystansuje sprawnośœć wiedzy. Władze decyzyjne usprawniają się w trafnym wyborze dobra dla nas i niemylenia go z dobrem samym w sobie.

KOSMOS – logicznie suma materialnych faktów przejawiających własności, na których opierają się relacje formalne łączące dany fakt z innymi faktami. Dla faktologa kosmos nie jest tylko nazwą, której treść jest powszechnym pojęciem rodzajowym ujmującym to, co podobne w faktach. Praktyka jako rzeczywistość faktów powiązanych relacjami realnymi wskazuje jednak, że kosmos jako wszechœświat jest wspólnotą faktów powiązanych istotowymi relacjami grawitacji tworzącymi poszczególne mniejsze wspólnoty w postaci galaktyk i układów planetarnych. Dla gnostyka jasnym jest, że te wspólnoty oddziałują na siebie, co jest badane przez inną naukę empiryczną – astrologię.

KULTURA – w sensie podmiotowym: uzyskane sprawności intelektu i woli oraz wątki w osobowości nazywane życiem wewnętrznym; w sensie przedmiotowym: zespół wytworów (dzieł), w których zostało utrwalone życie wewnętrzne ludzi. Wiꟼ między kulturą wewnętrzną i zewnętrzną wynika z wpływu wytworów na osobowoœć człowieka poprzez kształcenie i wychowanie.

LINIOWY UKŁAD PRZYCZYN

zależność przejawów skutku od przejawów przyczyny. Są to przejawy głównego w danym skutku materii lub formy. Odsyłają one do elementu przyczyny zewnętrznej. Jest to więc układ wyznaczony realną zależnoœcią faktualną opartą na realnych treściach zewnętrznych. W układzie tym nie można wskazać na pierwszy fakt materialny, któremu przypisuje się zapoczątkowanie liniowego układu przyczyn i skutków. W kosmologicznych koncepcjach nie można wskazać formalnej przyczyny zewnętrznej dla wodoru, gdyż to wodór jest pierwszą substancją przyczynującą formalnie pozostałe pierwiastki. W nauce przyjmuje się, że wodór, który stanowi 95% materii metagalaktycznej, jest skutkiem wielkiego wybuchu Materii Pierwszej, która znajdowała się początkowo w stanie osobliwym.

LPM – lewa półkula mózgu, która jest siedliskiem intelektu analitycznego.

MATERIA

jest podstawowym tworzywem faktu. Przejawia się “w sobie” poprzez aktualność, realność, odrębność, jedność, a w stosunku “do nas” jako prawda, dobro i piękno faktów materialnych.

Materia Pierwsza jest pierwszym istniejącym faktem prostym, gdyż jego istotą jest materialnośœć. Wynika z tego, że może być tylko jeden taki fakt. Jego materia jest wyrozumowana na podstawie skutków, które sprawia – skutkiem tym jest materia pochodna i zależna od form materialnych. Jest ona sama w sobie powodem tego, że jest. Jako samoistniejąca materia prosta nie zależy od przyczyn materialnych i formalnych, gdyż sprawia, że wszystkie te przyczyny istnieją. Ze względu na to, że jest sama z siebie nazywamy ją samoistną, niezniszczalną, wieczną.

MATERIA ZALEŻNA I POCHODNA – zapoczątkowująca fakt materialny materia, która urealnia formę faktu i aktualizuje w formie jej strukturę, wyznaczoną przez zewnętrzne przyczyny formalne. Jej związek z urealnioną przez nią formą jest zależnoœcią materii od formy. Ta zależność polega na tym, że materia ta urealnia tylko tę formę. Pochodnośœć jest w niej cechą wynikającą z zapoczątkowania jej przez Materię Pierwszą samoistną. Materia zależna posiada moc urealniania, aktualizowania, wyodrębniania, jednostkowania treœci formalnych wyznaczonych przez przyczyny formalne zewnętrzne.

MĄDROŚŒĆ – sprawność intelektu gnostycznego przejawiająca się w rozumieniu faktualnym uzupełnionym przez wiedzę osiągniętą w intelekcie epistemicznym poprzez abstrahowanie i konkretyzowanie. Funkcjonuje ona, gdy intelekty skłaniają władze decyzyjne, by zgodnie ze swą naturą kierowały się do faktu jako dobra; udoskonalona w poziomie mowy wewnętrznej i zewnętrznej stanowi po udoskonaleniu umiejętnoœść rozpoznania faktu jako prawdy i dobra dla nas. Skłania władze decyzyjne, by kierowały nas nie do każdego faktu, który jest dobrem sam w sobie, lecz do faktu, który jest dobrem dla nas. Jest więc umiejętnośœcią ujmowania faktu w wywołanych przez niego skutkach i rozpoznawania go jako przyczyny. Jest wnikliwym odbiorem prawdy, czyli wszystkiego, czym fakt jest i co sprawia jako fakt materialny. Jest zarazem umiejętnoœścią ukazywania umysłowym władzom decyzyjnym dobra dla nas. Polega na ujmowaniu faktu zarazem z pozycji prawdy i dobra dzięki identyfikowaniu przyczyny z pozycji skutku, co cechuje prawdziwą faktologię wspomaganą przez faktualizm i faktonomię. Dlatego tak wspomagana faktologia jest skutkiem mądrości.

MOC – zawarta w fakcie lub jego przyczynie wewnętrznej lub zewnętrznej zdolność (siła) do spowodowania skutku, proporcjonalnego do natury faktu lub poszczególnej przyczyny. gnostyk jako fakt rozumny dysponuje mocą, której siła wynika z bilateralnego umysłu kontaktującego się z realnymi faktami za pomocą realnych relacji. Umysł ten jest w tych relacjach siłą aktywną, sprawczą - połączoną z Materią Pierwszą.

MONIZM – pogląd, że istnieje jedno wspólne tworzywo wszystkich faktów. Te fakty stanowią tylko przejawy jednego tworzywa, które niekiedy uważane jest za jedyny fakt. W łagodniejszej wersji fakty, ukonstytuowane w formie z tego samego tworzywa, różnią się tylko własnościami. Monizmem jest marksizm, gdyż przypisuje wspólnemu tworzywu samoistnośœć. Monizmem jest deizm, który wspólne tworzywo uważa za stworzone przez Boga, który po stworzeniu nie kontaktuje się z tym jednym tworzywem nazywanym œświatem. Monizmem jest postkantyzm, w którym poznanie urealnia to, co poznaje. Faktologia jest pluralizmem uznającym tworzywo faktów jako każdorazowo odrębną złożoną strukturę wyznaczoną przez formę i materię, które tylko w przypadku Materii Pierwszej są tym samym.

MOWA WEWNĘTRZNA W LPM – jest to czynność abstrahowania polegająca na uœwiadamianiu sobie przez lewopółkulowy (LPM) intelekt epistemiczny (za pomocą spoidła wielkiego) doznań z poziomu poznania gnostycznego (PPM) i łączenie ich jako znaczeń (pojęć) ze znakami wydobywanymi z oœśrodków mowy jako części pamięci trwałej, co daje w wyniku mowę wewnętrzną. Ta mowa łącznie z mową zewnętrzną stanowi poznanie wyraźne. Poznanie wyraźne charakteryzuje się abstrakcyjnym wytwarzaniem nazw, zdań, rozumowań i wiedzy w obszarze mowy wewnętrznej oraz nauki w obszarze mowy zewnętrznej za pomocą stopniowej konkretyzacji poszczególnych aspektów poznawanych faktów. W tworzeniu tego, co stanowi mowę wewnętrzną, bierze udział intelekt epistemiczny, pamięć trwała z obszaru ośœrodków wytwarzania mowy LPM oraz zmysł rozumny zawiadujący oœśrodkami mowy. Nie bierze w tym udziału zmysł wspólny, scalający wrażenia w postać zmysłową.

MOWA ZEWNĘTRZNA W LPM – zespół nazw, zdań i wyników rozumowań, zawierających znaczenia wydobyte przez intelekt epistemiczny z poznania gnostycznego i prawidłowo powiązane ze znakami przyjmowanymi w danej grupie ludzi, w narodach, społeczeństwach, epokach. Tworzy ją intelekt epistemiczny, który dzięki metodzie abstrakcji i stopniowej konkretyzacji uzyskał sprawnoœść tworzenia wiedzy i w zgodności z kulturą utworzenia z niej nauki jako uporządkowanego i dającego się innym zakomunikować zespołu uzasadnionych twierdzeń. Swą sprawność wiedzy intelekt epistemiczny uzyskuje dzięki coraz bardziej dokładnemu abstrahowaniu i konkretyzowaniu poszczególnych aspektów faktów realnych i aktualnych oraz poprawianiu w mowie wewnętrznej i zewnętrznej połączeń znaczeń (pojęć) ze znakami języka. Mowa zewnętrzna może być naukowa lub potoczna, gdy wyraża mieszane twierdzenia różnych nauk i włącza do wyrażenia twierdzeń nazwy z mowy wewnętrznej.

OCZEKIWANIE – interfakt wsparty na materialnej własności dobra – więź łącząca dwa fakty, głównie osoby. Wynika z oczekiwania na współprzebywanie i współotwartośœć oraz polega na potrzebie przebywania wśród faktów podobnych oraz na potrzebie akceptacji i otwarcia.

OBECNOŚĆ – interfakt jako skutek powiązania faktów na gruncie materialnej własności aktualności. Jest współakceptacją faktów teraz, współotwarciem się faktów na siebie (prawda) i współoczekiwaniem faktów (dobro). Z pozycji postępowania stanowi faktualność praktyczną jako służenie sobie poprzez materię jako aktualność, prawda i dobro.

ODRĘBNOŚŒĆ – przejaw w fakcie jego materii. Wskazuje na moc wyznaczenia przez materię powiązanej z wywołaną przez nią formą, faktualnego obszaru jednostkowej struktury. UwyraŸźnia różnicę między dwoma faktami materialnymi. Jest treścią zasady niesprzeczności (zasady nietożsamoœci bytu (faktu) i niebytu (niefaktu).

OSOBA – fakt materialny, w którego formie materia urealnia intelektualnoœść. Elementami konstytuującymi osobę są więc materia i forma intelektualna. Osobą jest zatem człowiek jako materialna forma intelektualna osobna i odrębna.

OSOBOWOŚŒĆ – zespół relacji wewnątrzformalnych w człowieku podmiotowanych przez poszczególne władze psychiczne poznawcze i pożądawcze. Relacje te podlegają nieustannemu procesowi rozwojowemu w kierunku zgodności z prawdą i dobrem faktów, aż do etapu mądrości. Decydującym czynnikiem rozwojowym jest tu czynnik trzeci jako rozumienie faktualne, które jest źŸródłem nieustannej dezintegracji pozytywnej pierwotnie zintegrowanych relacji władz psychicznych. W wyższych etapach rozwoju osobowości powoduje on wtórną integrację relacji władz psychicznych opartych na stałej więzi z prawdą i dobrem faktów.

OTWARCIE – interfakt wsparty na materialnej własności prawdy – więź łącząca dwie osoby i dwa fakty. Wynika ze wzajemnego otwarcia się na siebie osób, faktów i ich udostępnianie się sobie.

PIERWSZA MATERIA – materia samoistna, niezniszczalna, niestwarzalna. Jest przyczyną zewnętrzną materii wszystkich faktów materialnych. Jako fakt pierwszy i sprawczy wiąże się z faktami za pomocą realnej relacji przyczynowania. To, co materialnie zostało zapoczątkowane przez pierwszą materię samoistną jest jej naturalnym przejawianiem się poprzez sprawione skutki –- przyczyna jest tam, gdzie działa i jest tym,– co sprawia.

PIERWSZE ZASADY sformułowane przez Arystotelesa i jego uczniów – sądy w poziomie mowy wewnętrznej i zdania w poziomie mowy zewnętrznej, których znaczeniem (pojęciem) jest intelektualne ujęcie własności materialnych (odrębność, jedność, realność, aktualność) doznanych przez intelekt gnostyczny w poziomie rozumienia faktualnego – w wyniku oddziaływania na człowieka udostępniającego się mu faktu. Intelekt gnostyczny usprawnia się w ich stosowaniu. Dzięki temu usprawnieniu nie myli własności materialnych jako przejawów materii w fakcie z wewnętrznymi przyczynami faktu i z samym faktem. [1] zasada niesprzeczności ujmuje odrębność faktu; [2] zasada tożsamości ujmuje jedność faktu; [3] zasada racji dostatecznej ujmuje realność faktu; [4] zasada wyłączonego śœrodka ujmuje aktualność faktu: – fakt jest aktualnie albo go nie ma.

PLURALIZM – ujawniony przez fakty sposób istnienia ich materii jako odrębnych, osobnych, o wewnętrznej jedności, realności i aktualności, wyznaczonych w fakcie przez właœciwą mu zależną materię. Jest to zarazem nazwa poglądu, że nie istnieje wspólne tworzywo faktów, lecz że każdy fakt materialny jest ukonstytuowany z właœciwego mu, niepowtarzalnego tworzywa, stanowiącego wewnętrzne przyczyny tego faktu. Niepowtarzalne tworzywo faktów wymaga zapoczątkowania właściwej mu materii, która urealnia i aktualizuje cały fakt materialny.

POCHODNOŒŚĆ (pochodna materia) – jest to w materii faktualnej œślad jej zależnoœci od przyczynującej ją, zewnętrznej wobec niej, samoistnej Materii Pierwszej. Ten œślad jest realny w pochodnej materii. Nie ma go w Materii Pierwszej jako przyczynie, która będąc wyłącznie materią nie podmiotuje w sobie żadnych relacji formalnych. Pochodnośœć odkrywamy w genetycznym ujęciu faktu materialnego.

POSTAĆ ZMYSŁOWA prawopółkulowa (PPM) – wydobyty przez zmysły wewnętrzne prawej półkuli mózgu gnostyczny obraz formy oddziałujący w trakcie kontaktowania faktu. Stanowią ten obraz oddziałujące na władze poznawcze własności formalne faktu razem z ogarniającą je jednością i aktualnośœcią. To wydobyty ze zmysłów zewnętrznych i scalony przez zmysł wspólny (wzgórze [PPM]) gnostyczny i całościowy obraz faktu przechowywany w zmysłach wewnętrznych (PPM) pamięci, wyobraŸźni i ośrodkach poznania gnostycznego, który scalony jest przez zmysł rozumny (PPM). Z tej postaci intelekt gnostyczny generuje w korze przedczołowej syntetyczne rozumienie faktualne skłaniające władze decyzyjne do skontaktowania się przez relacje materialne z kontaktującym się faktem.

POSTAĆ ZMYSŁOWA lewopółkulowa (LPM) – wydobyty przez zmysły wewnętrzne lewej półkuli mózgu szczegółowy obraz formy oddziałującego w trakcie kontaktowania faktu. Stanowią ten obraz oddziałujące szczegółowe własności fizyczne kontaktującego się faktu. Obraz ten stanowią analitycznie rozdzielone przez zmysł wspólny (wzgórze [LPM]) własności rozesłane do specjalistycznych oœrodków kory (LPM) w celu szczegółowej identyfikacji zmysłowej faktu. W tym samym czasie zmysł rozumny (LPM) dokonuje analizy i rozpoznaje dane językowe i łączy je z pojęciami wytwarzanymi przez intelekt epistemiczny będący w kontakcie z intelektem gnostycznym i jego rozumieniami faktualnymi. Dołączane są tu w końcu dane szczegółowe faktu, które są podstawą końcowej weryfikacji tożsamości kontaktującego się faktu. Dzięki aktywnoœci intelektu analitycznego i podległego mu zmysłu rozumnego LPM odebrane zostało wszystko, czym oddziałał na nas fakt poznawany.

POSTĘPOWANIE (interfakt) – niesamodzielna relacja realna między faktem jako dobrem, aktywizującym władze decyzyjne, gdy intelekt gnostyczny ukaże im swym rozumieniem faktualnym dobro faktu jako dobro dla nas. Postępowanie ujęte w zasadach wyboru działań (czynów) chroniących osoby stanowi przedmiot faktonomii.

POWÓD (nazwa zastępująca termin “przyczyna”) – to, co wywołuje jakiœ skutek. Może być powód wewnątrzfaktualny i może być zewnętrzny powód faktu.

POZNANIE (interfakt) – niesamodzielna relacja realna między faktami, które poprzez wzajemny kontakt udzielają intelektom informacji o stanowiących je przyczynach i własnościach formalnych i materialnych. Odbiorcą relacji jest głównie intelekt gnostyczny jako umysłowa władza poznawcza, lecz także zmysłowe władze poznawcze zewnętrzne, np. wzrok. Wi꼟 faktu z tymi władzami jest właśnie relacją realną w poziomie poznania gnostycznego. Poprzez realną relację poznania przenosi się do władz poznawczych informacja o tym, czym jest i że jest kontaktujący się fakt. Uzyskane informacje intelekt epistemiczny i wewnętrzne władze poznawcze zmysłowe przekształcają w wiedzę, tworząc w poziomie mowy wewnętrznej pojęcia, sądy, rozumowania, a w poziomie mowy zewnętrznej nazwy, zdania, rozumowania. Przez poznanie rozumie się często łącznie realną relację kontaktowania faktu ze wszystkimi władzami poznającymi, uzyskiwanie informacji i nawet samą wiedzę. Poznanie w stanowiących i wyznaczających je przyczynach jest przedmiotem faktualizmu.

POZNANIE NIEWYRAŹNE – zespół realnych relacji formalnych wywołanych przez fakt oddziałujący na intelekt gnostyczny i udostępniający innemu faktowi to, czym jest i że jest.

POZNANIE WYRANE – uświadomienie sobie skutków kontaktowania lub doznań z poziomu rozumień faktualnych i wrażeń odebranych przez zewnętrzne władze zmysłowe. Patrz: Mowa wewnętrzna; Mowa zewnętrzna.

PPM – prawa półkula mózgu, która jest siedliskiem intelektu intuitywnego – gnostycznego.

PRAKTYKA – obszar kontaktowania się faktów i wchodzenia ich we wzajemne interfakty. W człowieku wywołana przez fakt oddziałujący swymi własnościami formalnymi na intelekt gnostyczny realna relacja, nazywana poznaniem gnostycznym w poziomie poznania gnostycznego i rozumienia faktualnego, uwyraŸźniana w mowie wewnętrznej i zewnętrznej. W poznaniu niewyraźnym ma postać doznawania przez intelekt gnostyczny formy i materii faktu oddziałującego. W mowie wewnętrznej i zewnętrznej, wciąż stanowiąc realne doznanie, jest uwyraźŸnianiem skutków doznania i tworzeniem z nich wiedzy. Często przez poznanie rozumie się tylko skutek poznania, czyli wiedzę. Praktyka w poziomie rozumienia faktualnego nazywa się poznaniem praktycznym, konkretnym, gnostycznym. Dochodzi tu do doznawania realnego materii i formy faktu w wyniku przejmowania tego, co fakt ujawnia. Ujawnianie się faktu jest jego własnością prawdy i zachodzi w wyniku realnej relacji otwarcia i akceptacji prawdy. Prawda ta dopiero wtórnie staje się wiedzą, gdy doznane treœści formalne i materialne połączone zostaną na terenie mowy wewnętrznej ze znakami, tworząc nazwy, zdania i rozumowania.

PRAXIS – skutek oddziałujących na intelekt gnostyczny własności formalnych faktu wywołującego zainicjowanie interfaktu, skutek wygenerowany, a nie wytworzony, mobilizujący władze decyzyjne do skierowania się do oddziałującego faktu i wywołujący realny kontakt z tym faktem za pomocą interfaktów materialnych.

PRAWDA – przejaw w fakcie jego materii. Polega na udostępnianiu przez fakt w trakcie kontaktowania stanowiących go przyczyn. Jest otwarciem się faktu wobec innych faktów. Nazywamy to prawdą faktualną. W sensie teoriopoznawczym jest zgodnośœcią odebranych w trakcie kontaktowania i poznania informacji o fakcie z samym oddziałującym na nas faktem. W sensie logicznym jest cechą zdań. Prawda jest podstawą wyznaczonej przez materię poznawalnoœści (inteligibilności) faktu, podstawą zgodności (adekwacji) wiedzy z poznanym faktem i w związku z tym podstawą rozpoznania fałszu jako niezgodnośœci wiedzy z poznawanym faktem.

PRZEJAWY FAKTU są sposobami udostępniania się materii i formy danego faktu innemu faktowi. Przejawy materii są własnościami istnieniowymi odbieranymi przez intelekt gnostyczny. Przejawy formy stanowią w odbierającym je fakcie postać zmysłową szczegółową (LPM) i postać zmysłową syntetyczną (PPM)

PRZEJAWY MATERII (własności materialne) są to przejawy materii w danym fakcie. Materia przejawia się jako odrębność, jedność, realność, aktualność, prawda, dobro, piękno. To więc, czym jest materia, ogarnia i przejawia zarazem cały fakt. Jednak materia przejawia się nie ze względu na inne fakty. Jej przejawy, ujęte same w sobie, są w danym fakcie mocą materii do oddziałania na wewnętrzne własności formalne. Własności te są także doznawane w poziomie rozumienia faktualnego. W poziomie poznania wyraźnego, a więc uświadamiania sobie skutków kontaktowania z faktem, rozpoznajemy przejawy materii poprzez relacje materialne, które budują się na przejawach materii jako materialnych własnościach faktu.

PRZYCZYNA – fakt, jego forma lub materia, które sprawiają fakt, formę lub materię innego faktu. Nie ma faktów, których istotą byłoby przyczynowanie. Przyczyna to fakt ujęty w swej funkcji sprawiania skutku. Przyczyna współtworzy, współstanowi fakt materialny i wywołuje proporcjonalny do siebie skutek. Przyczyna może być wewnętrzna i wtedy właśnie stanowi współtworzywo faktu. Może być zewnętrzna i wtedy jest faktem samodzielnym powodującym wewnątrzfaktualne zasady: – materię i formę w fakcie przyczynowanym.

PRZYCZYNA WZORCZA – pomysł człowieka powodujący dobór i scalanie realnych lub pomyśœlanych tworzyw w wytwór – artefakt. Często przypisuje się przyczynie wzorczej realne istnienie na sposób realnego modelu, wyznaczającego wewnętrzną strukturę faktu. Przyczyna wzorcza nie dotyczy realnych faktów. Jest tylko myśœlanym przez człowieka modelem wytworu. Jest przyczyną sztucznych, mechanicznie komponowanych struktur – artefaktów.

PRZYCZYNA ZEWNĘTRZNA MATERIALNA – fakt samoistny – Materia Pierwsza, która jest powodem realności zależnej i pochodnej materii, będącej w fakcie spowodowanym.

PRZYCZYNY WEWNĘTRZNE – to materia i forma współstanowiące fakt, powodujące, że fakt jest i czym jest.

PRZYCZYNY ZEWNĘTRZNE FORMALNE – zewnętrzne wobec faktu powody ukonstytuowania się jego formy. Nie są to powody sprawcze, lecz wywierające wpływ i swoisty nacisk na treść formalną, by ukonstytuowała się na miarę tych przyczyn. To ukonstytuowanie aktualizuje wewnętrzna w fakcie materia.

REALIZM – w teorii poznania stanowisko, że fakty materialne istnieją niezależnie od naszego poznania i tworzenia oraz że poznajemy te fakty, a nie tylko własne myœśli i wytwory. Jest to konsekwencja tezy, że pierwszym przedmiotem faktologii jest fakt materialny.

REALNOŚŒĆ – przejaw w fakcie jego materii. Wskazuje na moc spowodowania przez tę materię jako wewnętrznej przyczyny faktu, że fakt jest rzeczywisty. UwyraŸźnia różnicę między faktem i wytworem. Jest treścią zasady racji dostatecznej (zasady realności faktu).

ROZUMIENIE – doznanie przez intelekt gnostyczny własności formalnych oddziałującego na nas faktu i wygenerowanie przez intelekt gnostyczny rozumienia faktualnego, swoiste więc udostępnienie się faktu wywołującego praktyczny kontakt. Rozumienie nie jest uśœwiadamianiem sobie faktu, lecz gnostycznym intelektualnym odbiorem jego składników faktualnych. Uświadamianie jest skutkiem działań intelektu analitycznego, korzystającego z treśœci doznanych przez intelekt gnostyczny i z treœści doznanych przez zmysłowe władze poznawcze.

ROZUMIENIE FAKTUALNE – zespół realnych skutków i realnych relacji wywołanych w fakcie poznającym przez fakt oddziałujący na prawopółkulowy (PPM) intelekt gnostyczny. Te skutki to doznanie przez intelekt gnostyczny treśœci formalnych oddziałującego faktu, doznanie własności materialnych tego faktu, wygenerowane rozumienia faktu, usprawnienie intelektu gnostycznego w rozumieniu pierwszych zasad materii, usprawnienie w mądrości. Wywołane realne relacje to podmiotowane przez władze decyzyjne nasze skierowanie się do oddziałującego na nas faktu jako dobra. Ze względu na to, że oddziałujący na nas fakt udostępnia intelektowi syntetycznemu swoje formalne własności, a intelekt gnostyczny generuje rozumienie faktualne nazywa się je poznaniem niewyraźnym, to znaczy takim, w którym następuje wywoływanie realnych skutków przez przyczyny, a nie tworzenie nazw, zdań i rozumowań. Nośœnikiem informacji w mowie syntetycznej są emotiony zapisane w prawopółkulowych ośrodkach rozumienia i wytwarzania poznania gnostycznego, symetrycznych co do miejsca ulokowania do lewopółkulowych oœrodków rozumienia i wytwarzania mowy. Poznanie gnostyczne jest syntetyczne, a ośœrodek poznania gnostycznego nie jest typowym lokalnym oœrodkiem specjalistycznym, jakimi dysponujemy w lewej półkuli mózgu (LPM), gdyż jest on powiązany szerokopasmowymi łączami z pozostałymi częœciami PPM. Na terenie poznania gnostycznego zachodzą procesy myœślowe, które człowiek uświadamia sobie później, a które mają nadrzędny charakter nad mową wewnętrzną wytwarzaną w LPM, w której zachodzi proces abstrahowania i konkretyzowania faktualnego.

RZECZYWISTOŒŚĆ – wszystko, co realnie istnieje, ujęte jako całoœść, a więc nieprecyzyjnie, gdyż za pomocą pojęcia powszechnego. Podobnie jak nazwa “œświat”, nazwa “rzeczywistoœść” sugeruje monistyczne ujęcie wszystkich faktów. W formie przymiotnika (rzeczywisty) oznacza to, co realne. W formie rzeczownikowej często znaczy i oznacza to samo, co realność.

SKUTEK – to, co sprawione przez fakt jako przyczynę, formę lub materię.

STRUKTURA – [1] kompozycja własności formalnych wewnątrz faktu wyznaczona współstanowiącą go materią, która scala, aktualizuje i urealnia oddziaływanie przyczyn zewnętrznych na formę faktu; [2] kompozycja faktów materialnych stanowiących wytwór, wyznaczona pomysłem twórcy. Jakikolwiek uporządkowany układ.

STRUKTURALNE UJĘCIE FAKTU – wskazywanie na elementy wewnętrznej struktury faktu, na jego przyczyny wewnętrzne, bez ukazywania zależności między materią i formą, bez odwoływania się do przyczyn zewnętrznych.

TWORZYWO – to, z czego jest fakt lub wytwór. Tworzywem faktów jest materia faktualna uformowana przez formę. Materia powoduje wewnętrzną jedność faktu. Tworzywem wytworów – artefaktów są fakty mechanicznie scalone w nową kompozycję przez nasze oddziałanie na fakty materialne dla osiągania pomyœślanych przez wytwórcę celów.

TYPY MATERII – odróżnia się materię faktów organicznych, materię faktów substancjalnych, Materię Pierwszą, materię w stanie osobliwym, czarną materię międzygalaktyczną.

UMYSŁOWE WŁADZE POZNAWCZE – podstawowe wyposażenie osób stanowiące osobowość jako atrybut formalny. W zakresie poznania to intelekt gnostyczny i intelekt epistemiczny. W zakresie decydowania to podmiot decyzji jako wolnego wyboru, czyli władze decyzyjne. Niekiedy uważa się wolność za cechę woli, gdy dokonuje ona wyboru.

UREALNIANIE – przejaw mocy materii powodujący realność formy faktu. Materia pierwsza urealnia na zewnątrz siebie tylko to, czym jest -– pochodną materię faktów materialnych, gdyż będąc wyłącznie materialna, nie ma urealnionego w sobie czegoœ innego. Pochodna materia faktualna urealnia fakt przez zapoczątkowanie go, czyli współkomponowanie się ze zaktualizowanymi przez siebie własnościami formalnymi w jeden fakt materialny.

WARTOŚŒĆ – trwanie relacji osobowych. Wartoœść nie jest faktem samodzielnym ani faktem niesamodzielnym. Nie jest też interfaktem. Jest właśnie trwaniem interfaktu, gdy cenimy daną więź i chcemy w niej pozostawać. Szerzej mówiąc, wartość jest trwaniem interfaktu, gdy poznamy go jako cenny dla nas i chcemy w nim pozostawać. Wartośœć to nie idea lub wzór zachowań ani kulturowo zmienny ideał, precyzujący się w przemianach historycznych i społecznych. Wartości nie są celami lub ideałami, ale są trwaniem cennych interfaktów między faktami.

WŁADZA ZMYSŁU MYŒLĄCEGO – bilateralny zmysł wewnętrzny, który jest powodem łączenia w całoœć treœści faktualnych całoœściowych (PPM) i szczegółowych (LPM) wydobywanych przez zmysł wspólny (wzgórze) ze zmysłów zewnętrznych. Zmysł ten w LPM łączy także rozumienia wydobywane przez intelekt epistemiczny z intelektu gnostycznego z danymi zmysłowej władzy pamięci ośœrodków mowy. Jest to władza, która mechanicznie dokonuje połączeń, bez rozumienia łączonych treśœci, dlatego powinna być nadzorowana przez intelekt epistemiczny, aby uniknąć błędów poznawczych. Gdy nie jest kontrolowana bezmyœślnie, łączy pojęcia w błędne wyobrażenia. Działa w obszarze mowy wewnętrznej .

WŁASNOŒŚĆ LUB ATRYBUT – przejaw w fakcie materii (własność istnieniowa) lub wywołana przez zewnętrzne przyczyny formalne (własność formalna) faktu.

WYTWÓR – artefakt – dokonane naszym myœśleniem scalenie faktów materialnych w nową kompozycję przez mechaniczne wiązanie tych faktów ich własnościami dla pełnienia zadanej im funkcji. Ta kompozycja nie przejawia materialnej jedności, lecz jedność funkcjonalną. Nie ma więc w niej właściwej faktowi materii. Przyczynami wewnętrznymi wytworu są powiązane myśœlą konstrukcyjną fakty materialne. Przyczyną zewnętrzną wytworu jest właśnie myślenie, komponujące wytwór w widzialną postać wiedzy człowieka. Można powiedzieć, że wytwór jest dosłownie artefaktem – ukonstytuowaną poza nami postacią zmysłową naszej wiedzy.

ZALEŻNOŚŒĆ (zależna materia) – jest to w materii œślad jej powiązań z formą faktu, gdy ujmujemy fakt strukturalnie. Ten œślad polega na tym, że zależna materia urealnia tylko tę formę, a więc współstanowi z nią fakt materialny.

ZASADY IDEALIZMU

Idealizm kultury powstał dzięki trzem zabiegom:

[1] redukcjonizm Kartezjusza – utożsamienie ontologii z teorią poznania i redukcjonizm Kanta – utożsamienie ontologii z aksjologią i religią;

[2] rozpoznawanie faktów przez ich cel, a nie przez ustalenie wewnętrznej zawartości faktów materialnych. Cel stawał się zarazem treścią zaleceń prawnych, co usytuowało nauki prawne na pierwszym miejscu w kulturze przed ontologią;

[3] przyznanie pierwszeństwa pragmatyce wiązanej z wolą człowieka, a nie z praktyką związaną z faktem materialnym. Wywołało to woluntaryzm, w którym wola ludzka decyduje o zespole twierdzeń na temat œświata. Pozwoliło to na tworzenie œświatopoglądów i ideologii jako dowolnie ukonstytuowanych obszarów œświata, uznanych za filozofię. Cztery zasady powyższego idealizmu to:

[1] myśl wyprzedza realne fakty;

[2] myśl wyprzedza wszystkie systemy wyjaœniania œświata;

[3] myśl wyznacza pierwszeństwo teoriom i instytucjom, przesuwając na drugie miejsce realne fakty materialne, w tym ludzi;

[4] stosuje się zgodne z kolejnośœcią wypowiadania zdań liniowe wyjaœnianie faktów.

ZAPOCZĄTKOWANIE – sposób urealnienia pochodnej materii przez Materię Pierwszą. Polega to na tym, że wewnętrzne tworzywa faktu istnieją wczeœniej niż zapoczątkowany fakt, który zapoczątkowany jest przez pochodną materię, która w tym fakcie urealnia i aktualizuje współstanowiące fakt tworzywa formalne. Zapoczątkowanie jest zatem urealnieniem (realność), zaktualizowaniem (aktualność), wyodrębnieniem (odrębność) i zjednoczeniem (jedność) wszystkich treœści formalnych faktu. Pochodna materia trwa dzięki jej mocy materialnego przyczynowania, a zarazem urealniania, aktualizowania i jednoczenia wewnątrzfaktualnej treśœci formalnej faktu.

ZŁO – w sensie faktologicznym – materialnym nie istnieje: jest brakiem dobra faktu. W sensie fizycznym jest brakiem w fakcie jakichśœ właœciwych faktowi własności. W sensie moralnym jest niezgodnoœcią wybranych działań z faktualnością jako główną zasadą wyboru tych działań. Dokładnie mówiąc, zło to brak dobra lub własności faktu materialnego, np. brak części ciała, np. ręki, jest złem fizycznym, błędny wybór jest złem moralnym – brakiem jakiegoœ dobra. Zło, realnie dokuczliwe, jest tylko wartoœściującym (aksjologicznym) ujęciem braku.

ZMYSŁOWE WŁADZE POZNAWCZE – funkcjonalnie związane z organem cielesnym podmioty doznawania i ujmowania własności fizycznych faktów materialnych. Wyróżnia się bierne zmysły zewnętrzne, pobudzane przez własności do ich odbioru, np. wzrok, słuch, dotyk, powonienie, smak, oraz wyróżnia się czynne zmysły wewnętrzne, przekształcające treśœci wrażeniowe odebrane przez zmysły zewnętrzne: zmysł wspólny, wyobraźnia czynna, wyobraźnia bierna – czyli pamięć, zmysł rozumny, oœśrodki mowy. Zmysły są bilateralne: w lewej półkuli mózgu specjalistyczne, w prawej półkuli mózgu syntetyczne.

SUPLEMENTY

1.Gnostyczna transformacja Traktatu logiczno-filozoficznego Wittgensteina

przydatna jako pomoc dydaktyczna uwyraŸniająca specyfikę gnostycznej œcieżki empiryzmu, i pomocna dla zrozumienia filozoficznych podstaw praktyki gnostycznej.

1. ŒŚwiat jest wspólnotą rzeczy i jak każda relacja realna istnieje w zależnoœci od rzeczy.

1.01. Samodzielnie istnieją tylko rzeczy, które są fenomenami aktualnymi (phainomenon actualis), w skrócie faktami.

1.1 ŒŚwiat jako wspólnota jest więzią faktów opartą na ich materii i formie.

1.11 ŒŚwiat jako wspólnota jest wyznaczony przez fakty i jest faktem relacyjnym – interfaktem.

1.12 ŒŚwiat jako wspólnota faktów nie wyznacza, co jest faktem, gdyż jest odwrotnie.

1.13 ŒŚwiat jako pojęcie jest nazwą faktu relacyjnego – interfaktu.

1.2 ŒŚwiat jako fakt relacyjny – interfakt – zawiera faktyczną treść w postaci faktów.

1.21 Jedno jest atrybutem faktu, co oznacza, że wszystkie fakty są jednostkowe i są jednością stanowiącej ich zawartości.

2. Fakt jest istnieniem formy materialnej jednostkowej rzeczy.

2.01 Stan rzeczy jest aktualizacją treœci formy rzeczy, które są przyczynowane przez rzeczy ją otaczające z zewnątrz, które jako jej przyczyny formalne wyznaczają jej formę – to, czym ona jest.

2.011 Dla rzeczy jest istotne, że materia jest aktem (składnikiem) stanu rzeczy jako faktu.

2.012 W logice nic nie jest przypadkowe – wszystko wyznaczone jest przez fakty.

2.0120 Jeżeli rzecz występuje zawsze w konkretnym stanie rzeczy, czyli fakcie, to jej możność jest już w niej zawsze zaktualizowana. Ta możność wyznaczona jest przez przyczyny zewnętrzne współstanowiące formę rzeczy wraz z jej aktem (materią), który scala i aktualizuje nieustannie tożsamość formy.

2.0121 Jest czymś naturalnym dla faktu, który zawsze istnieje odrębnie (odrębność jest atrybutem jego materii), że może wchodzić w relacje, które łączą go z innymi faktami.

Jeżeli rzeczy zawsze występują w stanach rzeczy (czyli jako fakty), to materia musi już w nich tkwić.

(Nic, co logiczne nie istnieje, podobnie jak to, co może być tylko możliwe. Logika powinna mówić o faktach, a nie o możliwoœciach, gdyż żadna z możliwości nie jest jeszcze faktem.)

Przedmiotów przestrzennych nie można sobie w ogóle pomyœleć poza przestrzenią, a czasowych poza czasem, gdyż przestrzenność i czasowość są to atrybuty formalne faktów. Żadnego faktu (przedmiotu poznania) nie można pomyœleć poza jego powiązaniami (relacjami) z innymi faktami, szczególnie tymi, które go przyczynują.

Jeżeli mogę pomyœleć sobie fakt (przedmiot poznania), to nie mogę go pomyœleć poza jego relacjami z innymi faktami, bo takie poznanie byłoby fałszem.

2.0122 Każdy fakt jest samodzielny, gdyż samodzielnoœć (odrębność) jest atrybutem jego istnienia. Wchodzenie faktu w różne relacje (sytuacje) nie jest postacią jego niesamodzielnoœci. Występowanie faktów we wszelkich relacjach jest przejawem ich samodzielnoœci – jest postacią przejawiania stanu rzeczy. Przedmiotem filozofii nie są słowa, które występują dwojako: osobno i w zdaniu, ale rzeczy, które zawsze występują jako fakty – czyli jako formy materialne.

2.0123 Znając fakt, nie znam wszystkich możliwości jego występowania w stanach rzeczy. Wiadomo jednak, że każda z możliwości musi leżeć w naturze – istocie faktu, a nie w myœli. Poznając fakty, odkrywamy coraz to nowe ich możliwości w postaci ich aktualizacji.

2.01231 Aby znać fakt, muszę najpierw poznać jego własności, i na ich podstawie poznaję wszystkie jego przyczyny wewnętrzne – jego materię i formę.

2.0124 Nigdy człowiekowi nie są dane wszystkie fakty (przedmioty poznania), a tym samym nie są dane też wszystkie możliwe stany faktu. Poznanie to nie tylko abstrakcyjna refleksja, to także rozumienie generowane w kontakcie z faktami.

2.013 Przestrzeń możliwych stanów rzeczy jest abstrakcyjnym pojęciem i nie istnieje. Istnieją tylko rzeczy jako fakty. Przestrzeń jako ideę – pojęcie mogę sobie pomyœleć, ale rzeczywista przestrzeń każdorazowo jest własnością formy rzeczy – faktu. Tylko poszczególne fakty wyznaczają przestrzeń.

2.0131 Fakt nie leży w nieskończonej przestrzeni, gdyż to on sam wyznacza przestrzeń. Punkt przestrzeni to zawsze określone miejsce w konkretnym fakcie.

Plama w polu widzenia nie istnieje – jest zawsze wrażeniem zmysłowym odzwierciedlającym część jakiejœ formy, która może posiadać jakąœ barwę, ale nie musi – jak na przykład postrzeganie tlenu i azotu w powietrzu. Przestrzeń abstrakcyjnych barw jest jakąœ fikcyjną konstrukcją idealistycznej gnozy.

2.014 W istocie faktu tkwią możliwości wszystkich jego stanów faktualnych oraz relacji, które są na bieżąco aktualizowane.

2.0141 Realne fakty przejawiają się tylko w rzeczywistych stanach rzeczy, gdyż realność jest atrybutem materii faktu.

2.02 Fakt nie jest prosty, jest zawsze złożony z materii i formy, przejawiających się przez swoje atrybuty.

2.020 Tylko fakt, w którym materia i forma są tożsame, jest faktem prostym – jest Archefaktem. Archefakt jest faktem wyrozumowanym empirycznie na podstawie istnienia innych faktów jako ich zewnętrzna przyczyna istnienia materialnego.

2.0201 Atrybuty materii to realność, odrębność, jedność, aktualność, prawda, dobro i piękno (inteligibilnoœć).

2.0202 Atrybuty formy to przestrzenność, czasowość, termalność, jakość, ilość, elektryczność, œwietlistoœć [SI].

2.021 Fakty przyczynowane są formalnie przez inne fakty i materialnie przez Archefakt.

2.0210 Fakty są substancjami chemicznymi, roœlinami, zwierzętami, ludŸmi.

2.0211 Substancje są zewnętrznymi przyczynami istotowymi wszystkich innych bardziej złożonych faktów: roślin, zwierząt i ludzi. Tylko fakty okreœlają sens sądów, zdań i rozumowań, a to, czy dane zdanie ma sens, zależy tylko od tego, czy jest prawdziwe – czyli właœciwie ujmuje prawdę faktu. Prawda jest zawsze faktualna, gdyż jest atrybutem materii faktu – jest zatem zdolnoœcią faktu do udostępniania informacji o sobie. Prawda jest zawarta w fakcie, jest jego zawartością. Poza faktem prawda nie istnieje. Gdy zdanie ujmuje prawdę faktualną jest prawdziwe.

2.0212 Nakreœlenie obrazu œświata prawdziwego jest tylko wówczas możliwe gdy poznanie jest powiązane z faktem, którego doœwiadcza poprzez zmysły. Oderwanie poznania od faktów prowadzi do fałszywego obrazu œświata.

2.022 Jest oczywiste, że wszelkie idealizmy kreują œświaty pomyœlane – często nawet jak najbardziej różne od œświata rzeczywistego. Każdy idealizm musi mieć z nim coœ wspólnego – mianowicie pewną formę.

2.023 Tę stałą formę stanowią właśnie wykreowane w umysłach idealistów przedmioty.

2.0231 Substancja œświata nie może niczego wyznaczać – gdyż nie istnieje – jest tylko pojęciem – ideą. Własności formalne faktów wyznaczane są przez ich przyczyny zewnętrzne i wewnętrzną przyczynę, czyli formę. To ona jest reprezentowana w myœli za pomocą abstrakcyjnego pojęcia – idei konstruowanego przez idealizację. Fakty mogą być zatem przedstawiane jedynie za pomocą idealizacji i stopniowej konkretyzacji, która przedstawia poszczególne własności formalne tabelaryczne (SI), a następnie wszystkie pozostałe. Fakty mogą być adekwatnie przedstawiane dopiero przez zdania – tworzące hierarchicznie sformułowane konkretyzacje.

2.0232 Fakty udostępniają się organom zmysłowym głównie poprzez œwietlistoœć, gdyż są pełne barw, które zawierają informacje o ich istocie i umożliwiają doœwiadczanie ich i kontaktowanie się z nimi.

2.0233 Żadne przedmioty nie mają w sobie formy logicznej, która jest przecież myœlą i jest tym samym nierealna. Przedmioty różnią się od siebie – poprzez ich własności formalne, gdyż są różne od siebie – jest empirycznie identyfikowana istnieniowa własność odrębności.

2.02331 Każdy fakt ma takie własności, jakich nie ma żaden inny – wtedy można go wyodrębnić i wskazać przez konkretyzację jako na fakt.

2.024 Substancja chemiczna jest tym, co istnieje jako pierwiastek lub związek chemiczny wyodrębniony w procesie krystalizacji i wtedy jest konkretnym faktem. Struktury amorficzne i bezpostaciowe to zazwyczaj mieszaniny substancji lub substancje w stanie ciekłym lub gazowym.

2.025 Substancje niewyodrębnione krystalicznie (ciekłe, gazowe) można identyfikować pośrednio na podstawie ich własności chemicznych jako materialne formy obdarzone konkretną treścią.

2.0251 Przestrzennoœć, czasowość, termalność, œwietlistoœć (barwnoœć) są przejawami formy faktów.

2.026 Przedmioty poznania istnieją jako fakty, ale nie może istnieć stała forma śœwiata, gdyż pojęcia nie istnieją.

2.027 Empiria wskazuje na fakty jako przedmioty poznania, które jako formy są stałe i trwałe, i które istnieją materialnie, zachowując swoją tożsamość aż do momentu rozkładu formy (œmierci).

2.0271 Fakt istniejąc materialnie, zachowuje swoją tożsamość, czyli formę.

2.0272 Struktura (konfiguracja) formy aktualizowana jest nieustannie przez jej materię tworzącą fakt. Aktualizm oznacza, że materialne fakty są nieustannie aktualizowane w swej tożsamości (formie), w wyniku czego ulegają zmianie.

2.03 Fakty w swoich poszczególnych stanach są faktami empirycznymi. Fakty wchodzą we wzajemne relacje formalne i materialne – co nie oznacza, że splatają się ze sobą jak ogniwa w łańcuchu, zawsze zachowują swoją odrębność i jednostkowoœć.

2.031 W konkretnym stanie rzeczy fakty “mają się do siebie w okreœlony sposób”, który wynika z ich wzajemnego oddziaływania.

2.032 Sposób, w jaki przedmioty wiążą się jako fakty, jest strukturą fragmentu realnej rzeczywistości jako wspólnoty faktów dostępnej empirycznie.

2.033 Możnoœć struktury formalnej jest nieustannie aktualizowana, poprzez materię faktu. Możnoœć formalną wyznaczają obecne w formie faktu jej przyczyny zewnętrzne, które są głównie substancjami chemicznymi i kodami genetycznymi w przypadku roślin, zwierząt i ludzi.

2.034 Struktura faktu składa się zatem z jego przyczyn wewnętrznych materii i formy i przyczynujących go i obecnych w nim przyczyn zewnętrznych.

2.04 Ogół materialnych faktów można nazwać œświatem. ŚŒwiat jednak istnieje nie jako ogół (pojęcie), ale jako relacja – interfakt głównie grawitacyjny. Pojęcia nie istnieją – istnieją tylko fakty, w tym interfakty.

2.041 Jako interfakt można zidentyfikować wspólnotę stanów rzeczy stanowiącą planetę Ziemia. Taki interfakt istnieje i jest powiązanymi ze sobą faktami za pomocą realnych relacji materialnych i formalnych. Często nazywa się go Œświatem.

2.042 Można też zidentyfikować wspólnotę faktów stanowiącą słoneczny układ planetarny, ale nie jest to wspólnota interfaktów, ale realnych faktów. Słońce jako wspólnota faktów stanowi jedną z najważniejszych przyczyn formalnych faktów ziemskich.

2.05 Ogół materialnych faktów nie wyznacza nic, gdyż ogóły są abstrakcyjnymi pojęciami i nie istnieją.

2.051 Czym innym są interfakty jako wspólnoty – realne relacje współobecnoœci faktów, one wyznaczają treść istnienia uczestników wspólnoty.

2.06 Istnienie wspólnoty faktów jest tym, co nazywamy rzeczywistością.

2.061 Stany rzeczy jako fakty są od siebie niezależne, co wynika z odrębności ich istnienia, ale nie oznacza to, że fakty nie wchodzą ze sobą w realne relacje. Relacja przyczynowania wskazuje na zależność skutku od przyczyny, np. zależność potomstwa od rodziców.

2.062 Z istnienia jednego faktu nie można wnosić o istnieniu drugiego – chyba że zachodzi między nimi relacja przyczynowania. Z nieistnienia nic nie można wnosić.

2.063 Cała rzeczywistość powiązanych relacjami realnymi faktów jest śœwiatem. Gwiazdy tworzą wspólnoty zwane galaktykami, a galaktyki tworzą wspólnotę metagalaktyczną, która jest wszechśœwiatem.

2.1 W trakcie poznania zmysłowego tworzymy sobie obrazy faktów.

2.11 Obraz przedstawia zawartość treœciową faktu – materię i formę stanu rzeczy.

2.12 Obraz nie jest modelem rzeczywistości, ale jedynie przedstawieniem zmysłowym faktu.

2.13 Fakty uczestniczą w relacji poznania, w której są przedmiotem poznania i nadawcą informacji o swojej strukturze bytowej. Strukturze faktu odpowiadają w obrazie elementy obrazu.

2.131 W obrazie fakty są reprezentowane przez ich elementy.

2.14 Obraz polega na tym, że jego elementy mają się do siebie w okreœlony sposób adekwatny do realnej zawartości faktu.

2.141 Obraz nie jest faktem, jest zmysłowym obrazem faktu.

2.15 To, że elementy obrazu mają się do siebie w okreœlony sposób, uzmysławia, iż rzeczy tak się do siebie mają.

Nazwijmy ten związek elementów obrazu jego strukturą, a jej zawartość – postacią zmysłową (species sensibilis) rzeczy.

2.151 Postać zmysłowa rzeczy odwzorowuje rzeczy i zapisuje ich obraz w pamięci. Podczas każdego kolejnego spostrzeżenia obraz rzeczy zapisany w pamięci aktualizuje się. W ten sposób powstaje empiryczny obraz rzeczy w pamięci, dzięki czemu rzeczy tak się do siebie mają, jak elementy ich obrazów w pamięci.

2.1511 Poprzez postać zmysłową obraz jest powiązany z rzeczywistością rzeczy; która dosięga go poprzez własność prawdy.

2.1512 Dzięki aktualizowaniu postaci zmysłowej rzeczywistość rzeczy jest jak miara przyłożona do jej obrazu.

2.15121 Ze względu na bilateralność zmysłów i pamięci postać zmysłowa zapisywana jest w postaci szczegółowej i ogólnej.

2.1513 W tym bilateralnym ujęciu zmysłowym rzeczy powstaje jej empiryczne odwzorowanie, które czyni je obrazem.

2.1514 Stosunek bilateralnego odwzorowania składa się z przyporządkowań między elementami szczegółowymi i ogólnymi obrazu i faktu.

2.1515 Przyporządkowania te to wiernie udostępniające się elementy faktu, które aktywnie udzielają się władzom zmysłowym.

2.16 Aby być obrazem, fakt aktywnie oddziałuje na zmysły, dzięki czemu mają one to, co odwzorowują.

2.161 W obrazie, dzięki odwołaniom do poprzednich odwzorowań zapisanych już w pamięci, powstaje dokładny obraz odwzorowanego.

2.17 Tym, co obraz musi mieć wspólnego z rzeczą, by mógł ją na swój sposób – trafnie – odwzorowywać, jest jej materia i forma. Jest specjalny zmysł – detektor istnienia (w jądrze migdałowatym), który wyszukuje najpierw w otoczeniu to, co istnieje, a następnie pozostałe zmysły identyfikują tego zawartość.

2.171 Obraz w postaci zmysłowej może odwzorowywać każdą rzecz dostępną zmysłom zewnętrznym. Obraz przestrzenny - wszystko przestrzenne, obraz barwny - wszystko barwne itd.

2.172 Obraz rzeczy jest zawsze bilateralny: z jednej strony zawiera wszystkie szczegóły jednostkowe (postać zmysłowa epistemiczna), a z drugiej strony cechy niezbędne do całościowej ich identyfikacji (postać zmysłowa epistemiczna).

2.173 Obraz przedstawia swój obiekt znajdujący się na zewnątrz. Jest prawdziwy, gdy postacie zmysłowe opierają się na danych otrzymanych ze zmysłów zewnętrznych. Jest fałszywy, gdy w postaci zmysłowej dominują nie dane formalne, ale dane wczeœniej zapisane, a odnoszące się do danej rzeczy i zawarte w zmysłach wewnętrznych (pamięci i wyobraŸni). Dlatego ważne jest kształcenie zmysłów zewnętrznych i wewnętrznych w dokładnym odwzorowaniu treœci spotkanych faktów. Dotyczy to głównie zmysłu wspólnego scalającego dane zmysłów zewnętrznych i zmysłu myœlącego (vis cogitativa) analitycznego i gnostycznego.

2.174 Obraz wytwarzany jest w zmysłach wewnętrznych i poprzedza wytworzenie jego abstrakcyjnej formy przedstawiania, którą jest jego pojęcie.

2.18 Tym, co dla wszelkiego obrazu – jakiejkolwiek formy rzeczy – i rzeczywistości musi być wspólne, by mógł ją w ogóle trafnie odwzorowywać, jest pojęcie intelektualne, które połączone zostaje przez zmysł myœlący ze znakiem językowym w postaci słowa przejętego przez zmysły z kultury. Słowo to zostaje uświadomione na terenie mowy wewnętrznej i zakomunikowane w mowie zewnętrznej w ramach kultury w postaci formy logicznej – sądu “to jest”, a następnie połączonego w zdania i rozumowania odzwierciedlające realną rzeczywistość.

2.181 Gdy formą odwzorowania jest forma logiczna, obraz nazywamy logicznym, a fakt istniejącym.

2.182 Każdy obraz poprzez połączenie ze znakami językowymi staje się także obrazem logicznym, czyli pojęciem.

2.19 Obraz logiczny, czyli pojęcie, odwzorowuje fakt i może odwzorowywać wspólnotę faktów jako śœwiat.

2.2 Obrazowi i temu, co on odwzorowuje, wspólna jest logiczna forma odwzorowania w postaci słowa.

2.201 Obraz odwzorowuje rzeczywistość, przedstawiając faktyczną formę i materię stanów rzeczy.

2.202 Obraz faktu przedstawia pewną faktualną obecność stanu rzeczy, którą można wypowiedzieć przestrzeni logicznej (słownej) kultury.

2.203 Obraz zawiera materię i formę poznawanej rzeczy.

2.21 Obraz jest zgodny lub niezgodny z rzeczywistością; jest trafny lub błędny, prawdziwy lub fałszywy, a wszystko zależy od rzetelnoœci pracy zmysłów wewnętrznych.

2.22 Obraz przedstawia to, co przedstawia, ale zmysł myœlący może go połączyć z nieaktualnymi danymi zawartymi w pamięci i wyobraŸni i niezależnie od realnego konkretnego faktu wytworzyć jego fałszywe pojęcie będące jego językowym abstraktem. Ta zdolność zmysłu myœlącego (vis cogitativa) łączenia z danym pojęciem różnorodnych treœci, wziętych z pamięci i wyobraŸni, to główny powód fałszywego poznania, wymagający bardzo precyzyjnej kontroli intelektualnej nad wytwarzaniem mowy wewnętrznej i zewnętrznej.

2.221 To, co obraz przedstawia, stanowi prawdziwą zawartość i treść ujmowanego faktu, która właœciwie identyfikowana za pomocą intelektów może być Ÿródłem poznania prawdziwego.

2.222 Prawdziwoœć lub fałszywoœć mowy wewnętrznej i zewnętrznej polega na zgodności lub niezgodnoœci jej treœci z rzeczywistością.

2.223 Aby rozpoznać, czy sąd, zdanie i rozumowanie jest prawdziwe czy fałszywe, trzeba trwać w kontakcie z realną empiryczną rzeczywistością faktów jednostkowych.

2.224 Z samego obrazu i mowy wewnętrznej i zewnętrznej trudno jest rozpoznać, czy mamy do czynienia z fałszem czy prawdą. Tylko w kontakcie z faktem mamy kontakt z prawdą.

2.225 Nie ma wypowiedzi prawdziwej a priori, są tylko prawdziwe wypowiedzi a posteriori.

3. Logicznym obrazem faktu jest myśl jako połączenie znaku językowego z pojęciem faktu.

3.001 Pewien stan rzeczy jest do pomyœlenia – oznacza, że mamy jego pojęcie wytworzone na podstawie jego obrazu i mamy połączony z nim kulturowy znak językowy.

3.01 Czym innym jest ogół myœli prawdziwych jako obraz śœwiata, a czym innym pojęcie śœwiata jako wspólnoty faktów. Pierwsze jest zbiorem myślowym, drugie jest ujęciem realnej relacji jako rzeczywistego faktu.

3.02 W idealizmie myśl zawiera możliwoœć pomyœlanych sytuacji. W realizmie myśl (pojęcie połączone ze znakiem językowym) zawiera treść stanów rzeczy, czyli faktów.

3.021. W idealizmie cokolwiek da się pomyœleć, jest też możliwe. W realizmie myœli się o tym, co istnieje.

3.03 Nie można pomyœleć nic nielogicznego, gdy myœli się zgodnie ze spotkanymi faktami. Oznacza to, że liczy się dla umysłu logika faktów, a nie logika pojęć. Logika jest nauką pomocniczą służącą faktologii, faktualizmowi i faktonomii. Zajmowanie się samymi pojęciami to najprostsza droga do tego, by myœleć nielogicznie.

3.031 Wszystko, co istnieje, nie jest sprzeczne z prawami logiki. Istnieje jednak tylko to, co wyprzedza ludzką myśl. Wszelkie ludzkie wytwory są jednak produktem myœli i nie mają niezależnego od myœlenia własnego istnienia – mogą zatem być sprzeczne z prawami logiki.

3.032 W języku wytwarza się bardzo często coœ, co jest “sprzeczne z logiką”. Aby to wyeliminować, faktologia posługuje się logiką materialnych faktów i formułuje zasadę niesprzeczności oraz trzy pozostałe pierwsze zasady istnienia.

3.0321 Są to zasady tożsamości, wyłączonego œrodka i racji dostatecznej.

3.04 Prawdziwoœć nie należy do sfery myœli, ale do rzeczywistości faktów. Prawda jest tą własnością faktów, która umożliwia im udostępnianie innym faktom informacji o swojej zawartości.

3.05 Wszelka myśl jest prawdziwa tylko a posteriori i tylko w wyniku jej kontaktu z rzeczywistym faktem.

3.1 W zdaniu myśl wyraża się w sposób zmysłowo postrzegalny jako wynik jej kontaktu z faktem.

3.11 Posługujemy się zmysłowo postrzegalnym znakiem zdania (fonetycznym lub graficznym itd.) jako ujęciem poznawczym empirycznej zawartości faktu.

3.12 Językowy znak kulturowy obecny w pamięci, umożliwia wyrażanie myœli w sądach, zdaniach i rozumowaniach, dlatego możemy go nazywać znakiem zdaniowym.

3.121 Zdanie jest konstrukcją gramatyczną utworzoną na podstawie sądów wytworzonych w kontakcie z faktami.

3.13 Do zdania należy wszystko, co wczeœniej było treścią sądu faktualnego. Projektowanie zdań bez kontaktu z rzeczywistością to odejœcie od prawdy i wytwarzanie fałszu.

3.14 Znak zdaniowy polega na tym, że jego elementy – wyrazy – są formułowane zgodnie z wytworzonymi kulturowo zasadami gramatyki i mają się w nim do siebie w okreœlony sposób.

Znak zdaniowy nie jest faktem, bo jest produktem myślowym, który jak każdy inny wytwór myślowy jest artefaktem. Artefakty nie mają własnego odrębnego, realnego istnienia.

3.141 Zdanie jest uporządkowaną konstrukcją wyrazów. Zdanie formułowane na terenie mowy wewnętrznej jest artykułowane w mowie zewnętrznej i piœmie.

3.142 Tylko fakty mogą udostępniać informacje o swoim istnieniu i zawartości formalnej.

3.143 Artefakt zdaniowy jest zawsze abstraktem oderwanym od faktu, za pomocą którego wyraża jakąœ jego cechę gatunkową lub rodzajową.

3.1431 Artefakt zdaniowy może wyrazić jakiœ aspekt faktu albo wyrazić formę jakiegoœ ucieleœnionego artefaktu w postaci jego definicji – na przykład stołu czy krzesła.

3.1432 Aspekt faktu czy definicja artefaktu zawiera wówczas sens zdania.

3.144 Relacje realne łączące fakty, czyli interfakty są niezależne od myœlenia, a więc istnieją – są faktami zależnymi od faktów, które je współstanowią.

3.2 W zdaniu rozumienie faktualne powinno wyrażać się tak, że jego wyrazom odpowiadają aspekty faktu. W zdaniu dotyczącym faktu myśl powinna być zgodna z rozumieniem faktualnym i wyrażać jego materię i formę.

3.201 Aspekty te trzeba nazywać “znakami faktualnymi”, a układ zdań przedstawiający wszystkie aspekty faktu – “całkowicie faktualnym”.

3.202 Nazwy to zastosowane w zdaniu znaki faktualne.

3.203 Nazwa oznacza aspekt faktu, który jest jej znaczeniem.

3.21 Konfiguracji znaków faktualnych w znaku zdaniowym powinna odpowiadać rzeczywista zawartość faktu.

3.22 Nazwa reprezentuje w zdaniu aspekt faktu. Układ zdań reprezentuje materię i formę faktu.

3.221 Fakty mogę poznawać, doznając ich materii i formy, przedmioty wytworzone, artefakty, rozpoznaję poprzez ich sklasyfikowanie i nazwanie. Znaki faktualne reprezentują tylko fakty, nie reprezentują artefaktów (wytworów).

3.23 Postulat wartości poznawczej znaków faktualnych jest postulatem okreœlonoœci sensu mowy wewnętrznej i zewnętrznej, która powinna być całkowicie zależna od rozumień faktualnych intelektu gnostycznego (biernego).

3.24 Zdanie o rodzaju i gatunku faktu jest abstraktem i nie zawiera jego materii i formy. Gatunki i rodzaje faktów nie istnieją – istnieją tylko fakty. Gatunek lub rodzaj może być dany tylko dla artefaktu. Zdanie, w którym mowa o gatunku i rodzaju faktu, staje się zdaniem nieokreœlonym używającym pojęć ogólnych.

3.25 Zdanie może być analityczne lub syntetyczne oraz może zostać poddane konkretyzacji i konfrontacji z faktem.

3.251 Zdanie powinno wyrażać to, co doznawane przez rozumienie faktualne, w sposób kulturowo okreœlony i dający się jasno sformułować: zdanie jest artykułowane w mowie wewnętrznej i zewnętrznej. Rozumienie faktualne jest generowane w intelekcie gnostycznym (gnostycznym).

3.26 Nazwę artefaktu da się rozłożyć za pomocą definicji, nazwa faktu to znak faktualny abstrakcyjny.

3.261 Każdy znak faktualny, który wskazuje na konkretny fakt jednostkowy wskazuje na jego prawdę.

3.262 Znakami językowymi posługujemy się na mocy arbitralnej umowy kulturowej, w ramach której rozumiemy poszczególne części zdania.

3.316 Wszystkim znakom niefaktualnym i traktującym o artefaktach – znakom artefaktycznym – nie możemy przypisać prawdy, gdyż prawda jest własnością tylko faktów.

3.317 Ustalenie prawdy zdaniowej dokonuje się w kontakcie z faktem.

3.318 Zdanie trzeba ujmować jako łączenie sądów.

3.32 Znak jest tym, co z symbolu językowego jest zmysłowo postrzegalne.

3.3 Tylko zdanie ma sens; tylko w kontekœcie zdania nazwa ma znaczenie.

3.31 Sąd to każda część zdania, która jest faktualna. Samo zdanie jest zbiorem sądów.

3.311 Sąd jest faktualny, gdy wytworzony jest w kontakcie z faktem za pośrednictwem rozumienia faktualnego.

3.312 Kontakt z faktem dokonywany jest na podstawie danych, które fakt udostępnia o sobie zmysłom zewnętrznym. Na podstawie tych danych zmysły wewnętrzne wytwarzają bilateralną postać zmysłową analityczną (LPM) i syntetyczną (PPM).

3.313 Kontakt z faktem na podstawie danych zmysłowych generuje rozumienie faktu i wywołuje skierowanie do jego formy. Wygenerowane rozumienie formy faktu powstaje w wyniku gnostycznego odebrania danych, które on udostępnia.

3.314 Intelekt gnostyczny (PPM) na podstawie danych syntetycznej postaci zmysłowej wytworzonej w PPM odbiera wraz z prawdą realność, odrębność, jednostkowoœć i aktualność faktu, czyli podstawowe przejawy i atrybuty istnienia faktu.

3.315 To wszystko dokonuje się w sposób niewyraźny, gdyż nie jest jeszcze uświadomione na terenie mowy wewnętrznej wytwarzanej w intelekcie czynnym na podstawie rozumień faktualnych generowanych w intelekcie gnostycznym (gnostycznym).

3.316 Intelekt epistemiczny (czynny) (LPM) aktywnie wybiera informacje z treœci gnostycznych rozumień faktualnych (PPM), wytwarzając pojęcia aspektów spotkanych faktów.

3.317 Zmysł rozumny wybiera z pamięci oœrodków mowy w LPM odpowiednie znaki językowe i łączy je z pojęciami, wytwarzając mowę wewnętrzną.

3.318 W ten sposób pojęcia zostają wyabstrahowane z konkretystycznych rozumień wygenerowanych w PPM, które są rozumieniami faktualnymi.

3.319 Wytworzona mowa wewnętrzna może zostać wyartykułowana w postaci sądów, zdań, rozumowań składających się ze znaków faktualnych wytworzonych na podstawie gnostycznych, a zarazem konkretystycznych rozumień faktualnych wygenerowanych w trakcie spotkania faktu.

3.32 Znak faktualny jest tym, co symbolicznie ujmuje aspekt faktu zmysłowo postrzegalnego.

3.321 Znak graficzny lub dŸwiękowy (itd.) oznacza w sposób abstrakcyjny realny fakt.

3.322 Poznanie syntetyczne w PPM jest całoœciowym oglądem faktu i ujmuje jego konkretne bytowanie. Poznanie analityczne w LPM oddaje abstrakcyjne poznanie przedmiotu w postaci pojęć i ich nazw.

3.323 W mowie wewnętrznej i zewnętrznej może zostać więcej wyabstrahowanych aspektów faktu, które za pomocą sądów mogą zostać scalone w zdania i sprawozdania przedstawiające fakt w jego wielu aspektach coraz bardziej zbliżonych do rzeczywistego faktu.

3.324 Pomijanie wielu aspektów faktów jest powodem wielu zasadniczych pomyłek, jakich w filozofii pełno.

3.325 By ich uniknąć, trzeba kultywować poznanie gnostyczne, które jest faktualnym rozumieniem generowanym w PPM bez użycia jakiejkolwiek symboliki, która definitywnie wyklucza całościowe syntetyczne rozumienie faktu.

3.326 Na terenie rozumienia faktualnego niewyrażanego za pomocą abstrakcyjnego języka, generowanego w trakcie spotkania z faktem, obowiązuje logika faktualna, która jest fundamentem każdej logiki naukowej.

3.327 Logika faktualna wyznacza każdą formę logiczną wraz z jej wszystkimi logiczno-syntaktycznymi zastosowaniami.

3.33 W składni logicznej znaczenie znaku w oderwaniu od faktu nie powinno mieć miejsca. Trzeba ją budować tylko w oparciu faktualne sądy.

3.4 Logika teoretyczna powinna być zależna od logiki faktualnej zawartej w rozumieniach faktualnych, które są generowane (a nie wytwarzane) w intelekcie gnostycznym (PPM). Logika teoretyczna jest nauką pomocniczą dla ontologii, która posługuje się logiką faktualną kontaktującą z konkretnym faktem.

3.5 Myœlą jest z jednej strony uœwiadomiona na terenie mowy wewnętrznej treść z obszaru niewyraźnych rozumień faktualnych (LPM), a z drugiej strony (PPM) jest treścią niewyraźnych – nieuœwiadomionych jeszcze na terenie mowy wewnętrznej – rozumień faktualnych.

4. Myœl jest to sąd lub zdanie sensowne oraz rozumienie faktualne spotkanego faktu.

4.001 Język to ogół znaków przypisywanych przez zmysł myœlący poszczególnym abstraktom faktów wytwarzanym w postaci pojęć na terenie mowy wewnętrznej przez intelekt czynny (epistemiczny).

4.002 Intelekt czynny ma zdolność wytwarzania abstrakcyjnych pojęć na podstawie danych zmysłowych dostępnych na terenie mowy wewnętrznej (za pośrednictwem analitycznej postaci zmysłowej – spiecies sensibilis), ale tylko w kontakcie z gnostycznymi ujęciami (rozumień faktualnych) intelektu biernego (gnostycznego). Na terenie rozumień faktualnych dostępne dla intelektu gnostycznego są dane zmysłowe w postaci syntetycznej postaci zmysłowej (species inteligibilis), które zawierają scalone, przetworzone i zsyntezowane informacje udostępnione przez spotkany konkretny fakt.

4.0021 Język stanowi kulturową treść nabytą przez oœrodki mowy mózgu ludzkiego i jest w dyspozycji zmysłu myœlącego.

Logika języka jest okreœlona zasadami gramatyki okreœlonymi kulturowo i wyabstrahowanymi z mowy potocznej.

Język jako abstrakt kontaktuje myśl z konkretnym faktem w trakcie kontaktowania z nim.

4.003 Tezy i pytania, jakie formułowano w kwestiach filozoficznych, przez filozofię logistyczną (analityczną) są w większoœci niedorzeczne. Dotyczą one przestrzeni logicznej, która nie istnieje. Filozofia, aby być dorzeczną musi dotyczyć faktów, a nie pojęć. Pytania i tezy filozofów epistemicznych biorą się z negowania rozumień faktualnych i logiki faktualnej wygenerowanej w trakcie całożyciowej empirii w PPM.

Nic dziwnego, że najgłębsze problemy filozofii analitycznej nie są właœciwie żadnymi problemami.

4.0031 Wszelka epistemiczna filozofia jest “krytyką języka”, który jako nieistniejący nie może być przedmiotem realistycznej filozofii.

4.01 Zdanie nie jest obrazem rzeczywistości – jest abstraktem rzeczywistości. Obraz rzeczywistości znajduje się w rozumieniach faktualnych wygenerowanych w kontakcie z faktami.

4.010 Układ zdań może być abstrakcyjnym modelem rzeczywistości, który za pomocą stopniowej konkretyzacji (za pomocą kolejnych układów zdań), może zostać przybliżony do realnej rzeczywistości faktu.

4.011 Rozumienie spotkanego faktu powoduje skierowanie się do niego, co nazywa się odniesieniem faktualnym.

4.012 Rozumienie faktu jest gnostycznym rozpoznaniem atrybutów istnieniowych faktu – jego realności, aktualności, jednostkowosci, odrębności, prawdy, dobra i piękna.

4.013 Skierowanie się do faktu to otwarcie na jego prawdę, oczekiwanie na jego dobro, akceptacja jego realności (aktualnej, odrębnej, jednostkowej). W ten sposób kontaktowanie z faktem staje się przejœciem do obecności.

4.014 Przejœcie od kontaktowania do obecności to fundament praktyki faktualnej (przedmiotowej), która jest nawiązaniem relacji istnieniowych jako interfaktów będących współotwarciem, współoczekiwaniem, współakceptacją kontaktujących się faktów.

4.0141 Relacje materialne zachodzą nie tylko wśród ludzi, zwierząt i roślin, ale także między substancjami chemicznymi, w których przejawiają się w postaci powinowactwa chemicznego.

4.0142 Praktyka faktualna jest podstawowym miejscem realizacji wartości jako trwania relacji istnieniowych między faktami będących otwarciem, oczekiwaniem i akceptacją spotkanych faktów.

4.015 Możliwoœć wszelkich relacji istnieniowych, cała obrazowoœć naszego sposobu mówienia – wszystko to spoczywa w logice faktualnej przejawiającej atrybuty materialne i formalne wszystkich faktów.

4.016 By zrozumieć formę interfaktów, pomyœlmy o mowie ciała generowanej przez wszystkie cztery rodzaje faktów.

Z niej powstają wszystkie interfakty jako relacje materialne i formalne, które stanowią o treœci spotykanej przez nas rzeczywistości.

4.02 Dzięki rozumieniom faktualnym generowanym w PPM – które są poznaniem gnostycznym i pozajęzykowym – rozumiemy sens znaku zdaniowego, choć go nam nie objaœniano.

4.021 Zdanie jest abstraktem rzeczywistości. Ale rozumiejąc je, znamy przedstawianą przez nie sytuację w sposób konkretystyczny. A rozumiemy je dzięki empirii – całożyciowemu doœwiadczeniu rzeczywistości, zapisanego w postaci wspomnień w części analitycznej (LPM) i syntetycznej (PPM) mózgu.

4.022 To nie zdanie pokazuje swój sens, ale empiryczne doświadczenie podmiotu, który je rozumie.

4.0221 Ze zdania nigdy nie widać, jak się rzeczy mają, tylko z samych rozumień rzeczy, o których jest mowa w zdaniu, a które jako zawartość empirii i dzięki empirii rozumiane są jako materialne i prawdziwe fakty.

4.023 Rzeczywistoœć jako interfakt (wspólnota faktów) nie musi być przez zdanie ustalona na “tak” lub “nie”, gdyż rzeczywistość to nie przestrzeń logiczna, to realna i prawdziwa wspólnota faktów. Rzeczywistoœć nie może być opisana całkowicie, gdyż zdanie zawiera zawsze pewien wybrany abstrakt rzeczywistości, jak również jej poszczególnych faktów.

4.0231 Zdanie jest abstraktem pewnego stanu rzeczy. W zdaniu rzeczywistość jest jakimœ jej aspektem. Zdania nie powinno się konstruować za pomocą rusztowania logicznego pewnego œświata, ale powinno odzwierciedlać empiryczną zawartość faktów. Dlatego widać ze zdania, jak ma się rzeczywistość, gdy jest ono prawdziwe. Fałszywe zdania to dowolne konstrukcje oderwane od empirii postrzegalnej zmysłowo.

4.024 Rozumieć zdanie, znaczy wiedzieć, co jest faktem – wtedy poprzez praktykę wiemy, że jest prawdziwe. Praktyka przedmiotowa (faktualna) jest podstawowym kryterium prawdziwości zdania.

4.025 Prawdziwoœć zdania to jego zgodnoœć z prawdą, którą przejawia fakt w ramach swojej praxis. Praxis jest zdolnoœcią faktu wchodzenia w relacje materialne, które są interfaktami jako niesamodzielnymi faktami podmiotowanymi przez fakty.

4.03 Zdanie powiadamia nas o zawartości materialnej i formalnej faktu oraz o relacjach, w których uczestniczą fakty.

4.031 W prawdziwym zdaniu zawarte jest sprawozdanie z kontaktowania z faktami i identyfikowania ich interfaktów. Jest ono poinformowaniem o relacji poznania nadawanej przez fakt, a odbieranej przez podmiot na gruncie rozumień faktualnych i sformułowanej na gruncie mowy wewnętrznej za pomocą oœrodków mowy, które są wyposażeniem pamięci.

4.0311 Jedna nazwa reprezentuje jeden fakt, druga inny fakt, i są one ze sobą powiązane za pomocą trzeciego niesamodzielnego faktu; tak właśnie zdanie – niczym żywy obraz – przedstawia pewien stan faktualny.

4.0312 Zdanie opiera się na zasadzie reprezentowania faktów przez znaki, które są połączone przez zmysł rozumny z pojęciami. Jest mą ideą przewodnią, że mowa reprezentuje zawsze jakiœ aspekt faktów, że logiki faktualnej (zawartej w postaci rozumień faktualnych w PPM) reprezentować w pełni na terenie mowy wewnętrznej i zewnętrznej się nie da. Rzeczywistoœć faktów znacznie przekracza możliwości zdaniotwórcze podmiotu poznającego.

4.032 Zdanie jest tylko o tyle obrazem faktualnym, o ile jest wyrazem praktyki faktualnej, w której uczestniczy podmiot poznający.

4.04 W zdaniu musi się dać wyrazić jakiœ aspekt faktu, czyli wybraną część tego, co zawarte jest w rozumianym fakcie. Zdanie od faktu i jego rozumienia musi być zależne.

4.05 Rzeczywistoœć faktów porównuje się ze zdaniami jako elementami mowy zewnętrznej.

4.06 Zdanie nie może być prawdą, gdyż prawda jest przejawem istnienia faktu. Zdanie może zawierać kogiczny aspekt prawdy. Zdanie może być fałszem tylko dzięki temu, że nie przedstawia prawdy faktualnej.

4.061 Zdanie nie ma sensu niezależnie od faktu, dlatego prawdziwoœć i fałszywoœć zdania nie są równorzędnymi stosunkami między znakiem i tym, co on oznacza.

4.062 Można się porozumiewać tylko zdaniami prawdziwymi. Używanie w komunikacji zdań fałszywych to nieporozumienie i dezinformacja.

4.1 Zdanie faktualne przedstawia aspekty istnienia i formy faktu.

4.11 Zdania przyrodoznawstwa nie przedstawiają faktów, a jedynie relacje między aspektami faktów.

4.111 Filozofia jest ontologią, gnoseologią i aksjologią. Ontologia faktualna jest nauką pierwszą; gdy identyfikuje materię i formę faktów – jest wtedy faktologią.

4.112 Celem tej faktologii jest logiczne uwyraŸnienie faktów, które na terenie rozumień faktualnych (PPM) poznawane są w sposób niewyraźny. To uwyraŸnienie dokonuje się poprzez abstrahowanie od gnostycznych rozumień faktów, które na terenie mowy wewnętrznej ujmowane są w sądach, zdaniach i rozumowaniach.

4.1121 Faktologia jest nie tylko teorią, lecz działalnoœcią poznawczą. Dzieło faktologiczne składa się zasadniczo ze sprawozdań ze spotkań z faktami. Wynikiem faktologii są sądy, zdania i rozumowania faktualne.

Myœli powiązane z faktami są z jednej strony w postaci niewyraźnych rozumień (PPM), a z drugiej strony sformułowane abstrakcyjnie w postaci sądów, zdań i rozumowań (LPM).

4.1122 Gnoseologia faktualna jest psychologistycznym ujęciem przepływu informacji od faktu do zmysłów zewnętrznych, następnie do zmysłów wewnętrznych, z kolei od zmysłów wewnętrznych do intelektów, a w końcu między samymi intelektami: gnostycznym i faktualnie rozumiejącym intelektem gnostycznym (PPM) i abstrahującym z niego informacje intelektem czynnym (LPM), wytwarzającym mowę wewnętrzną. Teoria poznania jest przede wszystkim filozofią psychologii poznawania (gnoseologia), a epistemologia jest podrzędną teorią tworzenia wiedzy.

4.1123 Aksjologia stwierdza materię wartości, którą każdorazowo jest trwanie relacji, jakie tworzą i w których uczestniczą fakty.

4.113 Faktologia ma znacznie mniejszy przedmiot badań od przyrodoznawstwa, gdyż jest faktoznawstwem. Przyrodoznawstwo nie bada faktów, a jedynie relacje między pojęciowo wyabstrahowanymi z nich aspektami. Faktologia niczym nie ogranicza dziedziny przyrodoznawstwa i pozostawia mu pełną swobodę działań poznawczych.

4.114 Faktologia korzysta z wyników przyrodoznawstwa, dzięki któremu ma coraz bardziej zidentyfikowany przedmiot swoich badań. Faktualizm jest stosowaniem faktologii w życiu codziennym. Faktualizm nie wytycza granic tego, co da się pomyœleć, a tym bardziej tego, co się pomyœleć nie da. Faktualizm zajmuje się tylko myœleniem o faktach i wytycza granicę między faktami i tym, co wytworzone w kulturze, czyli artefaktami. Faktonomia zajmuje się ochroną wartości, czyli trwania więzi między faktami, a tym samym ochroną samych faktów w ich materii i formie.

4.1141 Fakt posiada swoje przyczyny zewnętrzne w swojej formie i materii. Artefakt swoją przyczynę zewnętrzną posiada w poprzedzającym go myœleniu i dlatego myśl każdorazowo wyprzedza artefakt.

4.1142 Fakt zawsze poprzedza myśl. W artefakcie myśl jest pierwsza, a tym samym nie posiada on samodzielnego, realnego, odrębnego od myœli istnienia.

4.1143 Faktologia ogranicza poznanie do tego, co istnieje samodzielnie, co jest realnym faktem, co udostępnia o sobie informacje, co przez to jest prawdziwe i niezależne od myœlenia o tym.

4.115 Faktologia wytycza granice między tym, co istnieje i tym, co nie istnieje.

4.116 Faktologia przedstawia jasno fakty w ich przyczynach wewnętrznych i poszukuje ich przyczyn zewnętrznych. Dzięki temu fakt, który dał się pomyœleć, da się jasno pomyœleć, a następnie jasno powiedzieć.

4.12 Faktologia formułuje sądy, zdania i rozumowania przedstawiające wszelką rzeczywistość faktualną. Zdania o artefaktach – w tym również obiektach badawczych przyrodoznawstwa – są przedmiotem badań naukoznawstwa i kulturoznawstwa.

4.121 Faktologia ma wąski zakres badań, który jest poza obszarem kultury. Kultura jest obszarem wytworów, czyli artefaktów. Język jest wytworem kultury i jednoczeœnie kulturowym wyposażeniem zmysłowych oœrodków rozumienia i wytwarzania mowy, które należą do zmysłów wewnętrznych.

4.1211 Filozof faktualista swoje badanie prowadzi w kontakcie z faktem. W trakcie tego spotkania filozof wchodzi w relacje faktualne z faktem.

4.1212 Tego, co można zobaczyć w trakcie spotkania z faktem, nie można wyrazić w sądach, zdaniach i rozumowaniach jednej dyscypliny naukowej. Dlatego spotkanie z faktem jest podstawowym Ÿródłem danych dla wszystkich nauk przyrodoznawczych. To, co można zobaczyć, tego nie można powiedzieć – od tego można jedynie abstrahować. Tylko w trakcie poznania gnostycznego – w intelekcie gnostycznym (gnostycznym) – mamy całościowe rozumienie treœci faktu, które jest gnostycznym rozumieniem faktualnym.

4.1213 Intelekt epistemiczny (czynny) wybiera poszczególne aspekty faktu i tworzy z nich pojęcia, które zmysł rozumny łączy ze znakami językowymi, wytwarzając w ten sposób mowę wewnętrzną. Dzięki mowie wewnętrznej ujmujemy nasze intelektualne rozumienie faktu i wiemy, że jesteœmy logicznie na dobrej drodze, gdy tylko wszystko w naszej językowej zawartości tej mowy zgadza się kulturowym rozumieniem faktu.

4.122 Można zatem mówić o własnościach gatunkowych i rodzajowych faktów, które w zdaniach są ich abstraktami istotowymi. Istnienie takich własności można zidentyfikować w postaci zmysłowej faktów i w rozumieniach faktualnych generowanych w kontakcie z faktami. Istnienia własności gatunkowych i rodzajowych stwierdza się przez zdania i widzi w faktach za pośrednictwem informacji, które udostępniły one o sobie władzom poznawczym. Zdania, które przedstawiają owe własności dotyczą spotkanych i poznanych intelektualnie faktów.

4.123 W takim znaczeniu, w jakim mówimy o własnościach gatunkowych i rodzajowych, możemy mówić o językowych znakach gatunkowych i rodzajowych zawartych w ośrodkach rozumienia i wytwarzania mowy, które zostały ukształtowane w kontakcie z kulturą. Przez władzę zmysłu rozumnego łączone są one z pojęciami tych własności nabywanymi poprzez wiedzę w trakcie nauki i poprzez kontakt empiryczny z faktami.

4.1231 Oœrodki rozumienia i wytwarzania mowy wraz ze swą zawartością są częœcią zmysłowej władzy pamięci, podobnie jak pojęcia aspektów gatunkowych i rodzajowych faktów. Treść pamięci ma zatem zawartość faktualną, którą to zawdzięcza ona habitualnej więzi z faktami.

4.1232 Wytwarzanie pojęć i łączenie ich ze znakami jest abstrahowaniem od rzeczywistych faktów, które powinno podlegać empirycznej weryfikacji, aby wyeliminować ewentualny fałsz aktów poznawczych. Dokonuje tego intelekt czynny poprzez poszczególne akty konkretyzacji aspektów faktów z samymi faktami, poprzez przechodzenie od kontaktowania z faktem do współobecnoœci na gruncie rozumień faktualnych.

4.124 Weryfikacja prawdziwości abstrakcyjnego poznania aspektowego dokonuje się poprzez jego konkretyzację ze spotkanym faktem oraz poprzez kontemplację będącą rozumieniem faktualnym faktu.

4.1241 Poznanie przestaje wówczas mieć abstrakcyjny charakter i jest nawiązaniem z faktem relacji realnej opartej na współobecnoœci potwierdzającej empirycznie prawdziwoœć poznanych treœci.

4.125 Zachodzenie realnych relacji między podmiotem i przedmiotem poznania może mieć charakter dwustronny, gdy obie strony tej relacji dysponują władzami poznawczymi.

4.1251 Wówczas każda ze stron jest nadawcą i odbiorcą informacji udostępnianej i odbieranej. Współobecnoœć zostaje wówczas uzupełniona o współotwarcie, współakceptację i współoczekiwanie.

4.1252 W przypadku roślin i substancji chemicznych relacje wzajemne dokonują się poprzez powinowactwo w warunkach bezpoœredniego kontaktu. W pozostałych wypadkach roœliny i substancje zawsze są nadawcami informacji o swojej zawartości dla podmiotów je poznających.

4.126 W tym sensie, w jakim mówimy o własnościach rodzajowych i gatunkowych, można też mówić o pojęciach rodzajowych i gatunkowych.

4.2 Sensem zdania jest jego zgodnoœć z faktem.

4.21 Najprostsze zdanie – zdanie faktualne – stwierdza materię faktu.

4.211 Jest oznaką zdania faktualnego, że żadne inne zdanie nie może być z nim sprzeczne.

4.22 Zdanie faktualne składa się z nazw faktów. Jest związkiem, splotem nazw.

4.221 Zdania faktualne są złożone z nazw powiązanych ze sobą bezpoœrednio.

4.42211 Fakt nie składa się z nieskończenie wielu stanów rzeczy, ale jest zawsze konkretnym zastanym stanem rzeczy. Fakty istnieją nie z koniecznoœci określonej logicznie, ale z powodu istnienia ich przyczyn zewnętrznych i wewnętrznych, które są identyfikowane w trakcie kontaktowania się z faktem.

4.23 Nazwa występuje w zdaniu tylko w kontekœcie zdania faktualnego.

4.24 Nazwy są to symbole językowe określone kulturą, które są zapisane w pamięci trwałej w ośrodkach mowy.

4.25 Zdanie faktualne jest prawdziwe, gdy dany fakt istnieje – gdy fakt nie istnieje – zdanie nie jest zdaniem faktualnym.

4.3 Możliwoœci prawdziwoœciowe nie są treścią zdań faktualnych. Możliwoœci nie istnieją.

4.4 Zdania faktualne są podstawą do zrozumienia wszystkich innych rodzajów zdań. Rozumienie zdań ogólnych zależy od rozumienia zdań faktualnych.

5.0 Zdania faktualne są prawdziwe.

5.01 Zdania faktualne są dla wszystkich innych zdań argumentami prawdziwoœciowymi.

5.1 Faktologia nie zajmuje się funkcjami prawdziwoœciowymi oraz możliwoœciami prawdziwoœciowymi. Zdania faktualne formułuje ona w kontakcie z faktami.

5.2 Zdania faktualne są podstawą do budowy rozbudowanych struktur zdaniowych.

5.3 Struktury zdań to wyniki operacji prawdziwoœciowych na zdaniach faktualnych.

5.4 Nie istnieją logiczne przedmioty i stałe logiczne – istnieją tylko fakty i wynikająca z nich logika faktualna ujmowana w postaci rozumień faktualnych.

5.5 Prawdziwoœć struktur zdaniowych można ustalić poprzez sprowadzenia ich do zdań faktualnych.

5.6 Granice języka nie oznaczają granic śœwiata. Tylko fakty wyznaczają, czym jest œświat.

5.61 Logika faktualna wypełnia œświat. Treść logiki faktualnej określa faktologia.

5.62 ŒŚwiat nie jest moim œświatem, jest œświatem należącym do faktów – jest wspólnotą faktów.

5.63 Nie jestem swoim œświatem – należę do œświata faktów.

5.631 Podmiot istnieje, gdyż jest przyczynowany przez Archefakt oraz fakty go otaczające.

5.632 Podmiot należy do świata – jest częœcią wspólnoty faktów.

5.633 W œwiecie istnieje wiele podmiotów, œwiadczy o tym empiria jako całożyciowe doświadczenie podmiotu.

5.64 Nie ma czystego realizmu, jest tylko realizm empiryczny i faktualny.

5.641 Ja filozoficzne to intelekt gnostyczny generujący rozumienia faktualne. Jest on elementem strukturalnym faktu ludzkiego.

6.0 Prawda jest zdolnoœcią faktu do udostępniania informacji o swojej zawartości.

6.01 Prawdę można ująć w sposób niewyraźny za pomocą rozumień faktualnych oraz w sposób wyraźny za pomocą zdań faktualnych.

6.1 Tezy logiki nic nie mówią. Jedyną logiką, która coœ mówi, to logika zdań faktualnych – logika faktów.

6.2 Matematyka jest najbardziej zaawansowanym sposobem abstrahowania od faktów.

6.23. Twierdzenia matematyki można dowieœć poprzez konkretyzacje i porównanie ich z faktami.

6.3 Logika faktualna oznacza badanie wszelkich prawidłowoœci zachodzących między faktami.

6.31 Zasada indukcji jest prawem logiki faktualnej, w której wszystkie zdania są aposterioryczne.

6.32 Prawo przyczynowoœci jest prawem faktualnym aposteriorycznym.

6.34 Wszystkie pierwsze zasady są faktualnymi zasadami aposteriorycznego wglądu w rzeczywistość.

6.3431 Prawa fizyki sa abstrakcjami od faktów i można je skonkretyzować dla realnych faktów.

6.36 Zasada przyczynowoœci jest tym, co się widzi, i dlatego da się to powiedzieć.

6.362 Prawo przyczynowoœci da się opisać, a to, co prawo przyczynowoœci wyklucza, nie da się opisać, bo to nie istnieje.

6.363 Indukcja polega na tym, że przyjmujemy prawa, które są zgodnie z naszym doœwiadczeniem.

6.3631 Logiczne uzasadnienie ma tylko to, co ma uzasadnienie psychologiczne, gdyż informacje od faktów dochodzą do władz poznawczych tylko drogą psychologiczną.

6.36311 Hipotezą jest to, że słońce jutro wzejdzie; czyli na podstawie empirii wiemy, że wzejdzie.

6.37 Nie ma logicznego przymusu, by coœ miało nastąpić, jest tylko przymus faktologiczny.

6.371 Prawa przyrody nie istnieją, gdyż są tylko abstraktami od realnych interfaktów łączących materialne fakty.

6.372 Nowożytna nauka przywiązuje wagę do tego, co nie istnieje i ignoruje to, co realnie istnieje.

6.4 Zdania nie są równorzędne. Najważniejsze są zdania faktualne.

6.41. Sens œświata leży w nim samym. W śœwiecie istnieją wartości, którymi są trwające interfakty łączące realne fakty. Wartości są cenne, gdyż więzi – jako interfakty – między faktami chronią same fakty w ich istnieniu. Wartości, które są poza faktami są fikcją. Nic, co się realnie dzieje, nie jest przypadkowe. Wszystko, co jest przypadkowe, nie istnieje i jest artefaktem.

6.42 Można sformułować kodeks etyczny, który jest zawsze interfaktyczny. Jego główną treścią jest współakceptacja i współotwartoœć faktów. Trwanie tych relacji chroni fakty w ich istnieniu. Zdania etyczne nie wyrażają nic wyższego, ale tylko to, co interfaktyczne.

6.421 Etykę da się wypowiedzieć. Etyka jest interfaktualna. Estetyka nie jest etyką – jest ona ujęciem piękna faktualnego.

6.422 Kara i nagroda nie nasuwają się w formułowaniu etyki, a jedynie prawda, dobro i materia faktów. To na ich podstawie tworzą się interfakty chroniące fakty w nich uczestniczące.

6.423 Wola nie tworzy etyki, gdyż interfakty nie są skutkiem decyzji, ale skutkiem kontaktowania się faktów.

6.43 Szczęœcie jest skutkiem współistnienia i współotwarcia się faktów i towarzyszy mu zazwyczaj fascynacja ich pięknem prawdą i dobrem.

6.431 Nie ma żadnych danych empirycznych dotyczących końca œświata.

6.4311 Œmierć jest rozkładem formy faktu – œmierci się doznaje. Nie ma żadnych danych empirycznych dotyczących wiecznoœci i nieœmiertelnoœci. 6.432 Bóg nie objawia się w œwiecie. Objawia sie jednak Archefakt jako fakt koniecznie istniejący, będący przyczyną istnienia każdego faktu i którego materię da się wyrozumować na podstawie skutku, jaki wywołuje.

6.4321 Fakty nie są żadnym zadaniem ani rozwiązaniem – są realnie istniejącymi, odrębnymi, aktualnymi i jednostkowymi formami materialnymi.

6.44 ŚŒwiat nie jest niczym mistycznym – śœwiat jest realnym interfaktem łączącym wszystkie fakty, choćby tylko za pomocą relacji grawitacji.

6.45 Nie można spojrzeć na œświat sub specie aeterni, gdyż nie ma żadnych danych empirycznych na temat wiecznoœci. Nie ma też żadnych danych empirycznych na temat ograniczonoœci œświata.

6.5 Zagadki, pytania i odpowiedzi nie istnieją – są artefaktami.

6.51 Nie tylko sceptycyzm jest niedorzeczny, ale cały racjonalizm genetyczny. Dorzeczny jest tylko faktualizm jako empiryzm genetyczny.

6.52 Wszelkie zagadnienia naukowe dotyczą faktów i interfaktów. Ale nie rozwiązano jeszcze podstawowego zagadnienia – czym jest grawitacja. Znana nam nauka nie jest w stanie podjąć problemów życiowych, gdyż nie zajmuje się faktami, a jedynie ich abstraktami.

6.521 Życie nie jest żadnym problemem – jest zawsze konkretnym faktem. Problem życia nie może zniknąć, gdyż fakty żywe rodzą się i umierają – nie znikają.

6.522 Jest zaiste coœ niewyrażalnego. Jest to doświadczenie mistyczne Archefaktu jako udzielanie się Archefaktu bezpoœrednio intelektowi ludzkiemu – tylko ono jest tym, co mistyczne.

6.53 Poprawna metoda filozofii byłaby właœciwie taka: Mówić to, co dotyczy doœwiadczania materii i formy faktów – czyli to, co z filozofią empiryczną i realistyczną ma coœ wspólnego, a gdyby ktoœ chciał powiedzieć coœ idealistycznego wykazać mu, że pewnym znakom nie nadał w swoich zdaniach żadnego znaczenia.

6.54 Cały Traktat logiczno-filozoficzny Wittgensteina jest niedorzeczny, gdyż wychodzi poza fakty. Odrzuca on drabinę empirii, po której człowiek się może wspiąć do konkretnego faktu. Człowiek musi przezwyciężyć idealizm, wtedy œświat przedstawi mu się właœciwie.

7 Jeœli o czymś nie można mówić, trzeba to poddać teoretycznej kontemplacji.

 

2.FILOZOFIA GNOSTYCZNA JAKO FUNDAMENT GNOZY


1.01.Gnostycyzm w aspekcie czynności poznawczych intelektu ludzkiego jest zespołem twierdzeń o każdym fakcie jednostkowym.
1.02.Gnostycyzm w aspekcie genezy stanowiących ją twierdzeń jest rozpoznawaniem w fakcie jednostkowym zapoczątkowujących i stanowiących go pierwszych elementów strukturalnych - istnienia i istoty - odnoszących się do siebie jak przyczyna do skutku.
1.03.Intelekt ludzki wskazując na pierwsze elementy strukturalne każdego jednostkowego faktu realnego - a więc na to co znajduje się poza intelektem - tworzy teorię faktu.
1.04.Intelekt rozważając samo rozpoznawanie tych elementów - to więc co w nim się dzieje, lub to czego doznaje - tworzy teorię poznania.
1.05.Zachodzi głęboka więź miedzy bytowaniem i poznawaniem.
1.051.Bytowanie i poznawanie są realnie różne.
1.0511.Mówiąc o bytowaniu wskazujemy na realną zawartość faktu, którymi są jego przyczyny wewnętrzne: istnienie i istota.
1.0512.Mówiąc o poznawaniu wyjaśniamy że intelekt doznając tych przyczyn wewnętrznych faktu odbiera go jako połączenie wewnątrz tego faktu przyczyny i skutku.
1.0513. Ten sposób poznawania faktów staje się metodą gnostycznego ich ujęcia, gdyż właśnie fakt wyznacza sposób rozpoznawania go i zaprezentowania w wiedzy utworzonej z tej recepcji.
1.052.Gnoseologia i ontologia są dwiema osobnymi naukami filozoficznymi gdyż dotyczą dwóch różnych przedmiotów badań.
1.06.Ontologia wskazuje na układ w realnym fakcie jednostkowym zapoczątkowujących ten fakt pierwszych elementów strukturalnych (istnienie i istotę).
1.07.Gnoseologia poprzez gnozę wskazuje na skutki recepcji tych elementów strukturalnych wewnątrz uzyskującego te skutki ludzkiego intelektu biernego.
2.0 Poznanie
2.1.Intelekt jako gnostyczny w swych zachowaniach tylko doznaje za pomocą gnozy oddziałującą na niego zawartość faktu w postaci istoty i istnienia jako wewnętrznych przyczyn faktu. W tym sensie poznanie jest jego gotowością przyjmowania wpływu oddziałującego nań elementów strukturalnych faktu jednostkowego.
2.11.Gdy intelekt gnostyczny pozna te elementy strukturalne faktu jednostkowego ze względu na ich wzajemne powiązania, a nie ze względu na to czym są, wtedy rozumie je jako przyczynę i skutek.
2.12.Najpierw poznanie jawi się jako pierwszy skutek spotkania z faktami oddziałującymi tym czym są dzięki warunkującej to spotkanie realności.
2.13.Następnie poznanie jawi się jako czynność intelektu, który gdy nie orientuje go dodatkowy aspekt, najpierw rozpoznaje to co staje się treścią teorii faktu, czyli pierwsze elementy strukturalne faktu.
2.131.Dodatkowy aspekt poznania to skutek wpływu intelektu czynnego na intelekt gnostyczny.
2.132.Intelekt epistemiczny jest władzą tworzenia wiedzy, porządkowanej przez fakt jednostkowy, jako wskazany przez intelekt epistemiczny aspekt, czyli część tego co chcemy dokładniej poznać.
2.133.Tych części wyodrębnionych przez intelekt epistemiczny jest wiele. Wiele jest więc przedmiotów poznania które intelekt epistemiczny odbiera.
2.14.Tymi pierwszymi elementami strukturalnymi faktu jednostkowego, które odbiera intelekt gnostyczny jest jego istnienie i istota, ujmując je jako jego wewnętrzne przyczyny, jako przyczynę i skutek.
2.2.Intelekt epistemiczny wydobywa z intelektu biernego jego rozumienie istoty i istnienia jako przyczyny i skutku. Tworzy z tego w sobie ich obraz nazywany pojęciem. To pojęcie często mylimy ze znajdującym się w poznawanym fakcie istotą i istnieniem.
2.3.Intelekt epistemiczny tworzy ponadto obraz cech gatunkowych i rodzajowych istoty, które zestawiła zmysłowa władza łączenia (vis cogitativa). Zebrała ona w te dwa scalenia (w gatunek i rodzaj) to wszystko, czego doznały pozostałe wewnętrzne władze zmysłowe (zmysł wspólny, pamięć i wyobraźnia).
2.31.Intelekt epistemiczny tworzy dla tych scaleń swoisty symbol ułatwiający ujęcie ich wszystkich w jeden obraz cech jako pojęcie.
2.32.To utworzenie symbolu jest oderwaniem gatunkowego lub rodzajowego scalenia od cech znajdujących się w poznawanych faktach w ich istocie - nazywa się ono abstrahowaniem.
2.4.Intelekt epistemiczny tworzy następnie wiedzę gdy łączy pojęcia w sady, a sady w rozumowania jako uporządkowania według zakresów nierównej jasności znaczeń.
2.5. Intelekt epistemiczny wpływa za pomocą vis cogitativa na łączenie pojęcia ze znakami fizycznymi, dzięki czemu powstaje język, wyrażający utworzona wiedzę zgodnie z wpływem na ten intelekt ludzkiej kultury.
2.51.Intelekt epistemiczny jest usprawniony przez tą kulturę, która nie tylko steruje jego tworzeniem wiedzy, lecz także uwrażliwia go na to co w niej dominuje np. idealizm.
2.52.Intelekt epistemiczny nie poznaje realnych faktów, nie kontaktuje się z nimi, lecz ze wszystkim co wewnątrz władz poznawczych umysłowych i zmysłowych wywołał wpływ na te władze otaczających nas faktów realnych, a także wytworów stanowiących kulturę.
2.6.Z realnymi faktami kontaktuje się wyłącznie intelekt gnostyczny, który doznaje pierwszych elementów strukturalnych faktu jednostkowego w postaci istoty i istnienia, a następnie elementów strukturalnych istoty, a także spajających je własności istnienia faktu jednostkowego.
2.61.Własności istnienia faktu jednostkowego są jednocześnie jego przejawami, czyli realnością, odrębnością, aktualnością i jednością wszystkich elementów składowych istoty.
2.7.W ten sposób rodzi się w intelekcie gnostycznym rozumienie faktu jednostkowego jako wpływ oddziałujących na niego własności jego istnienia.
2.71.To rozumienie jest powodem wyzwalającym w intelekcie gnostycznym zwrócenie się ku oddziałującemu faktowi.
2.72.Intelekt ulęgając mu dopuszcza do więzi z wolą, która skierowuje człowieka relacjami istnieniowymi do wiązania się z oddziałującym faktem.
2.73.Korzystając z tych powiązań intelekt gnostyczny rozumie więź istnienia z istotą, a intelekt epistemiczny przejmuje te rozumienia tworząc z nich teorię faktu.
2.74.Ontologia jest w ten sposób wiedzą o wewnętrznej strukturze faktu jednostkowego.
2.75.Intelekt gnostyczny tylko doznaje tej struktury, nie tworzy wiedzy, lecz wchodzi w stan zdumienia który należy rozumieć jako początek filozoficznej kontemplacji
2.76.Intelekt gnostyczny współpracuje z intelektem epistemicznym i dopuszcza do tego, że intelekt epistemiczny wypełnia tworzone przez siebie zdania doznawaniem przezeń własności istnieniowych.
2.77.Zdania których treścią są te własności, stanowią pierwsze zasady poznania. 3.Bytowanie jest stanem realnych elementów strukturalnych istoty, które dzięki wiązaniu ich przez własności istnieniowe stają się samodzielnym faktem jednostkowym.
3.1. Istnienie samodzielne jest pochodne od samoistnego istnienia i zależy od urealnionej przez niego istoty, lecz nie zależy od niej w swym trwaniu.
3.11.Ukaład elementów strukturalnych wyznacza zatem odmiany i typy faktów jednostkowych.
3.111.Gdy istnienie nie jest powiązane z żadnym elementem strukturalnym istoty - jest istnieniem samoistnym faktu pierwszego. Samoistność polega w nim na niezależności od przyczyn.
3.112.Gdy w istocie faktu jako jeden z elementów strukturalnych identyfikujemy rozumność, działanie zmysłowe i wegetatywne mamy do czynienia z człowiekiem.
3.113.Gdy w istocie faktu jako jeden z elementów strukturalnych identyfikujemy działanie wegetatywne i zmysłowe mamy do czynienia ze zwierzęciem.
3.114.Gdy w istocie faktu jako jeden z elementów strukturalnych identyfikujemy działanie wegetatywne mamy do czynienia z rośliną.
3.115.Gdy w istocie faktu jako jeden z elementów strukturalnych identyfikujemy krystaliczność mamy do czynienia z minerałem, związkiem chemicznym, pierwiastkiem.
3.2.Gdy struktury identyfikowane przez nas nie mają żadnej z wymienionych własności mamy do czynienia z mechanicznie złożoną całością jako sztucznym wytworem.
3.3.Ontologia nie zajmuje się kosmosem jako całością lub sumą faktów.
3.31.Całość i suma faktów są tylko pojęciami, a ontologia nie zajmuje się pojęciami, a jedynie realnymi faktami jednostkowymi, które są dlatego faktami że stanowi je ich istnienie i jednostkująca to istnienie istota.
3.32.Dlatego mówimy ze fakt jednostkowy jest istnieniem i istotą.
3.4.Istnienie wewnątrz faktu jednostkowego zapoczątkowuje go i urealnia - powoduje że ten fakt jest.
3.41.Istnienie faktu jednostkowego jest proste, nie złożone, jedynie związane z istotą. Z powodu tego związania zależy od niej w tym, że trwa w stałej z nią więzi - jest ono jednak pierwsze wśród elementów strukturalnych faktu.
3.42.Istnienie nadaje faktowi samodzielność, ale nie samodzielność gatunkową, gdyż ta jest wyznaczona łącznie przez istnienie i istotę.
3.5.Istota wewnątrz faktu jednostkowego jednostkuje ten fakt, to znaczy na stałe wiąże z sobą jego istnienie.
3.51.Isota determinuje to istnienie czyli określa i czyni istnieniem tylko tego faktu.
3.52.Istota uzależnia cały fakt od podmiotowanych w sobie cech i otaczających fakt innych faktów.
3.53.Istota jest przeniknięta przez wiele własności z których siedem głównych określają jednostki podstawowe układu SI.
3.54.Istota jest zatem określana przez własność czasowości (s), przestrzenności(m), termalności (K), ilości (mol), energetyczności (A), świetlistości (Cd), masowości (kg) - [SI].
3.55.Elementami istoty są także cechy gatunkowe i rodzajowe które stanowią treść istoty i określają jej przestrzenność, a jako zapodmiotowane w istocie stają się narzędziami kontaktu z faktami otaczającymi powodując trwanie jej jako realności, chronią zatem fakt jednostkowy w tym czym jest (istota) i w tym że jest (istnienie).
3.6.Urealnienie polega na ogarnięciu przez przejawiającą istnienie własność realności całej istoty, wywołanej w fakcie przez istnienie. Cała istota faktu nosi to znamię istnienia, które wiąże z sobą wszystkie ustrukturowania istoty, wszystkie zróżnicowania istoty i jej cechy. To istnienie nie zmienia ich szczegółowego ukształtowania, ale wszystkie te struktury czyni wewnętrzną zawartością realnego faktu jednostkowego, gdyż jest w nim zasadą realności.
4.1.Istnienie jest wewnętrzna w fakcie przyczyną realności istoty jako skutku.
4.2.Istota jest wewnętrzna w fakcie przyczyną jednostkowości istnienia, nie jest przyczyną jego realności, gdyż właśnie istnienie ją urealnia.
4.21.Istnienie i istota to dwie w fakcie współstanowiące go przyczyny wewnętrzne, które współtworzą fakt samodzielny. Same jednak nie są bez siebie samodzielne.
4.22.Ta niesamodzielność czyni istotę i istnienie elementami pochodnymi.
4.23.Istnienie nie pochodzi od istoty gdyż to ono urealnia istotę. Pochodzi od zewnętrznego od siebie istnienia, które aby być jego przyczyną musi być wyłącznie istnieniem, gdyż tylko wtedy sprawi to czym jest - gdyż przyczyna musi być tym co sprawia i jest tam gdzie działa.
4.3.Przyczyną istnienia może być tylko drugie istnienie - gdyż przyczyna jest tym co sprawia. To drugie istnienie musi być wyłącznie istnieniem czyli istnieniem samoistnym, które jest zarazem samoistnym faktem - przyczyną sprawczą.
4.4.Przyczyną istoty jest każdy inny fakt otaczający dany fakt jednostkowy. Wpływa on tym czym jest na ustrukturowanie się istoty. Jest on przyczyną kompozycji istoty. Nie jest on przyczyną jej realności, ani przyczyną istnienia faktu. Jest on przyczyną struktury istoty. Wyznacza to czym fakt jest - dlatego nazywany jest przyczyną istotową.
4.5.Przyczyny zewnętrzne faktu są przyczynami jego przyczyn wewnętrznych. (np. kod genetyczny rodziców jest obecny wewnątrz potomstwa - czyli zewnętrzna przyczyna istotowa jest tam gdzie działa - i jest tym co sprawia.
4.6.Fakt pierwszy jako samoistne istnienie sprawia czyli poza sobą czyni realnym istnienie zapoczątkowujące fakt jednostkowy.
4.61.Poznanie faktu samoistnego nie dokonuje się w ramach spotkania, ale jest pośrednie. Polega ono na znalezieniu przyczyny sprawczej istnienia bezpośrednio poznawanych faktów jednostkowych.
4.62.Szukanie takiej przyczyny jest spowodowane odrzuceniem założenia że fakt jest przyczyną samego siebie, co oznaczałoby że nie istniejąc zarazem istnieje, skoro działa, co jest sprzeczne i narusza zasadę niesprzeczności.
4.63.Pozostaje więc przyjęcie tezy, że przyczyną realności faktu jednostkowego jest wewnętrzne w nim istnienie, które zostało sprawione, przez fakt zewnętrzny wobec tego istnienia o mocy przyczyny sprawczej.
4.7.Fakty otaczające fakt jednostkowy tylko przekomponowują istotę urealnioną przez sprawione istnienie w strukturę przez nie wyznaczoną.
4.8.Istnienie przejawia się poprzez aktualność, realność, odrębność i jedność faktu, oraz przez jego prawdę, dobro i piękno. Każdy z tych przejawów może stać się odrębnym przedmiotem badań ontologicznych, a pierwsze cztery stają się treścią pierwszych zasad poznawania i faktowania.
4.81.Istnienie urealnia fakt tzn. realnością jako swym przejawem ogarnia związaną z nim istotę (realizm).
4.82.Istnienie powoduje jedność elementów strukturalnych istoty.
4.83.Istnienie czyni ten fakt czymś odrębnym (pluralizm).
4.84.Istnienie aktualizuje fakt jednostkowy czyniąc go trwającym tylko teraz.
4.85.Istnienie udostępnia fakt oddziałując na podmiot poznający co nazywamy prawdą.
4.86.Istnienie wywołuje zareagowanie pozytywne podmiotów poznających co nazywamy dobrem.
4.87.Istnienie ujawnia piękno faktu jako harmonijną i zwartą strukturę.
4.88.Istnienie powoduje nieustanne aktualizowanie się potencjału istotowego faktu jednostkowego co nazywamy jego aktualnością.
4.9.Człowieka jak każdy inny fakt wyznacza istota i istnienie.
4.91.Urealniajace człowieka istnienie wyzwala w istocie człowieka intelektualność, a w całym człowieku powoduje swymi przejawami pojawienie się istnieniowych relacji osobowych.
4.92.Intelektualność, która wyzwala rozumność, a także wiązanie się z osobami istnieniową relacją otwarcia i akceptacji, czynią człowieka osobą.
4.93.Mówimy że osoba to fakt rozumny który zabiega o trwanie relacji otwarcia i akceptacji.
4.931.Relacje osobowe są podstawą tworzenia wspólnot takich jak rodzina, naród, ludzkość.
4.94.Relacje wyzwalane przez przejawy istoty to ludzkie poznanie i postępowanie. Stają się one przedmiotem teorii poznania i postępowania.
4.941.Gdy wiążą ludzi relacje osobowe i zarazem relacje istotowe (myślne) powstają wspólnoty (społeczności) z elementami instytucji.
4.942.Gdy wiążą ludzi relacje istotowe (myślne) powstają społeczności kulturowe z elementami instytucji typu państwo czy przedsiębiorstwo. Zmodyfikowano

3.FILOZOFIA NARODU

POLSKOŚĆ

Polskość zgodnie z etyką można uważać za wartość, która jest trwaniem relacji osobowych między mieszkańcami Polski. Nie jest więc tutaj polskość ani ideą ani pojęciem prawnym, politycznym, socjologicznym, jest wartością która należy chronić. Polskość jest szczególnym przypadkiem szerszej wartości jaką jest ludzkość, która jest trwaniem relacji osobowych między ludźmi. Ale ponieważ ludzie żyją zazwyczaj w swoich wspólnotach narodowych ludzkość w życiu codziennym Polaka przejawia się głównie w postaci polskości. Polskość jest zatem podstawową wartością osobową dla Polaka, tak jak niemieckość jest podstawową wartością osobową dla Niemca, a francuskość dla Francuza, rosyjskość dla Rosjanina itd.. Polak który nienawidzi, lub kultywuje zawiść do mieszkańców Polski lub ludzi innych narodowości wyrzeka się polskości. Takiego rozumienia polskości nie ma w życiu codziennym Polaków, bo nie identyfikuje się realnych relacji osobowych. Jest to spowodowane brakiem gnozy w kulturze, a następnie brakiem wykształcenia i wychowania Polaków. Polskość dokonuje się w obszarze intelektów, jest skutkiem mądrości bazującej na mowie serca, która wyprzedza mowę wewnętrzną i mowę zewnętrzną w kulturze.

POLACY

Wszystkie osoby które podobnie wiążą się ze sobą, które doznają podobnego szczęścia, które zachwycają się pięknem miejsca, języka, kultury i osób - stanowią naród. A więź z tym miejscem, z tym krajem, oraz językiem i kulturą są ojczyzną. Ojczyzna jest domem narodu, co oznacza że w tych warunkach i okolicznościach w tym miejscu i czasie realizuje się więź z osobami. Człowiek może doznać we własnej ojczyźnie pełnej miłości, i w niej przeżyć szczęście. Każdy naród wśród którego człowiek urodził się i zamieszkuje zabiega o to aby jego członek uznał kraj, język i kulturę za swą ojczyznę, żeby poczuł się u siebie, jak we własnym domu.

NARÓD

Naród jest to wspólnota osób, którą konstytuuje odniesienie do dobra wspólnego, a także ten sam obszar urodzenia lub zamieszkania, ten sam język, oraz ta sama kultura.. W tej wspólnocie oprócz osób uczestniczą inne mniejsze wspólnoty: rodziny, rody, grupy przyjaciół, grupy zawodowe, społeczne, załogi przedsiębiorstw, i instytucji, związki zawodowe lub stronnictwa polityczne. Warunkiem jednak jest to aby wszystkie osoby w tych małych wspólnotach odnosiły się do osób z innych wspólnot z życzliwością, otwartością, zaufaniem, aby więc wszystkie osoby ze wszystkimi wiązały się relacjami osobowymi.

Czynniki konstytuujące naród są drugorzędne wobec osób, które są podmiotem i wewnętrzną przyczyną narodu. Nie można oddzielić od osób ich osobowych relacji. Te i inne relacje realne i myślne, wiążą osoby w naród, gdy kieruje tymi relacjami umiejętność MĄDROŚCI.

DOBRO WSPÓLNE

Dobro wspólne jest zasadą kierującą powstaniem wspólnoty. To dobro wspólne jest w racji stanu celem państwa. Nie powinno się dowolnie określać dobra wspólnego w ramach racji stanu, lecz przejąć je ze wspólnot stanowiących naród. Uzyskuje się wówczas zgodność polityki z intencjami i potrzebami narodu wyrażającymi się w dobru wspólnym. Rodzaje dobra wspólnego:
1.Dobrem wspólnym, które wszystkim odpowiada jest Bóg, który stanowi obiektywne dobro wspólne. Subiektywnym dobrem wspólnym jest spełnienie najgłębszych aspiracji osób.
2.Dobrem wspólnym są przymioty istnienia osób głownie uzyskiwana wewnętrzna jedność, ład, spokój, osiągane pod wpływem mądrości życzliwe odnoszenie się osób.
3.Dobrm wspólnym są relacje osobowe, które są podstawą więzi międzyludzkich, jako bezpośrednich skutków realności, prawdy i dobra osób. Zabieganie o trwanie tych relacji jest realizowaniem dobra wspólnego, tego co odpowiada każdej osobie.
4.Zasadą wskazującą na działania chroniące relacje osobowe jest mądrość, która staje się w ten sposób dobrem wspólnym i powinna pojawić się w stałej racji stanu. Naród jest wspólnotą, którą stanowi odniesienie do dobra wspólnego tego samego dla wszystkich. Tym dobrem jest trwanie więzi osobowych , której zasadą ochrony jest mądrość. W ten sposób mądrość scala naród jako jego dobro wspólne.

OJCZYZNA

Ojczyzna jest zespołem relacji, którą stanowią więź z miejscem urodzenia, zamieszkania, z językiem i tworzoną tam kulturą. Ojczyzna to to co odziedziczyliśmy po ojcu, rodzicach, rodzinie, rodzie, z czym powiązaliśmy się już w dzieciństwie, w czym wyrośliśmy, czym kształtowaliśmy pierwsze rozumienia, z czym powiązaliśmy się emocjonalnie i uczuciowo. Ojczyzną są więc byty (osoby, rośliny, zwierzęta, wody, ziemia) i ich rozumienia, zafascynowania nimi wołane uczucia. Wszystko to jest ojczyzną osób, domem człowieka, powodem pełnego zadomowienia się na tym obszarze i w tym języku. Ojczyzna to poczucie bezpieczeństwa, opieki, co wyklucza samotność, zagrożenie, co wprowadza w stan szczęścia. Do takiego stanu zawsze tęsknimy, gdy w nim nie przebywamy.

Ojczyzna jest zespołem relacji osobowych, otoczonych uczuciami zawsze pozytywnymi. A PONIEWAŻ uczucia są także relacjami wywołanymi przez wyobrażenia, których źródłem są zawsze doznania zmysłowe tak zwanego dobra fizycznego, TO i w tym przypadku liczyć się może oparta na wrażeniach zmysłowych wyobrażenie piękna, miejsc zamieszkania, języka, pierwszych zachwytów i kultury utrwalającej to wszystko w usprawnieniach władz i dziełach zewnętrznych.

Bardziej dokładnie ojczyzną jest więc zespół relacji i skutków trwania tych relacji osobowych, gdy powiążemy z nimi poczucie i nadzieję szczęścia, łączącego się z wyobrażeniami, zawsze wyzwalającymi pozytywne uczucie i doznanie realnego piękna. To jest właśnie prawdziwe i dobre miejsce osób. Samo trwanie tych relacji jest zatem wielką wartością dla człowieka i nazywa się ona POLSKOŚCIĄ. Dlatego powinna ona być przedmiotem nieustannych starań i zabiegów.

NADZIEJA

Martwimy się o ojczyznę, gdy jest zagrożona, gdy zagrożone są warunki naszego szczęścia. Realne szczęście wynika najczęściej z zamieszkiwania wśród osób i w zgodzie z naturą. Wszystkie osoby stanowiące naród są racją NADZIEI że z tymi osobami powiąże nas życzliwość i zaufanie, a więc relacje osobowe. Nieraz zdarza się że ludzie tracą tą nadzieję. Wówczas pojawia się problem zmiany ojczyzny. Można zmienić ojczyznę - można uznać inny teren, język i inną kulturę i osoby za swoją nową ojczyznę. Może to znaczyć że doznaliśmy tutaj pełnej miłości, że dopiero tutaj przeżyliśmy szczęście. Naród wśród którego zamieszkaliśmy zabiega o to, abyśmy uznali jego kraj, język i kulturę przynajmniej za swoją drugą ojczyznę, żebyśmy poczuli się w nim jak u siebie, we własnym w domu.

WSPÓLNOTA, SPOŁECZNOŚĆ, SPOŁECZEŃSTWO

Wspólnota to zespół osób powiązanych relacjami realnymi i zarazem myślnymi, przy czym relacje myślne powinny stanowić sposób chronienia relacji osobowych które zawsze są realne. Relacje myślne sprawiają że dana wspólnota odróżnia się od innej. Gdy ich suma stanie się znacząca wspólnoty ze względu na przewagę relacji myślnych stają się społecznościami, a naród jako suma tych wspólnot staje się społeczeństwem. Społeczeństwo (społeczność) jest wspólnotą, którą tworzy odniesienie do jakiegoś celu szczegółowego. Społeczeństwo jest narodem, a społeczność jest wspólnotą, w których bierze się pod uwagę uprawnienia i obowiązki zawsze ujęte w przepisy o charakterze prawa. Prawo to wyznacza system kontrolowania i zarządzania narodem i społecznością. Kontrolowanie i zarządzanie są podstawą instytucjonalnych autorytetów. Autorytet nie wynika wyłącznie z instytucjonalnego uprawnienia do kontrolowania innych i zarządzania nimi. Źródłem autorytetu jest relacja zaufania do osoby, z którą z tym zaufaniem się wiążemy. Zaufanie jest także podstawą szanowania instytucji. Społecznością jest wspólnota, gdy dominuje w nich zespół relacji myślnych, głównie ujęty w przepisach system autorytetów przejawiających się w zarządzaniu.

RZECZRZECZPOSPOLITA

Republika jest ustrojem, w którym władzę posiada cały naród. Mówi się też, że naród bezpośrednio rządzi państwem. Wszyscy obywatele mają poczucie, że są podmiotami władzy i że sami troszczą się o swój los, a więc że troszczą się najlepiej. To poczucie chroni republikę przed zakłóceniami i konfliktami. Wiąże się z tym przekonanie, że państwo jest rzeczą wspólną wszystkich obywateli. Wszyscy czują się odpowiedzialni za swoje państwo, chronią je i organizują według swych najlepszych pomysłów.

Z tej pięknej tradycji odpowiedzialności za własne państwo, chronienia go i organizowania, wyłoniło się mobilizujące wszystkich obywateli przekonanie, które w Polsce wyraziło się w nazwie Rzeczpospolita. Nazwa ta obejmuje nie tylko poczucie odpowiedzialności, obowiązek ochrony i prawo do organizowania społeczeństwa, lecz także wszystkie szlachetne intencje, wymaganie uczciwości i rozsądku, wierność prawu i potrzebę mądrości, wszystkie ważne i najlepsze elementy, jakie w budowę rzeczypospolitej wnoszą i chcą wnosić jej obywatele. Tak budowana rzeczpospolita staje się ojczyzną wszystkich Polaków, domem zbudowanym własnymi rękami, miejscem przeżyć i uczuć, chętnie podejmowanej pracy, tym, czym można się szczycić. Nazwanie Polski Rzecząpospolitą budzi wzruszenie i mobilizuje do pełnej troski o wszystko, co Polskę stanowi.

Rzeczpospolita wyraża i stanowi ten ustrój, w którym obywatele mają poczucie, że biorą udział w rządzeniu, że decydują o własnych sprawach i sprawiedliwie dzielą się wspólnym dobrem, że je powiększają zarówno w zakresie kultury wewnętrznej i zewnętrznej, w której liczy się pozycja osoby i sprawiedliwie udostępniane jej dobra ekonomiczne. Sprawiedliwość i kierowanie się prawem stają się ambicją obywateli. Tymi zasadami kierowana troska o osoby wprowadza i wzmacnia humanizm, tworzy warunki realizowania religii. Rzeczpospolita staje się ustrojem, w którym pojawiają się drogi do uzyskiwania mądrości i prawdy. Staje się zespołem warunków zbudowania kultury powszechnej. Rzeczpospolita otwiera więc ku wszystkiemu, co najlepsze w człowieku, ku najlepszym relacjom. Staje się służeniem ze czcią osobom. Jest miejscem pojawienia się, realizowania i dominowania miłości. Miłością bowiem jest służenie z czcią osobom. Rzeczpospolita rzeczywiście umożliwia realizowanie wszystkich tych szans.

Rzeczpospolita jest ustrojem i zarazem państwem. W tym ustroju i państwie uwyraźnia się naród. Obywatele uważają, że ich państwo jest ich wspólną rzeczą, właśnie Rzecząpospolitą, której ustrój sami tworzą i wzajemnie poprzez niego rządzą swymi wspólnymi sprawami. Zmniejsza to pozycję różnorodnych instytucji w tym sensie, że żadna instytucja, nawet rząd, nie może sytuować się ponad państwem, ustrojem i narodem. Właśnie naród, państwo i ustrój utożsamiają się z Rzecząpospolitą.

SYMBOLE POLSKOŚCI

Symbolem Polski jest orzeł biały - którego pierwowzorem jest największy z orłów żyjących w Polsce orzeł bielik. Symbolizuje on z jednej strony siłę niezawisłość i suwerenność Polski, a z drugiej strony tradycyjne już podejmowanie i realizowanie górnolotnych wartości społecznych, religijnych, politycznych, nie skażonych przyziemnymi intencjami.

Zgodnie z wielowiekową tradycją każdą niezawisłość, niepodległość i suwerenność wyraża korona. Nosili ją, choć inaczej nazywali, faraonowie Egiptu, władcy Persji, królowie i arcykapłani Izraela, cesarze i królowie państw europejskich. Korona wyrażała pozycję i potęgę państwa, a nie zalety władcy. Także dziś korona, przede wszystkim ta zamknięta u góry, wyraża suwerenność państwa, niezawisłość władzy, niepodległość, gdy przywraca się koronę po okresie zależności jakiejkolwiek, nawet ideologicznej. Korona zwieńczona krzyżem wskazuje, że naród ceni i tworzy kulturę katolicką, że tej kulturze zawdzięcza swoje myślenie, wierne prawdzie, swoją wolę posługiwania się własnymi decyzjami, wiernymi dobru, że wszystkie osoby, stanowiące naród kierują się ku temu, co najlepsze zgodnie z prawem, rozsądkiem i mądrością. Korona więc nie oznacza sympatii lub tendencji monarchistycznych. Oznacza coś więcej: pozycję narodu i państwa, zarazem ustrój, który jest sposobem sprawowania władzy przez sam naród.

Barwy narodowe w postaci flagi państwowej i sztandarów wyrażają historię narodu i zarazem program polityczny, społeczny, a nawet duchowy. Kolor biały w biało-czerwonej fladze Polski zawsze oznacza propozycję pokoju, zgody i neutralności. Jest zaproszeniem do porozumień i współpracy. Obiecuje wykluczenie podstępu i kłamstwa. Zapowiada kierowanie się prawdą i dobrem. Kolor czerwony w tej biało-czerwonej fladze informuje o doznanym cierpieniu, lecz zarazem o gotowości do przebaczenia. Wyraża też pragnienie powiązania się relacjami osobowymi, przyjaźnią, a nawet miłością. Swoiście upomina się o miłość w polityce. W nowożytnej i współczesnej kulturze jest to propozycja szokująca. Jednak kolor czerwony jest jej symbolem. Jest to propozycja przekazywana w milczeniu. W taki jednak sposób przemawiają do nas barwy, także barwy narodowe.

MORALNOŚĆ I POLITYKA

Moralność polega na zgodności działań z prawdą i dobrem osób. Będą to zarazem działania odpowiedzialne. Odpowiedzialność jest udziałem w prawdzie i dobru osób. Odpowiedzialność nie jest:
- zewnętrzną oceną działań ludzkich i wzięciem na siebie skutków działań dobrych lub złych,
- to także służenie wartościami, których dowolnie ktoś oczekuje,
- to ponadto skuteczne wypełnienie zadań.

Skuteczność bowiem jest realizowaniem celów, które wyznaczają środki, pozwalające na osiąganie celów. Cele jednak nie mogą być nigdy ponad prawdą i dobrem. Polityk realizując cele jako treść racji stanu nie może nigdy naruszyć ich zależności od przejawiającego się w osobach ich istnienia. Występowałby wtedy przeciw istnieniu osób. Polityka i politycy wierniejsi celom niż istnieniu w jego przejawach prawdy i dobra, działaliby przeciw narodowi, który mają chronić. Czyniliby też czymś wrogim narodowi samą instytucję państwa. Polityka, realizowana przez polityków, jest służbą, zawsze wierną dobru wspólnemu narodu.

Powyższe uwagi dotyczą takich związków między moralnością i polityką, że polityka jest wewnętrznie moralna jako zespół działań zgodnych z prawdą i dobrem osób, wszystkich osób, nie tylko więc ludzi, lecz także Boga, który jest osobą.

Do działań politycznych odnosimy kryteria moralności i sprawdzamy, czy działania polityczne są moralne. Polityka całkiem nie słusznie zajęła pierwszą i najwyższą pozycję wśród dziedzin życia codziennego. Z racji tej pozycji polityka staje się źródłem norm dowolnie ustalanych, bez liczenia się z wyprzedzającą działania realnością osób, głównie Boga. Wiemy, że spowodowały to tendencje ateistyczne i rezygnacja z realizmu na rzecz idealizmu jako wyakcentowanie pierwszeństwa myśli przed realnością. Ponieważ polityka stała się dziedziną normującą odniesienia międzyosobowe, nie oparte jednak na wierności działań prawdzie i dobru osób, pojawiły się działania polityczne, których zgodność z kryteriami moralności budzi zastrzeżenia. Podstawą zastrzeżeń są skutki wywołane przez takie ustroje polityczne, jak socjalizm i kapitalizm wraz z liberalizmem, który przenika także ustroje demokratyczne. Budzi opór stawianie wyżej rzeczy niż osób. Polityka broni tak zwanej moralności swych działań powołaniem się na przestrzeganie prawa. Prawo jednak nie może być wrogie człowiekowi i z tego względu moralność nie utożsamia się z prawem. Zlaicyzowana kultura i polityka tłumaczą swoje działania tylko prawem stanowionym przez władcę lub powołane przez niego organa władzy. Człowieka może chronić to prawo stanowione, które jest zgodne z prawem natury, wyznaczonej przez bytową strukturę osób. Tego prawa natury nie przyjmuje do wiadomości zlaicyzowana polityka i kultura.

RACJA STANU

Racja stanu to cele, zadania i wartości proponowane państwu i narodowi. Nie jest ona programem politycznym, który jest zespołem zaleceń wskazjących w jaki sposób uniknąć wpływu zafałszowań i zła, a zarazem wybronić odniesienia do osób ze względu na prawdę i dobro osób. Racja stanu to cele i zadania państwa wyznaczone przez dobro wspólne narodu. To dobro wspólne ogarnia więc dobro każdego człowieka i dobro wszystkich osób, stanowiących naród. Racja stanu odnosi się do osób, wspólnoty narodowej i kultury, oraz wyznacza program polityczny uwzględniany w różnym zakresie przez partie polityczne. Musi ona zatem zawierać programy ochrony bytu osób w zakresie socjalnym, zdrowotnym, edukacyjnym, ekonomicznym, programy ochrony bezpieczeństwa wewnętrznego i zewnętrznego wspólnoty narodowej, a w zakresie kultury narodowej programy ochrony człowieka przed skutkami antyhumanistycznych ideologii, konsumpcjonizmu, ateizmu, materializmu, gnostycyzmu i wszelkich postaci irracjonalizmu.

WNIOSKI KOŃCOWE

Racja stanu to cele, zadania i wartości proponowane państwu i narodowi. Nie jest ona programem politycznym, który jest zespołem zaleceń wskazjących w jaki sposób uniknąć wpływu zafałszowań i zła, a zarazem wybronić odniesienia do osób ze względu na prawdę i dobro osób. Racja stanu to cele i zadania państwa wyznaczone przez dobro wspólne narodu. To dobro wspólne ogarnia więc dobro każdego człowieka i dobro wszystkich osób, stanowiących naród. Racja stanu odnosi się do osób, wspólnoty narodowej i kultury, oraz wyznacza program polityczny uwzględniany w różnym zakresie przez partie polityczne. Musi ona zatem zawierać programy ochrony bytu osób w zakresie socjalnym, zdrowotnym, edukacyjnym, ekonomicznym, programy ochrony bezpieczeństwa wewnętrznego i zewnętrznego wspólnoty narodowej, a w zakresie kultury narodowej programy ochrony człowieka przed skutkami antyhumanistycznych ideologii, konsumpcjonizmu, ateizmu, materializmu, gnostycyzmu i wszelkich postaci irracjonalizmu.

AUTOR: Marian Wicki :: Europamiasto Goerlitz - Zgorzelec

KONTAKT:eutyfronik@gmail.com